“Ninja Boy”

Μελομακάρονο

2007-12-24T02:52:00.000+02:00

Στον διάβα μου στους στολισμένους δρόμους της πόλης με φώτιζαν χιλιάδες πολύχρωμα λαμπιόνια. Κόσμος πολύς μπροστά μου, έκανε το βήμα να μοιάζει ράθυμο. Μπήκα σε ένα από αυτά τα πολυκαταστήματα τα γιορτινά. Στάθηκα μπροστά στην είσοδο δίπλα στο μεγάλο δέντρο με τις γιρλάντες. Το περιεργάστηκα για λίγο… δε ξέρω γιατί. Έπιασα μια μεγάλη γυαλιστερή μπάλα ασημένια από αυτές που σαν τις φέρνεις κοντά στο πρόσωπο σε δείχνουν μεγάλο και αστείο ενώ αν τις απομακρύνεις μικρό και ασήμαντο. Με έπιασε ένας ακαταλαβίστικος πανικός. Άρπαξα το δέντρο και άρχισα να το ταρακουνώ βίαια. Τι μου έφταιγε το καημένο δε γνωρίζω αλήθεια. Άρχισαν να πέφτουν από πάνω του κάθε λογής στολίδια, από ευχητήριες κάρτες και δώρα , μέχρι δανεικά χαμόγελα και επιβεβλημένη ευτυχία , από στημένες ευχές μέχρι φιλανθρωπικούς μποναμάδες που ξεπληρώνουν τα ανθρωπιστικά μας χρέη , από πολύχρωμες τσάντες με πολυποίκιλα καλούδια μέχρι δυσάρεστες συνευρέσεις των ημερών και το δέντρο θα έμενε τελείως γυμνό και άδειο από στολίδια, αν συνέχιζα με αυτό το ρυθμό, και ίσως έτσι να ήταν άσχημο μέσα στην αλήθεια του αν δεν ερχόταν το πνεύμα των Χριστουγέννων να με συνεφέρει με ένα γερό χαστούκι από ηδονικές λιχουδιές. Ηρέμησα με ένα λαχταριστό μελομακάρονο να λιώνει στο στόμα.

Δεν γνωρίζω πως αντιστέκεται κανείς στη θέα ενός μελομακάρονου!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους και Καλή Χρονιά!

Ο άνθρωπος δονητής

2007-11-27T15:34:00.000+02:00

(Μια φανταστική ιστορία δράσης και κοινωνικής ευαισθησίας)

