Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2007

Άποψη: Η αποτύπωση της βίας στο Σινεμά

Υπάρχουν δυο ειδών βίας στο κινηματογράφο.
Η βία για την βία
Η βία για την τέχνη

Συνήθως οι εκάστοτε σκηνοθέτες που ακολουθούν λεπτομερειακές παραστάσεις της βίας στις ταινίες τους στηριζουν την επιλογή τους στο γεγονός ότι η πραγματικότητα δεν πρέπει να απαγκιστρώνεται από το βλέμμα του θεατή. Δηλαδή ας πάρουμε για παράδειγμα το έπος η διάσωση του στρατιώτη ραιν, για να γίνω πιο σαφής . Ο σκηνοθέτης επιδίδεται σε ένα τρίωρο καταιγισμό πυρός με διαμελισμένα κορμιά να πετάγονται από δω και από κει. Ο σκοπός του γνωστός και προφανής. Να παρουσιάσει σχεδόν ντοκιμαντερίστικα και άκρως στεγνά και ρεαλιστικά την φρίκη του πολέμου. Σε μια εποχή που ο κόσμος αναπνέει τη δυσωδία του πολέμου ακόμα και αν αυτός εκτυλίσσεται χιλιόμετρα μακριά και βομβαρδίζεται μέσα από του τηλεοπτικούς του δέκτες καθημερινά με εικόνες ρεαλιστικής βίας το λιγότερο που επιθυμεί είναι αυτές οι εικόνες να τον ακολουθούν και στην ψυχαγωγία του. Θα μου πει κανείς ότι η εισπρακτική επιτυχία της ταινίας δείχνει ότι ο κόσμος την αγκάλιασε. Αυτό με προβληματίζει μέχρι ενός σημείου. Ας εξαιρέσουμε τους πατριώτες αμερικάνους ή τους περίεργους που πηγαίνουν σε τέτοιες ταινίες για να ανακαλύπτουν ιστορικές αλήθειες ή αναλήθειες, οι υπόλοιποι ακόμα αναρωτιέμαι τι μπορεί να ζητούσαν. Σίγουρα το μπόλιασμα από τη υπέρμετρη διαφήμιση και το μάρκετινγκ, γενικότερα, έπαιξε το ρόλο του. Αλλά τι πραγματικά εξιτάρει το κοινό? Η βία για τη βία? Μήπως το κοινό είναι αιμοδιψές? Που συνάντα αυτή η πιστή αποτύπωση της φρίκης την τέχνη? Που συναντάει το κοινό σε αυτή τη ταινία την επιλογή του να βγει έξω να διασκεδάσει και να ψυχαγωγηθεί?

Η γραμμή που διαχωρίζει την βία για την βία από την βία για την τέχνη ίσως είναι πολύ λεπτή και ίσως υποκειμενική. Στην Αποκάλυψη τώρα του Κόπολα σίγουρα υπάρχουν σκηνές που αποτυπώνουν αρκετά ρεαλιστικά την βία. Όμως σίγουρα δεν υπάρχει και καταιγισμός ωμότητας. Βάρος ο σκηνοθέτης δίνει στη ψυχολογία του πολεμιστή, στη τρέλα του που κλιμακώνεται στο ταξίδι του μέσα στη ζούγκλα του πολέμου. Ο θεατής βγαίνει από την αίθουσα όχι αηδιασμένος αλλά προβληματισμένος.