Έφτασε στο σπίτι του από την δουλειά και αυτή τη φορά δεν έκατσε στο καναπέ για να επιδοθεί στο αγαπημένο του σπορ, στο ζαπινγκ. Έριξε το λάγνο βλέμμα του στο μεγάλο κουτί πάνω στο τραπέζι με την ίδια λαχτάρα που κοιτούν τα πιτσιρίκια τα δώρα τους. Το άνοιξε βιαστικά και άτσαλα. Άρπαξε από μέσα το σετ βεντούζας Gymform Duo και στο πρόσωπο του σχηματίστηκε χαμόγελο ηδονής. Με αυτό το μαραφέτι θα μπορούσε να κάνει το ονειρο του πραγματικότητα. Θα αποκτούσε σφριγηλούς κοιλιακούς και τέλειες γραμμώσεις και έτσι θα έριχνε το καινούργιο γκομενακι στο γραφείο που το λιγουρευόταν εδώ και μήνες. Η τελεμαρκετινγκ ήταν σαφής. 10 λεπτά παθητικής γυμναστικής με αυτά τα πράγματα του διαόλου ενώ αράζετε στο σπίτι και τα αποτελέσματα θα είναι εκπληκτικά. Πείσθηκε …τι είχε να χάσει άλλωστε.
Χωρίς καν να διαβάσει τις οδηγίες χρήσης μέσα σε ένα οργασμό ανυπομονησίας τοποθέτησε ένα σετ από δαύτα στο στήθος του. Πάτησε το κουμπάκι και αύξησε την ένταση σταδιακά. Τα καλοσχηματισμένα βυζιά του άρχισαν να πάλλονται ενώ ένα γαργαλιστικό τρεμούλιασμα τον έφερνε σε κατάσταση στιγμιαίας έκστασης. Ο ήχος από το μοτερακι ακούγονταν γλυκός καθώς 100 εναλλασσόμενες δονήσεις χτυπούσαν ανά λεπτό το στήθος του. Μια διάθεση ευδαιμονίας τον κυρίευε καθώς αύξανε την ένταση. Τώρα οι παλμοί ήταν συνεχείς και δυνατοί ενώ ένιωθε το σώμα του στα πρόθυρα του απόλυτου οργασμού. Σκέφτηκε ότι ήταν χάσιμο χρόνου να γυμνάζει ένα μέρος του σώματος κάθε φορά δικαιολογώντας έτσι την εσωτερική του παρόρμηση που τον καλούσε επίμονα να προσφέρει στον εαυτό του μια πολλαπλή ευχαρίστηση. Τοποθέτησε σετ βεντουζών σε κοιλιακούς, πλάτη, χέρια και μηρούς. Ήταν τέλεια. Δεχόταν ταυτόχρονες δονήσεις σε όλο του το κορμί. Ένιωθε μια παράξενη ευτυχία.. Μίλαγε μεγαλόφωνα για να διασκεδάσει με το γελοίο τρεμούλιασμα της φωνής του έτσι όπως το προκαλούσαν τα κύματα δόνησης. Ύστερα άρχισε να γελάει με την εικόνα του στο καθρέφτη όταν την αντίκρισε να πάλλεται σαν όρθιο ψάρι στη στεριά με όλες αυτές τις βεντούζες σαν τσούχτρες στο γυμνό κορμί του . Τέρμα τα παιχνίδια τώρα, σκέφτηκε. Τα 10 λεπτά πέρασαν και έπρεπε να δώσει ένα τέλος σε αυτή την παλλόμενη παράσταση στο κέντρο του σαλονιού του.
Προσπάθησε να χαμηλώσει την ένταση σταδιακά και ύστερα να βγάλει με προσοχή τις βεντούζες. Προς μεγάλη του έκπληξη και εντελώς ξαφνικά η ένταση αντί να χαμηλώνει άρχισε να αυξάνεται πάλι, τώρα σε πιο επικίνδυνους ρυθμούς. Θυμήθηκε τα λόγια του συγκάτοικου όταν αντίκρισε το πρωί το κουτί της τελεμαρκετινγκ. «Δε δίνω σε αυτή τη μαλακία ούτε μια μέρα ζωής » του είπε γελώντας περιπαικτικά.. Τι χοντροκέφαλος που ήταν. Αγόρασε αυτό το μαραφέτι 50 ευρο και στη πρώτη μέρα λειτουργίας βγήκε ελαττωματικό. Ενώ προσπαθούσε μάταια να ελέγξει την ένταση μίσησε τον εαυτό του που παραμυθιαστηκαι τόσο στεγνά από του επιτήδειους που υπόσχονται απολλώνιο κορμί σε ονειροπαρμένους εραστές. « Μα πως βγαίνει το πούστικο» αναφώνησε θυμωμένα. «Κρίμα τα λεφτά» είπε με ένα τόνο απελπισίας. Οι παλμοί φάνταζαν τώρα πιο ενοχλητικοί από ποτέ. Προσπάθησε να τραβήξει τις βεντούζες απότομα μπας και ηρεμήσει. Δε μπορούσε. Για ένα περίεργο λόγο οι βεντούζες είχαν αγκαλιάσει το κορμί του και σε κάθε του προσπάθεια να απαλλαγεί από αυτές ένιωθε αφόρητο πόνο. Τον έπιασε κρύος ιδρώτας .
Άρχισε να βαρά, στο στήθος του , στα πόδια του , στην κοιλιά του οπουδήποτε τα είχε τοποθετήσει, κατευθείαν πάνω σε αυτές τις βεντούζες δυνατά μπας και τις σπάσει . Μάταια. Καμία από αυτές τις κινήσεις απελπισίας δεν μπορούσε να τον λυτρώσει. Δεν άργησε να χάσει πλήρως τον έλεγχο του εαυτού του. Αυτά τα μαραφέτια έμοιαζε λες και τον είχαν κυριεύσει. Πάλλονταν ολόκληρος σαν ανθρωπόμορφος δονητής. Προσπάθησε να μπει στην μπανιέρα που είχε γεμίσει με νερό πριν για το καθημερινό του λουτρό μπας και τα βραχυκυκλώσει. Με κίνδυνο ηλεκτροπληξίας βούτηξε μέσα. Το μόνο που κατάφερε ήταν να προκαλέσει τέτοιες αναταράξεις στο νερό και στο κορμί του από το ηλεκτρικό σοκ που σχεδόν έπεσε κάτω αναίσθητος.
Είχε χάσει απολύτως τον έλεγχο. Με μεγάλη δυσκολία έβαλε το μεγάλο του παλτό πρόχειρα και κίνησε βιαστικά προς το κοντινότερο κατάστημα τελεμαρκετινγκ μπας και βρει την λύτρωση.. Ένιωθε τα περίεργα βλέμματα των περαστικών απάνω του , βλέμματα λύπησης για την κατάσταση του που θύμιζε άρρωστο σε προχωρημένη κατάσταση πάρκινσον. Κάλυψε το πρόσωπο του με ένα κασκόλ και έβαλε στο κεφάλι του την κουκούλα. Ήθελε να αποφύγει κάθε ατυχής συνάντηση με κάποιο γνωστό. Ύστερα ένιωσε μια στιγμιαία παράλυση και μετά συνέβη κάτι το απίστευτο, το μοναδικό, το αναπάντεχο. Το κορμί του άρχισε να σκληραίνει , τα νεύρα στους μυς του να πετάγονται έξω από το δέρμα και ολόκληρος να πρήζεται ωσάν τον Χουλκ. Τόση ώρα υπό την επήρεια έντονης παθητικής γυμναστικής άρχιζε να δέχεται με ορμή τα αποτελέσματα της. Οι παλμοί συνέχιζαν να έχουν την ίδια δαιμονική ταχύτητα και το κορμί του άρχιζε σιγά σιγά να κερδίζει όγκο και να παίρνει μυθικές διαστάσεις . Τώρα έμοιαζε με σπαρτιάτη μαχητή ή τον ίδιο τον εξολοθρευτή (στο πρώτο που ήταν πιο νεαρός ο Αρνι). Το κορμί του δεν σταμάταγε να αναπτύσσεται. Μεγάλωνε σε ύψος και πλάτος. Η όψη του γίνονταν τρομακτική. Ο γιγάντιος ανθρωπόμορφος δονητής έμοιαζε σαν να ξέφυγε από κάποια σελίδα κόμικς.
Άρχισε να μεταλλάσσεται και εσωτερικά , να σκληραίνει, να διψάει για βία. Ήθελε κάπως να ξεσπάσει. Η οργή του, ο θυμός του έμοιαζε ανεξέλεγκτος . Απόλυτα κοντρολαρισμένος και υποταγμένος στις παλλόμενες βεντούζες αναποδογύριζε αυτοκίνητα, έσπαγε βιτρίνες, γρονθοκοπούσε περαστικούς, έμπαινε σε τράπεζες άνοιγε τα χρηματοκιβώτια με μια γροθιά και άδειαζε τα ταμία, επιδίδονταν σε άσεμνες χειρονομίες σε 10χρονα παιδάκια και σήκωνε τις φούστες των κοριτσιών με ένα του φύσημα. Ω θεέ μου ήταν ένας κακός Αντί-υπερηρωας. Όπως πάντα όμως κάθε κακός Αντι-υπερηρωας έχει και την ευαίσθητη πλευρά του θαμμένη κάπου στο βάθος της καρδιάς του. Δεν άργησε να την βρει . θυμήθηκε ότι ήταν ο Τάκης ο καλός δημόσιος υπάλληλος που πακετάρει δέματα στα ελτα και δεν έχει πειράξει ούτε μύγα. Που πληρώνει το νοίκι στην ώρα του και κάθε Κυριακή πηγαίνει να φάει με τους γονείς του. Που έδωσε το χαμένο πορτοφόλι με τα 500 ευρο στους μπάτσους και δεν τα κράτησε για πάρτη του. Που όταν ο συγκάτοικος του φέρνει γκόμενες στο σπίτι εκείνος φεύγει και πληρώνει ξενοδοχείο για να μην τον ενοχλεί. Ο Τάκης είναι καλός ρε. Ο Τάκης έπρεπε να πάει στο υποκατάστημα Τελεμαρκετινγκ και να δώσει τέλος σε αυτό το μαρτύριο του άμεσα.
Στο κατάστημα πλησίασε την ώρα που εκείνο έκλεινε. Δεν δυσκολεύτηκε να το παραβιάσει. Μπαίνοντας προς μεγάλη του έκπληξη έγινε μάρτυρας ενός σατανικού σχεδίου. Ο Αρχιτελεμαρκετιστας με το επιτελείο του ετοίμαζαν τα τελευταία κομμάτια Gymform Duo με σκοπό να τα διοχετεύσουν στην αγορά σε ανυποψίαστους πελάτες που η ύπαρξη τους παίρνει νόημα στην φαντασίωση του τέλειου άνδρα. Τι φρικτό!!!!!. Το σχέδιο τους ιδιοφυές. Θα έδιναν τα δαιμονικά όργανα γυμναστικής σε πελάτες . Εκείνοι θα μεταμορφώνονταν σε κακούς Αντι-υπερηρωες και θα προκαλούσαν χάος στην πόλη. Θα άδειαζαν τράπεζες και δημόσια ταμία. Το χρηματιστήριο θα ακολουθούσε τρελή πτώση και η χώρα θα έμπαινε σε βαθιά οικονομική κρίση. Η τελεμαρκετινγκ θα είχε την λύση έτοιμη. Θα πούλαγε το σχέδιο ανασύνταξης της χώρας σε ελκυστικό τηλεοπτικό πακέτο στην εκπληκτική προσφορά των 2 δις ευρο περιλαμβανόμενων των εξόδων αποστολής. Λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο.
Μπήκε μέσα φουριόζος ο άνθρωπος δονητής και τα έκανε όλα ρημαδιό. Ύστερα από μια επική μάχη με τον Τονι λιτλ κατάφερε να επιβιώσει και να πιάσει τον αρχιτελεμαρκετιστα στα χέρια του. Εκείνος τον παρακάλεσε να τον αφήσει και τον δελέασε με χρήματα και δόξα. Ο Τάκης όμως είχε μπέσα και καλή ψυχή και δεν μάσησε. Με μια γροθιά στο στήθος έχωσε το χέρι του στην καρδιά του δημιουργού του και την ξερίζωσε. Την έφερε στο στόμα του και την έφαγε χαρίζοντας ένα ωραίο αιμοβόρικο και ανατριχιαστικό φινάλε στη ιστορία μας. Ύστερα έκαψε στη πυρά τον πατέρα-κατασκευαστή του. Ο άνθρωπος δονητής ήξερε ότι τώρα δε θα έβρισκε ποτέ το αντίδοτο για να απαλλαγεί από τις βεντούζες. Θυσίασε την δικιά του ύπαρξη για το καλό της ανθρωπότητας, Δεν αξίωσε τις τιμές που του αρμόζουν παρά έφυγε μακριά στο βόρειο πόλο για να μη προκαλέσει και άλλο κακό. Πήγε να βρει τον τέρας του φραγκεσταιν και άλλα φρικιαστικά δημιουργήματα ασυνείδητων κακόβουλων και ματαιόδοξων ανθρώπων, δημιουργήματα που αυτοεξορίσθηκαν μακριά από μια κοινωνία σκληρή και ξένη απέναντι τους.
Αίσχος και ντροπή…. μα που είναι το κράτος δικαίου? που είναι η ανταμοιβή για αυτά που πρόσφεραν οι σύγχρονοι υπερηρωες? Πότε θα δικαιωθούν οι απόκληροι της κοινωνίας στην συνείδηση του Λαού?