Ας πάρουμε άλλες περιπτώσεις. Η σκηνή στη ταινία irreversible όπου ο σκηνοθέτης προσπαθεί να καθηλώσει το θεατή με ένα 10 λεπτό κοντινό πλάνο σε ένα άγριο παραφύση βιασμό πού αλήθεια αποσκοπεί? Ποιο κίνητρο κρύβεται πίσω από την σκηνοθετική του ματιά πέρα από τον εντυπωσιασμό? Και το κοινό σαν άβουλα προβατάκια σχημάτιζαν ουρές στα σινεμά, ωθούμενα άκριτα από την περιέργεια τους έτσι όπως την υπερμεγένθινε και η διαφήμιση γύρω από την ταινία, για να παρακολουθήσουν την περιβόητη αυτή σκηνή. Να χώσουν την μούρη τους στο πανί για να βιαστούν οι ίδιοι ή να βιάσουν. Λίγη πρέζα από βία και αδρεναλίνη , λίγη διέξοδος από την μουντή καθημερινότητα. Ηδονοβλεψίες ψεύτικων εικόνων που την «παίζουν» με την αληθοφάνεια. Και που είναι η ποίηση της τέχνης? Εγώ προσωπικά έμεινα αδιάφορος. Εν αντιθέσει σοκαρίστηκα σε μια ταινία ,που δυστυχώς μου διαφεύγει το όνομα της, όπου ο βιασμός αποτυπώθηκε τελείως διαφορετικά: Μια γυναίκα οδηγείται βίαια στο πίσω μέρος ενός βαν από τον βιαστή της . Η πόρτα κλείνει και το πλάνο μένει κολλημένο στο πίσω μέρος του αυτοκίνητου μια ανάσα από τον τόπο του βιασμού και το μονό που αφουγκράζεται ο θεατής είναι το πνιχτό βογγητό του θύματος έτσι όπως ακούγεται απέξω . Ο βιασμός τελειώνει ο βιαστής πετάει το θύμα έξω από το αυτοκίνητο και η κάμερα κάνει κοντινό στο βλέμμα της. Η απόσταση από τη ρεαλιστική παράσταση δίνει το δικαίωμα στο θεατή να επιλέξει το μέτρο της φρίκης του, να φανταστεί, να κτίσει το μίσος του για τον θύτη, να πάρει την απόσταση του από τη σχέση θύματος και θύτη, να επιλέξει τα συναισθήματα του. Ο σκηνοθέτης δεν παίζει με το θεατή, δεν εντυπωσιάζει, αλλά εκείνο το κοντινό στο απεγνωσμένο και παραδομένο βλέμμα του θύματος, στο τέλος, κρύβει όλη την πραγματική φρίκη του βιασμού. Εμένα αυτή η σκηνή με καθήλωσε, μου έσφιξε το στομάχι και όχι ένα 10λεπτο πρωκτικό σαδομαζοχιστικό σεξ.

Υπάρχουν βέβαια και ταινίες που η ωμη βία εξυπηρετεί την τέχνη καθαρά. Ο μέγιστος Ταραντίνο το έχει πετύχει αυτό σε κάποιο βαθμό. Οι σκηνές βίας του δεν δείχνουν διάθεση να σοκάρει το θεατή για να γεμίσει τα ταμία. Το αίμα είναι το χρώμα και ο ταραντινο ο ζωγράφος που το χρησιμοποιεί για να φτιάχνει πίνακες καλτ βίας . Σκηνές όπου η βία γίνεται στοιχειό χορογραφίας με μια σχεδόν κομικ αισθητική. Οι προθέσεις του γνωστές και οι ταινίες του αποτελούν μια δική τους σχολή. Δε βγαίνεις από την αίθουσα και νικητής είναι η αηδία από τα κιλά αίματος αλλά η αισθητική του σκηνοθέτη.

Απίστευτη αποτύπωση της βίας έκανε ο Ντελ Τορο στη τελευταία του ταινία ο λαβύρινθος του πάνα. Ας μείνουμε μονό στις σκηνές βίας και όχι στο κεντρικό άξονα της ταινίας που ήταν το πάντρεμα του ρεαλισμού με το σουρεαλισμό, του αληθινού με το ψεύτικο. Αν εξαιρέσουμε την σκηνή που κοπανάει ένα μπουκάλι στο πρόσωπο ενός αντάρτη δεν υπάρχει άλλη σκηνή που να φλερτάρει επικίνδυνα με την άσκοπη αηδία. Κάθε άλλο δηλαδή. Το άτομο παίζει με τον θεατή χρησιμοποιώντας δυο διαστάσεις στη παρουσίαση της βίαιης σκηνής. Πρώτα σου παρουσιάζει το μέσο της βίας ( αντικείμενα βασανισμού, ψυχολογική απειλή κτλ) με ένα τρόπο που εξιτάρει την φαντασία σου και μετά σου παρουσιάζει το ίδιο το αποτέλεσμα της βίας για να σου αποδείξει ότι τελικά η φαντασία σου δεν οργιάζει και πολύ. Για παράδειγμα πάρε το λοχαγό που ανακρίνει τον αντάρτη. Είναι εκεί στο δωμάτιο και χαϊδεύει ηδονικά με ένα βλέμμα παρανοϊκό το σφυρί και την τανάλια με τα οποία θα σπάσει τα χέρια και τα πόδια του φυλακισμένου, εσύ ως θεατής σφίγγεσαι , η φαντασία σου τρέχει και σκέπτεσαι το φριχτό πόνο του θύματος , τρομάζεις να μπεις στο πετσί του, νιώθεις το τρόμο του, ο λοχαγός πλησιάζει και προτάσσει το σφυρί, η ανάσα σου κόβεται και η αδρεναλίνη σου στο απόγειο , αυτό είναι, τελείωσε, δε χρειάζεσαι να δεις τίποτα άλλο , το χέρι του θύματος είναι σμπαραλιασμένο πριν καν δεις το λοχαγό να το ακουμπά. Αυτό είναι βία για την τέχνη. Το μήνυμα πέρασε στο θεατή. Δε σου δείχνει πως σπάνε τα κόκαλα του αντάρτη, δε χρειάζεται. Μετά το βασανισμό βλέπεις το θύμα πνιγμένο στα αίματα έτσι που σου πετιέται στη μούρη το αποτέλεσμα της βίας όπως εσύ δε μπορούσες να το φανταστείς γιατί στο κάτω κάτω έτσι φριχτά είναι τα πράγματα σε ένα πόλεμο και ξεπερνούν την φαντασία εκείνου που δεν τα έχει ζήσει.

Η Βία στο σινεμά είτε γίνεται αντικείμενο εντυπωσιασμού είτε υπηρετεί την τέχνη.
Η γραμμή που τα διαχωρίζει λεπτή και υποκειμενική. Τουλάχιστον ας είναι σε κάθε περίπτωση άποψη του σκηνοθέτη και όχι μέσο του παραγωγού για να γεμίζει τις αίθουσες από περιέργους και αιμοδιψές.

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2007

5 άχρηστες πληροφορίες για μένα

Πήρα το μπαλάκι απο τους μισιρλου,κατουρημένη ποδιά και Sigmund και αναφέρω τα παρακάτω:

1.Λατρεύω να κόβω χαρτιά σε μικρά χιλιάδες μπιλάκια και να τα πετάω σε άγνωστες κατευθύνσεις. Επίσης μαδάω κουβέρτες και οτιδήποτε βαμβακερό δημιουργώντας μεγάλες καλλιτεχνίες διαφόρων σχημάτων που σίγουρα το μυαλό σας αδυνατεί να συλλάβει. Κάποια στιγμή σκέπτομαι να τις εκθέσω στο Ζάππειο.

2.Κάποτε ήμουν μπασίστας μεγάλων προδιαγραφών. Για ένα άγνωστο λόγο δεν είμαι πια. Κάποτε θα ξαναγίνω και αυτό είναι μια ψευδής δέσμευση.

3.Μου αρέσει να «φουσκώνω» βιωματικές ιστορίες όταν τις διηγούμαι σε τρίτους. Πάντα τις στολίζω με πικάντικες λεπτομέρειες που καθηλώνουν τον καλοπροαίρετο ακροατή και καραφλιάζουν το δύσπιστο. Επίσης είμαι κουτσομπόλης (άσχετο)

4.Ποτέ δεν απαντώ ευθέως σε προτάσεις που μου γίνονται. Αφήνω πάντα να αιωρείται ένα ναι ή ένα όχι που καταλήγει σε ένα μπορεί, με αποτέλεσμα να γίνομαι εκνευριστικός.