ΤΕΛΟΣ

Η μεγαλύτερη απειλή

2007-11-23T11:33:00.000+02:00

Ήμουν στο μετρό. Η ώρα ζύγωνε 9 το πρωί. Καθόμουν απέναντι από κάτι παλικάρια με άσπρο ριγέ πουκαμισάκι, μαλλί χωρίστρα στα δεξιά, γυαλιά μυωπίας της τάξεως των 9 βαθμών και φάτσα ευχαρου κακομοίρη. Ήταν τρεις και μου φάνηκαν αρκετά απειλητικοί. Μαζεύτηκα λίγο και δε σας κρύβω ότι με έπιασε και ένας περίεργος φόβος. Γύρισα το κεφάλι μου για να μη διασταυρώνω το βλέμμα μου με δαύτους την ώρα που αυτοί με την σειρά τους γέλασαν με κάτι απροσδιόριστο αλλά εξίσου σατανικό με το όλο παρουσιαστικό τους. Γυρίζοντας το κεφάλι είδα το είδωλο μου στο τζάμι του συρμού. Ω θεέ μου…ήμουν σαν και αυτούς, το μαλλί μου σε φάση μπιτλις και τα θαμπωμένα και βρόμικα γυαλιά να κρύβουν τα μπιρμπιλωτά μου μάτια .

Έμοιαζα με κάτι εξίσου χαριτωμένο και αηδιαστικό, εξίσου άκακο και διαολεμένο. Έμοιαζα με τελειωμένο νερντ που καταναλώνει εργατοώρες μπροστά στο τερματικό του . Έμοιαζα με ένα ελαφρολαικο άσμα νηπιακών μουσικών διαστάσεων που άμα το έπαιζες ανάποδο θα μιλαγε για το πνεύμα του κακού. Έμοιαζα με την αρσενική προσωποποίηση της ιέρειας του κακού Άλικης Βουγιουκλάκης. Τρόμαξα. Κάποιον μου θύμιζα. Δεν άργησα να το βρω. Ω! ναι θύμιζα τον Γιώργο Καπουτζιδη όπως άλλωστε και εκείνοι απέναντι μου. Ένας από αυτούς έσκυψε και με χαιρέτισε ψευδά και με τα σάλια του να πιτσιλούν την μούρη μου. «Φιλαράκο μήπως σε ξέρω από κάπου»

Δεν απάντησα. Κατέβηκα από το τρένο.

Όταν ηρέμησα και βρήκα τα λογικά μου τότε ήταν που το σκέφτηκα για πρώτη φορά αυτό που με βασανίζει ένα μήνα και στέκεται ως μια από τις αιτίες που απείχα και από το μπλογγινγκ. Αυτό που με στοιχειώνει συνοψίζεται στην παρακάτω φράση.

«η μεγαλύτερη απειλή στη σημερινή ελληνική κοινωνία είναι ο Γιώργος Καπουτζιδης. Είναι μια στεγνή απειλή τόσο για την καλλιτεχνική αισθητική όσο και για την ανθρώπινη ζωή»

Φοβάμαι …..το τέλος πλησιάζει…..ο υιός του διαβόλου είναι ο Καπουτζιδης…..Θεέ μου δείξε έλεος!

Κίνημα των μπλογγερς και νέο μουσείο Ακρόπολης

2007-10-15T14:01:00.000+02:00

Σήμερα στην τηλεόραση του Σκαι στο κανάλι εκφραστή της εναλλακτικής τηλεόρασης, που δεσπόζουν προγράμματα όπως η νταντά άμεσης δράσης, μιθ μπαστερς και μια τρομερή εκπομπή με κάτι έγχρωμους μπρεικ ντανσερς που φτιάχνουν το αμάξι σου, στις 7 το απόγευμα έχει λέει αφιέρωμα στο κίνημα των μπλογγερς. Μόλις άκουσα και είδα την προαναγγελία της εκπομπής σοκαρίστηκα είναι η αλήθεια. Ποτέ δεν είχα πάρει πρέφα ότι τελικά η τιμημένη περσονα καμπαμαρου ανήκει σε ένα κίνημα. Σήμερα λοιπόν έχω κλείσει ραντεβού με τον τηλεοπτικό μου δέκτη για να καταλάβω που επιτέλους ανήκω και εγώ. Είναι η μεγάλη μου ευκαιρία να περπατάω με το κεφάλι ψηλά και να απαντώ σε όσους με ρωτάν στο δρόμο με περηφάνια και σύνεση ότι «φίλοι μου ανήκω στο κίνημα των μπλογγερς».
Η ίδια λοιπόν τηλεόραση που βλέπει κινήματα εκεί που δεν υπάρχουν κάλυψε με ένα συγκινητικό θα έλεγα ρεπορτάζ την κατά πολλούς μεταφορά, του αιώνα , τμήματος των γλυπτών του Παρθενώνα από την φυσική τους θέση στο νέο μουσείο ακρόπολης. Στα 15 περίπου λεπτά που διήρκεσε το ρεπορτάζ της εναλλακτικής μας τηλεόρασης υπερτονίστηκε η ιστορικότητα της συγκεκριμένης μεταφοράς, η παγκόσμια εμβέλεια που έχει το νέο μουσείο της ακρόπολης ενώ δόθηκε και η ευκαιρία να θυμηθούμε το χρόνιο Μερκούριο ζήτημα της επιστροφής των μαρμάρων από το βρετανικό μουσείο. Στο ρεπορτάζ φιλοξενήθηκαν και δηλώσεις από τον αρχιτέκτονα του μουσείου που βεβαίωνε ότι η μεταφορά των γλυπτών θα είναι άκρως επιτυχημένη. Κάπου προς το τέλος του ρεπορτάζ ενώ άρχιζα να αισθάνομαι την συγκίνηση των απόγονων του Σωκράτη, του Πραξιτέλη, του Πλάτωνα και άλλων του αρχαϊκού κόσμου για την πολιτιστική ανάταση της χώρας μου, μου πέταξαν στα μούτρα, ευτυχώς για περίπου 5 δευτερόλεπτα, κάτι μίζερες δηλώσεις κάποιων τυχάρπαστων που βρέθηκαν εκεί στο μουσείο και διαδήλωναν κατά της κατεδαφίσεως των περίφημων πια ανακηρυχθέντων ως διατηρητέα νεοκλασικών κτιρίων. Μα είναι δυνατόν να προβάλλουμε για 5 ολόκληρα δευτερόλεπτα τους γραφικούς που μαζεύτηκαν να πούνε την παπαρια τους? Και να το πάω ακόμα παραπέρα. Είναι δυνατόν να ΜΗΝ απαιτούμε την κατεδάφιση κάθε πινελιάς ομορφιάς σε αυτή την πόλη που χαλάει την προβολή κάθε αρχιτεκτονικού εκτρώματος που θέλει να λέγεται και νέο κλασικίζον (τρομάρα μου) μουσείο της ακρόπολης. Επιτέλους ας σταματήσει αυτή η ντροπή . Ας φιμώσουμε κάθε φωνή καλαισθησίας σε αυτό το τόπο. Εμπρός κίνημα των μπλογγερς , εμπρός Κύριε Τσιπρα μας , ΜΑΖΙ για μια Αθηνά ακόμα πιο άσχημη!!!!