5.Είμαι πεπεισμένος πως κάποια στιγμή θα κάνω κάτι που θα μου χαρίσει την υστεροφημία. Σκέπτομαι να αναζητήσω την τύχη μου σε ένα τάλεντ σόου

Συμπέρασμα: Είμαι ένας εκνευριστικά φυσιολογικός άνθρωπος που θέλει να το παίξει δήθεν φρικιό.

5+1 Το αγαπημένο μου παιδικό είναι ο καμπαμαρού (προφανώς) και το επέλεξα ως νικ νειμ γιατί έχουμε κάποια κοινά στοιχεία. Συγκεκριμένα είμαστε και οι δυο αφελείς, αδέξιοι ,ολίγον άξεστοι και μακαρονάδες. Και μια που μιλάμε για τον υπέρτατο νιντζα μποι αφιερώνω το παρακάτω βίντεο σε όσους τον είχαν ανακαλύψει και αγαπήσει στην εύθραυστη και αθώα παιδική τους ηλικία.



Υ.Σ Ξέχασα να πω ότι είχα την πρώτη μου ονείρωξη στα 12. Είχα φαντασιωθεί τα βυζιά της βάνας μπάρμπας. Δε το ανέφερα πριν γιατί πιστεύω ότι το ίδιο είχαν βιώσει όλα τα παιδάκια την ηλικίας μου εκείνη την εποχή ( τέλη ‘80- αρχές ‘90) και έτσι δεν νομίζω ότι χαίρει ειδικής μνείας.

Πετάω το μπαλάκι ψηλά και όποιος το πιάσει!

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2007

Κίτρινη Φυλή ( και σιχαμερή)

Πλατεία Συντάγματος. Πιάτσα ταξί προς την φιλελλήνων μεριά. Ώρα 2 πρωινή ξημερώνει Κυριακή. Ύστερα από ένα Σαββατόβραδο σεβαστής οινοποσίας, βρίσκομαι στη φάση του απόλυτου ξενερώματος που συνήθως ακολουθεί την περαστική ευθυμία που σου χαρίζει το ποτό. Το μόνο που σκέπτομαι είναι να βυθιστώ στο πουπουλένιο κρεβατάκι μου. Ανοίγω την πόρτα του ταξί. Μπαίνω μέσα και προστάζω τον οδηγό βαριεστημένα να με οδηγήσει στο προορισμό μου. Εκείνος μουγκρίζει κάτι απροσδιόριστο και ξεκινά.

Δεν άργησα να καταλάβω όταν έκλεισα την πόρτα πίσω μου ότι ήμουν εγκλωβισμένος σε ένα αεροστεγές αμαξίδιο όπου ανακυκλώνονταν οι πιο βρωμερές οσμές του κόσμου. Ήμουν στο Βασίλειο της μπίχλας. Η πρώτη οσμή που βίασε την ρινική μου κοιλότητα ήταν το πατσουλί της προηγούμενης πελάτισσας. Αυτό βέβαια δεν ήταν παρά προπομπός αυτού που θα ακλουθούσε. Ένα κύμα από κοκτέιλ διαφορετικών έντονων μυρωδιών που εκκρίνονταν από τον βασιλιά της μπιχλας ήρθαν μέσα από τα ρουθούνια μου να βιάσουν ταυτόχρονα και ασύστολα τα οσφρητικά μου κύτταρα. Η δυσωδία θύμιζε την οξεία μυρωδιά από τα σαπισμένα και μουχλιασμένα φρούτα και λαχανικά που αναδύεται όταν τελειώνει η λαϊκή της γειτονιάς. Δεν ξέρω ακόμα ποια ήταν, συγκεκριμένα, η πηγή αυτής της βρωμιάς. Έμεινα να αναρωτιέμαι με ένα βουβό βλέμμα απόγνωσης και ένα ολότελα συνοφρυωμένο πρόσωπο αν η μυρωδιά προέρχεται από την ιδρωμένη μασχάλη του οδηγού, τα λιγδιασμένα του μαλλιά, τα διαζευγμένα από το πλυντήριο ρούχα του, την γενικότερη κλεισούρα ή ήταν ένας συνδυασμός όλων αυτών.

Ήταν μια ιδιαίτερα κρύα βραδιά, όμως με κάποιο τρόπο έπρεπε να ανοίξω το παράθυρο να ανασάνω λίγο καθαρό οξυγόνο. Θύμα των ευγενικών μου τρόπων ρώτησα τον βασιλιά της μπιχλας αν θα μπορούσα να το ανοίξω. Γύρισε και με κοίταξε με βλέμμα παγερό και αδιάφορο και μου απάντησε με ένα ξερό «όχι». Η ατμόσφαιρα στο θάλαμο αερίων ήταν τόσο αποπνικτική που ήμουν σίγουρος ότι αργά ή γρήγορα θα έπεφτα λιπόθυμος. Έπρεπε με κάθε τρόπο να παλέψω για την επιβίωση μου. Η αγένεια του με έκανε να βράζω μέσα μου. Ο θυμός και η αγανάκτηση μου όπλισαν το χέρι με ένα μαχαίρι που ήταν όλη την προηγούμενη ώρα χωμένο στο ζωνάρι μου. Το ύψωσα ψηλά έτοιμος να το μπήξω με δύναμη βαθιά στο στήθος του και να λυτρώσω εμένα και το ίδιο από την βρωμερή του παρουσία. Όμως η απάντηση του ήταν ακαριαία και δε μου άφησε περιθώρια. Ένας βροντερός ήχος έσκισε το πίσω μέρος του παντελονιού του. Το ωστικό κύμα μιας αμπούλας βρόμας μεγάλης εντάσεως κατευθείαν από το πισινό του ήρθε να με αφοπλίσει και ταυτόχρονα να με πετάξει μακριά. Προσγειώθηκα μέσα στα βρωμερά νερά μιας τεράστιας λίμνης γεμάτη αστικά λύματα και απόβλητα κάθε λογής. Στη προσπάθεια μου να κρατηθώ στην επιφάνεια κατάπια μεγάλη ποσότητα νερού καθώς και μια στρώση από αφοδεύματα που επέπλεαν. Άρχιζα να βυθίζομαι. Κάθε προσπάθεια να αναδυθώ μάταιη. Ήμουν έτοιμος να παραδοθώ στη μοίρα μου μέχρι που ένα χέρι ξαφνικά άρχιζε να με τραβά στην επιφάνεια. Όταν έβγαλα το κεφάλι μου έξω από το νερό όλα φαινόταν φωτεινά και όμορφα. Σήκωσα το βλέμμα μου και αντίκρισα το αποκαλυπτικό ντεκολτέ μιας αιθέριας ύπαρξης που στεκόταν απέναντι μου στην άκρη του δρόμου.

Ήταν μια κοπέλα αρκετά σέξι με άκρως αποκαλυπτικό ντύσιμο που είχε σταματήσει τον ταρίφα. Ήταν ο σωτήρας μου, ο προσωπικός μου άγγελος καθώς ανάγκασε τον ταξιτζή να ανοίξει το παράθυρο και έτσι βρήκα την ευκαιρία να κρεμαστώ έξω από αυτό και να τραβήξω μερικές γερές τζούρες καθαρού οξυγόνου που δρούσε εκείνη την ώρα σαν διαλυτικό των έντονων οσμών.