Βοήθεια ο Άδωνης!

2007-09-21T22:38:00.000+02:00

Δεν είμαι υστερικός ούτε φαντασιόπληκτος αλλά πίστεψε με τώρα τελευταία βλέπω παντού τον Γεωργιάδη. Όχι αυτόν του Σάββα ούτε του Χαραλάμπους αλλά τον Άδωνη τον ομορφάντρα του ΛΑΟΣ. Ναι είναι αλήθεια βλέπω την φάτσα του μπροστά μου όλη την ώρα να ουμε. Είτε βρίσκεται παντού το άτομο είτε έχω διαταραγμένη προσωπικότητα νεοχριστιανου επαναστάτη που σκόπιμα ζητά διέξοδο από εκεί που την έχω καταχωνιάσει και έχει βρει τον εκφραστή της μέσα από την φανταστική εικόνα του Άδωνη. Ανοίγω την τηλεόραση και τον βλέπω ταυτόχρονα σε 5 κανάλια. Ανοίγω το ψυγείο και εμφανίζεται η φάτσα του ωσαν μικρογραφία πάνω στο ληγμένο σαλαμακι αέρος. Ανοίγω το ράδιο και ακούω την εκνευριστική φωνή του κολλημένη στα ερτζιανά ενώ μάταια προσπαθώ ν' αλλάξω συχνότητα. Ανοίγω τον υπολογιστή και στιγμιαία πετάγεται στην επιφάνεια εργασίας αγέρωχος με το σταυρό στο χέρι. Στο δωμάτιο μου τις προάλλες τον είδα να θυμιατίζει το μαξιλάρι μου και παράλληλα να απαγγέλλει στίχους από το συμπόσιο του Πλάτωνα. Αυτή η ακραιοελληνοαρχαιοχριστινοδημοκρατικη προπαγάνδα του Άδωνη πρέπει να σταματήσει γιατρέ μου . Θέλω να απελευθερωθώ από την εικόνα του, δεν μπορώ άλλο. Λυτρώστε με, λυτρώστε με, από τα δεσμά του σώστε με. Πριν είναι αργά και αρχίζει να με κυνηγά και ο πλευρης.

Οι φετινές εκλογές είναι γκέι

2007-09-07T10:20:00.000+02:00

Όλο μαλακίες αυτές οι εκλογές. Θέλω να συμμετάσχω στην εκλογολογία και δε μπορώ. Χτες παρακολούθησα το ντιμπειτ και σηκώθηκα στο μισάωρο να πάω σινεμά. Έχω την εντύπωση ότι οι φετινές εκλογές δεν θα γίνουν ποτέ, τουλάχιστον στη συνείδηση του Έλληνα. Δεν υπάρχουν ρε αδελφέ ,είναι φανταστικές, κατοικούν στη σφαίρα του ανύπαρκτου. Που πήγαν οι όμορφες εποχές που κατεβαίναμε οικογενειακώς με τον Πασοκο Μπαμπά να ψηφίσουμε στο χωριό και έβαζε στο καπό του αυτοκινήτου γιγάντια αφίσα του Ανδρέα και μας έβαζε εμένα και την αδελφή μου να κυματίζουμε σημαιάκι της αλλαγής έξω από τα παράθυρα όταν εκείνος κόρναρε στο διπλανό νέοδημοκρατικο αμάξι γιουχάροντας το παράλληλα. Μιλάμε για αστείρευτες γραφικότητες. Που είναι οι εποχές τις μαύρης τριετίας 89-92 που η πιο ήπια διαφήμιση σε προεκλογική περίοδο ήταν τα «θα θα θα» που πετάγονταν στην οθόνη από σύσσωμο το κυβερνητικό επιτελείο του Πασοκ όταν εκείνο περιπάταγε στο δρόμο του πουθενά. Τότε μεσουρανούσε η αρνητική διαφήμιση , το σκληρό ροκ. Τώρα ζούμε μια προεκλογική περίοδο γκέι, μια περίοδο δήθεν μετριοπάθειας και πολιτικού πολιτισμού. Αυτός ο μανδύας του πολιτισμένου με αναγουλιάζει. Ο μόνος που προσπαθεί να ανεβάσει, κάπως, τους τόνους είναι ο Γιωργάκης. Ανεπιτυχώς όμως. Στη ζωή το έχεις ή δε το έχεις. Ο Γιώργος δυστυχώς δε το έχει. Το μονό άξιο προσοχής που ακούω δεξιά και αριστερά είναι αυτές οι προοδευτικές και συνεχώς αυξανόμενες φωνές που κατακεραυνώνουν το δικομματισμό. Wait and see, που λένε και οι άγγλοι. Όταν θα δω το 80% των δυο μεγάλων κόμματων αναγραμμένο στην οθόνη με τα αποτελέσματα τότε θα αναρωτηθώ, ξανά, που πήγαν εκείνες οι φωνές και θα σιγουρευτώ ότι και αυτές ανήκουν στην φαντασία μου και τότε δεν το γλιτώνω το γιατρό. Ο Έλληνας, παιδιά, γεννήθηκε και πεθαίνει οπαδός. Ακόμα και τη μανά του να του σκοτώσει το κόμμα το χέρι του είναι προγραμματισμένο να ψηφίσει το δολοφόνο.

Περί ασύμμετρων απειλών

2007-08-28T15:55:00.000+03:00

Περί ασύμμετρων απειλών του Πολύδωρα δεν έχω παρά να συμφωνήσω με την άποψη του Κυρίου Πανούτσου :

Από τους συλληφθέντες πάντως φαίνεται το σατανικό σχέδιο η επίθεση να είναι «ασύμμετρη». Γιατί πρέπει να είναι σατανικό το μυαλό που δημιούργησε μονάδα κρούσης από μια 75άρα από την Ηλεία, δύο πιτσιρικάδες από τη Θράκη, έναν Αλβανό οξυγονοκολλητή κι έναν παππού από τη Λακωνία για να επιτεθούν ασύμμετρα στην Ελλάδα. Και εάν υπάρχει Αμερικανός σκηνοθέτης, θα πρέπει να πάρει το σενάριο του Πολύδωρα και να το κάνει ταινία, βάζοντας τον μυστηριώδη εγκέφαλο των εμπρησμών να δίνει οδηγίες στην ασύμμετρη ομάδα κρούσης «εσύ γιαγιά, ξεκινάς από τα χόρτα, εσύ Αλία, το οξυγόνο και η κασέτα που ακούτε θα καταστραφεί σε 10 δευτερόλεπτα».

Spoiler: Ο Σούπερμαν είναι ο Θεόδωρος Κασσίμης

2007-08-17T01:33:00.000+03:00

Στην τηλεοπτική αντιπαράθεση των παραθύρων μεταξύ αντίπαλων πολιτικών στρατοπέδων και μεταξύ πολιτικού εκπροσώπου και τρομολάγνου παρουσιαστή με τάσεις επίδειξης υπερβολικού δημοσιογραφικού ζήλου βάζω σημείο Χ. Γιατί σε μια πυρκαγιά σαν την χτεσινή στην Πεντέλη ούτε 100 ήταν τα σπίτια που κάηκαν Κύριε Στραβελακη του Μεγκα ούτε επιτυχημένη ήταν η παρέμβαση της πολιτείας Κύριε Πολύδωρα. Το μέτρο όμως ούτε το αγάπησα ούτε θα το αγαπήσω ποτέ. Γι αυτό θα πω ένα πράγμα: ότι ευτυχώς που υπήρχε και ο Σούπερμαν ο οποίος ενώ εγώ κύριοι ήμουν στο σπίτι μου στα Βριλήσσια και έβλεπα τις φλόγες να το περικυκλώνουν και πάλευα με την πύρινη λαίλαπα με μοναδικό όπλο ένα νεροπίστολο εκείνος εμφανίστηκε και τα έσβησε όλα με μιας με την σουπερ παγωμένη πνοή του .

Είστε ήρωας κύριε Σούπερμαν γιατί έπρεπε ταυτόχρονα να κουμαντάρετε τον άνεμο, να βρείτε μπιτόνια με νερό, να συντονίσετε το έργο της πυρόσβεσης και ταυτόχρονα να μην τσαλακώσετε το ωραίο σας Ιματζ με τα κοκάλινα γυαλιά και την καλοστρωμένη και καλοχτενισμένη φράντζα σας που λειτουργούν ως καμουφλάζ της πραγματικής σας ταυτότητα. Ναι Κύριε Κασσιμη (υφυπουργός εξωτερικών) για σας το λέω. Συγγνώμη που θα αποκαλύψω την ταυτότητα σας αλλά σας ανακάλυψα στο Κεφαλάρι δίπλα στο σπίτι σας να συντονίζεται το έργο της ανύπαρκτης πυροσβεστικής να προτάσσεται τα στήθια σας στη φωτιά και να βγαίνετε σώος από το πύρινο μέτωπο με αυταπάρνηση και θάρρος ενώ το Κράτος που εσείς υπηρετείτε δεν ήταν εκεί να σας βοηθήσει. Πραγματικά σας θαύμασα. Ατσαλάκωτος βγήκατε κύριε σουπερ ήρωα στο γυαλί….Και το σπίτι σώσατε και τη δημόσια εικόνα την δική σας και του Κόμματος δεν εκθέσατε. Θαυμάζω την αυτολογοκρισία σας και την εγκράτεια σας που στάθηκαν αιτία να μη σας πάρει πρέφα κάνεις. Αλλά ρε γαμωτο ενώ απειλείται το ΙΔΙΟ σου το σπίτι ρε Σούπερμαν και καίγεται η ΔΙΚΗ ΣΟΥ γειτονιά γιατι να μην βγάλεις το Κλαρκ Κεντ που κρύβεις μέσα σου? Γιατι να μην γινεις λίγο άνθρωπος ρε ρομπότ της εξουσίας? Γιατι να μην παρεις επιτέλους το ρολο του αγανακτισμένου πολίτη και ν' αφήσεις την μπέρτα του υπηρέτη του κόμματος κρεμασμένη στον καλόγερο?