-Που πας κοπελιά?..ρωτησε ο γλοιώδης βασιλιάς της μπιχλας ενώ παράλληλα η γλώσσα του κρεμόταν μέχρι κάτω και τα μάτια του είχαν πεταχτεί έξω καθώς σκαναραν το σώμα της κοπέλας

-Αγία παρασκευη..απαντησε ο σωτήρας μου

Έμεινε για κάποια δευτερόλεπτα σιωπηλός. Προφανώς η μοίρα τον αδίκησε. Ο προορισμός της κοπελιάς δεν ήταν στο δρόμο μας και με βαριά καρδιά θα έπρεπε να αρνηθεί . Θα στερούσε από τον εαυτό του το δικαίωμα να απολαύσει από το κεντρικό καθρέπτη τα μακριά πόδια της για όσο διαρκούσε η διαδρομή και αυτό τον έκανε πιο επιθετικό απέναντι μου καθώς με θεωρούσε υπαίτιο. Αρνήθηκε της κοπελιάς όσο πιο ευγενικά του επέτρεπε η άγρια φύση του , έκλεισε βίαια το παράθυρο και συνέχισε την κούρσα . Γρήγορα η έντονη μυρωδιά επέστρεψε. Την βρομερή του ανάσα ήρθε να πλαισιώσει και ένας ακατέργαστος και ζοφερός θόρυβος. Ήταν η φωνή του Τερλέγκα που έβγαινε από το ραδιόφωνο. Το Ντέρτι φμ του έφτιαξε το κέφι και μιας που είχε ντέρτι το άνοιξε στη διαπασών. Τα κλαρίνα μου τρυπούσαν τα αυτιά και η φωνή του ασελγούσε πάνω σε όποια αισθητική μου είχε απομείνει.

Το κεφάλι μου άρχιζε να γυρίζει μαζί και το στομάχι μου κάτι που μου έφερνε αναγούλα. Ένιωσα απότομα ένα αίσθημα ακραίας δυσφορίας, Δεν είχα δύναμη να αντιδράσω . Για άλλη μια φορά έμεινα ηττημένος να υπομένω τα βασανιστήρια μου. Βρωμά και Ντέρτι φμ ο συνδυασμός που σκοτώνει. Τρελάθηκα. Έχασα το λογικά μου. Άρχιζα να ουρλιάζω στο ρυθμό της μουσικής και να σιγοντάρω τον γκραν τενόρο, τον ίδιο το βασιλιά της μπιχλας. Μια αλλοτριωμένη μαριονέτα παραδομένη στα χέρια του εχθρού κάθε έννοιας καλαισθησίας. Έμοιαζα υποχείριο της κίτρινης φυλής. Το μόνο που περίμενα ήταν να φτάσω στο σπίτι μου. Του είπα να σταματήσει αρκετά πιο πριν, λίγο πριν ξεπεράσω τα όρια μου.

Κοίταξα το ταξίμετρο. 11 ευρώ διπλοταριφο. Λες και πήγαινα Θεσσαλονίκη. Η ακρίβεια δεν ήταν κάτι που με απασχολούσε εκείνη τη στιγμή. Σύρθηκα σπίτι μου και χώθηκα στο ντουζ. Αναζητούσα την κάθαρση σαν τις βιασμένες γυναίκες στις ταινίες. Την άλλη μέρα ξύπνησα και ορκίστηκα στον εαυτό μου ότι μια μέρα θα γράψω την περιπέτεια μου στο μπλογκ και θα αφιερώσω στο βασιλιά της μπιχλας , τον εκπρόσωπο της κίτρινης φυλής, το παρακάτω τραγούδι.


Get your own Box.net widget and share anywhere!

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2007

Αποσυμφόρηση

Goto the wind, though the wind wont help you fly at all
Your backs to the wall
Then chase the sun, and it tears away and it breaks you as you run,
You run, you run!

So live for today
Tomorrow never comes........