Στο μέτωπο της πυρκαγιάς βρέθηκε και η Αλέκα μας. Η Παπαρήγα η καλή λοιπόν έτρεξε κατευθείαν από το περισσό στα Βόρεια Προάστια να συμπαρασταθεί στο Λαό. Αγκάλιασε λοιπόν τον φτωχό πλην τίμιο βιομήχανο που έχανε το βιός του και έβλεπε τα στρέμματα του κήπου του να γίνονται παρανάλωμα του πυρός μπροστά στα μάτια του και τον κάλεσε να συμπαρασταθεί στον αγώνα της κατά των οικοπεδοφάγων ιμπεριαλιστών καταπατητών της λαϊκής δασικής γης. Μπροστά στο θάνατο της ύλης του εφοπλιστή ο αγώνας για τον επαναστάτη προλετάριο μπορεί να περιμένει. Δε βαριέσαι συμφωνώ. Όπως και να το πάρει κανείς το να καίγεται το σπίτι σου μπροστά στα μάτια σου δεν είναι και ότι καλύτερο. Ένα χτύπημα συμπαράστασης στη πλάτη δε βλάπτει ακόμα και αν προέρχεται από το αντίπαλο ιδεολογικά στρατόπεδο. Θα λυγίσεις , δεν είσαι δα και ο Σούπερμαν ( ακα Κασσιμης για να μην ξεχνιόμαστε)

Υ.Σ μετρώ ώρες μέχρι να επισημοποιηθεί η ημερομηνία των εκλογών. Μπαι φαρ η αγαπημένη μου περίοδος η προεκλογική να ουμε. Θα έχουμε πολλά να πούμε. Κοινώς ίσως σας πρήξω το Π… με ανούσια ποστ γεμάτα πολιτικολογίες του κωλου.

Η χήρα και ο ελέφαντας

2007-07-17T22:18:00.000+03:00

Πρόσωπα σκυθρωπά και παγωμένα , πνιχτά κλάματα γνήσια ή κροκοδείλια συνέθεταν το δραματουργικό σκηνικό στην αυλή του συγχωρεμένου Κυρίου Γ. Η σιωπή έσπαγε μονό από τον ηχηρό ρούφηγμα του καφέ της παρηγοριάς και τα μοιρολόγια των γυναικών. Η χήρα του καθονταν σε μια πλαστική καρέκλα κάτω από την ξύλινη πέργκολα και απαντούσε με μια ελαφρά υπόκλιση του κεφαλιού της στα συλλυπητήρια των συγγενών.

Σ' εκείνη την πλαστική καρέκλα θυμάται τον Μακαρίτη ντυμένο με το λιγδιασμένο άσπρο φανελάκι του να θρονιάζεται τα πρωινά και να την προστάζει να του σερβίρει τηγανιτά αυγά με καβουρδισμένο μπέικον. Ανακατεύονταν σαν τον κοιτούσε να καταβροχθίζει λαίμαργα και βιαστικά το πρωινό. Σαν τέλειωνε την ευχαριστούσε με το πεταχτό εκείνο χαμόγελο που φαίνονταν αστείο κάτω από τα λερωμένα μουστάκια του. Η στιγμή που τον αποχαιρετούσε όταν εκείνος έφευγε για την δουλεία με ένα στεγνό «εις το επανιδείν» κερασμένο από τα μαγκωμένα χείλη του ήταν η αγαπημένη της, μιας και καταστάλαζε το συναίσθημα αποστροφής που ένιωθε για το άξεστο προσωπείο του. Καθώς όμως οι ώρες της απουσίας του περνούσαν, που και που, εκείνη ένιωθε άδεια και μόνη και σαν τελικά τον άκουγε να γυρίζει κακόκεφος και κατάκοπος από το μεροκάματο έτρεχε στην αυλή να τον καλωσορίσει. Όταν αυτός καθόταν για να ξαποστάσει λίγο στην αγαπημένη του καρέκλα, κάτω από εκείνη την ξύλινη πέργκολα, του χάριζε ένα διστακτικό φιλί έστω και αν τις περισσότερες φόρες εκείνος την απωθούσε σχεδόν βίαια μακριά του για να χυθεί γρήγορα στο κρεβάτι και να αρχίσει το ροχαλητό του.

Τις Κυριακές όταν είχε καλό καιρό ο Κύριος Γ πήγαινε για ψάρεμα στον όρμο λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω από το σπίτι τους. Γυρίζωντας σπίτι περνούσε ατέλειωτες ώρες στη γνώριμη θέση του με ένα σταυρόλεξο στο χέρι ψάχνοντας λέξεις και γρίφους και όταν κάτι τον δυσκόλευε ρωτούσε την Κυρά του βάζοντας μια στιγμιαία παύση στη βουβαμάρα μεταξύ τους. Από εκείνη την λευκή πλαστική καρέκλα σηκώνονταν μόνο όταν βράδιαζε και δίχως κουβέντα έφευγε για το καφενείο. Σαν γύριζε, αργά την νύχτα, και πλάγιαζε δίπλα της συνήθιζε να τρίβει την τεράστια κοιλιά του πάνω στην πλάτη της σαν σε ερωτικό κάλεσμα κάποιου θηρίου στη ζούγκλα. Ύστερα έσκουζε πάνω της ωσαν πληγωμένος σκύλος και εκείνη η τσιρίδα που έβγαζε όταν τελείωνε ακούγονταν τόσο αστεία στα αυτιά της που σχεδόν ξέχναγε πόσο την ενοχλούσε η μυρωδιά του ποτού στην ασθμαίνουσα ανάσα του.