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2007

Συμφόρηση

Αυτοκίνητα για κάθε γούστο και για κάθε βαλάντιον στριμώχνονται πειθαρχημένα στις λουρίδες της μεγάλης λεωφόρου. Πηγαίνουν σημειωτόν. Μια σειρά από σίδερα παρελαύνουν με βήμα σταθερό. Κανείς δε ξέρει το σημαιοφόρο, απλά το κάθε αμάξι θα παρασύρει αυτό που έπεται να το ακολουθήσει στη πορεία που χάραξε το προπορευόμενο του. Η ροη των αυτοκίνητων από τις εισόδους της λεωφόρου είναι συνεχής κάνοντας την κατάσταση ανυπόφορη. Συμφόρηση. Μπλοκάρισμα. Αν και σχεδόν ακινητοποιημένα κανένα δε θα τολμήσει να πάρει την παράκαμψη. Τα γύρω στενά άδεια αλλά επικίνδυνα. Φήμες για ταξίδια άγνωστα χωρίς γυρισμό τα στοιχειώνουν ενώ κανείς μπορεί να διακρίνει αμυδρά κάτι σκελετούς από λαμαρίνες αυτοκινήτων που χάθηκαν. Το ρίσκο μεγάλο να παρεκκλίνεις από τη πορεία. Όλα μαζί σχεδόν από ανάγκη. Ο προορισμός τους μοιάζει καιρό τώρα σημαδεμένος στο χάρτη.
Άραγε αυτή η λεωφόρος οδηγεί εκεί που πραγματικά θέλησαν να πάνε?

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2007

Μεγάλη η χάρη Του

Στη αυγή της ανθρωπότητας ο άνθρωπος ανακάλυπτε θεούς πίσω από καθετί ανεξήγητο. -Ύστερα ήρθε η επιστήμη- Αργότερα διατήρησε την έννοια θεός για να έχει κάπου να φορτώσει τις ευθύνες του για το μάταιο κόσμο που ο ίδιος δημιούργησε-Θρασυδειλία και αυταπάτη- Σήμερα ο θεός γίνεται παντιέρα κάθε θρησκόληπτου φανατικού για να απελευθερώσει το κόσμο από τους αλλόθρησκους-Μακριά από μένα.

Τελικά υπάρχει θεός? Σε τι να πιστέψω?

Στη ζωή μου πολλούς θεούς λάτρεψα. Από θεούς της αγάπης μέχρι και του χρήματος. Άλλοι με πρόδωσαν άλλους τους απομυθοποίησα και άλλους τους κατέκτησα. Έφτασα στο σημείο να δηλώνω άθεος. Τελικά σε μια έκλαμψη της στιγμής κατά την διάρκεια των συνεχόμενων ματαίων υπαρξιακών μου αναζητήσεων βρήκα την αλήθεια. Ανακάλυψα τι είναι αυτό που για μένα συγκεντρώνει όλα τα στοιχειά που ορίζουν μια θεότητα.

Ο δικός μου θεός είναι ανάμεσα μας. Λατρεύω να προσκυνώ την χάρη του. Είναι ανεξήγητος όσο και αν προσπάθησα να το ερμηνεύσω. Περιμένω καρτερικά να με ευλογήσει με ένα του χάδι . Αδυνατώ να αντισταθώ στην εξουσία του. Μπορώ να θυσιαστώ για εκείνον γιατί έχει το τρόπο του να με προστάξει να το κάνω. Είναι και πάντα ήταν πηγή έμπνευσης για κάθε μορφή τέχνης. Νιώθω ανάταση ψυχής όταν τον αγγίζω. Χαμηλώνω το βλέμμα μου στο διάβα του, τουλάχιστον όταν δε το αιχμαλωτίζει. Έχει τη δύναμη να απενεργοποιήσει τις αντιστάσεις μου. Πολλές φορές η λατρεία μου για Κείνον δεν έχει λογική.

Ο θεός μου είναι γένος θηλυκού. Ο θεός μου είναι η γυναίκα. Απλά δε ξέρω άμα το σπίτι του είναι η κόλαση ή ο παράδεισος.

Oh!!! God