Εκείνη τη καλοκαιρινή πένθιμη μέρα που μύριζε γιασεμί και λιβάνι στην αυλή του μακαρίτη η χήρα μπορούσε ακόμα να αναγνωρίσει ανάμεσα σε τόσες μυρωδιές εκείνη του ανδρός της ποτισμένη πάνω στην πλάτη της πλαστικής καρέκλας που για πρώτη φορά αγκάλιαζε το δικό της κορμί . Εκεί καθόταν ο μακαρίτης και όταν συνέβη το κακό το προηγούμενο απομεσήμερο. Είχε μόλις τελειώσει το φαγητό του γλύφοντας τη ράχη του σαργού που είχε πιάσει στην πρωινή ψαριά αφήνοντας παραπονεμένη την γάτα που νιαούριζε εκλιπαρώντας για κάποιο κομμάτι. Ένα κόκαλο του έκλεισε τον οισοφάγο. Άρχιζε να πάλλεται ολάκερος και με δύναμη να ταλαντεύει δεξιά και αριστερά τον ίδιο και την καρέκλα του. Η κυρά του που άπλωνε τα ρούχα με γυρισμένη την πλάτη της άρχιζε να μουρμουρά δυνατά ένα νευρικό σκοπό για να καλύψει τον ήχο απο το απεγνωσμένο του κάλεσμα για βοήθεια. Γύρισε μόνο για να απολαύσει την στιγμή της καθαίρεσης από τον προσωπικό του πλαστικό θρόνο όταν πια σωριάστηκε χαμου σαν σακί και το σύριγμα την αναπνοής του έσβησε για πάντα.

Δεν είχε σουρουπώσει ακόμα όταν ένας δυνατός κρότος, που έμοιαζε με πιστολιά, ακούστηκε από μακριά . Οι λιγοστοί μαυροφορεμένοι συγγενείς στην αυλή της χήρας κίνησαν στην εξώπορτα να δουν τι συμβαίνει εκτός από την ιδία την χήρα που θεώρησε το γεγονός ασήμαντο για να την σηκώσει από την καρέκλα του άνδρα της. Είδαν λοιπόν στο βάθος ένα σύννεφο σκόνης που σκέπαζε τα πάντα ενώ στα αυτιά τους τώρα έρχονταν σχεδόν καθαρός ένας θόρυβος που έμοιαζε στην πραγματικότητα σαν ένα σύμπλεγμα δυσαρμονικών μεταξύ τους θορύβων. Δεν άργησε πολύ όμως να φανεί μπρος στα σαστισμένα μάτια τους μια παράφρων ομάδα ανθρώπων που έτρεχε προς άγνωστες κατευθύνσεις. Πριν κοπάσουν οι ψίθυροι μεταξύ τους για το τι μπορεί να συμβαίνει η γη κάτω από τα πόδια τους άρχισε να τρέμει. Τα φλιτζανάκια του καφέ αναπηδούσαν στα μικρά πιατάκια ενώ το πιάτο με τα κόλλυβα και η φωτογραφία του μακαρίτη έπεσαν από το μικρό τραπεζάκι με το άσπρο δαντελένιο τραπεζομάντιλο και τις μαύρες κορδέλες. Οι συγγενείς ενστικτωδώς πετάχτηκαν στο δρόμο και μπλέχτηκαν με το τρομαγμένο πλήθος. Τώρα μπορούσαν να διακρίνουν το τεράστιο ζώο μανιασμένο να τρέχει προς το μέρος τους ενώ κάποια περιπολικά προσπαθούσαν να το ακινητοποιήσουν. Στο διάβα του το θηρίο είχε παρασύρει σχεδόν τα πάντα. Κατέβαζε με την προβοσκίδα του βαριά κλαδιά από τα δέντρα και τα πέταγε στους αστυνομικούς ενώ με τους τεράστιους χαυλιόδοντες του αναποδογύριζε τα παρκαρισμένα αμάξια. Οι επίγειες δυνάμεις αλλά ακόμα και ο ίδιος ο θηριοδαμαστής του που το είχε από μικρό στο τσίρκο και το ήξερε όσο κανενας άλλος έμοιαζαν ανήμποροι για την ώρα να το τιθασεύσουν

Ο επιβλητικός ελέφαντας κοντοστάθηκε έξω από την πόρτα της αυλής του συγχωρεμένου. Το άγριο ζώο άρχιζε να βρυχάται δυνατά και όλοι το κοιτούσαν με δέος. Σαν έσπασε με χαρακτηριστική ευκολία το φράχτη που περιστοίχιζε την αυλή, όλους τους έπιασε σύγκρυο και μεμιάς επιφωνήματα αγωνιάς απλώθηκαν στο χώρο όταν το είδαν να κατευθύνεται νωχελικά, με σταθερά και βαριά βήματα, προς εκείνη. Η χήρα δεν έκανε κάποια απεγνωσμένη κίνηση να ξεφύγει και στα μάτια όλων έδειχνε παγωμένη από τον φόβο. Μόνο εκείνη ήξερε εκείνη τη στιγμή το πόσο έτοιμη ένιωθε για να αντιμετωπίσει την επίθεση του ζώου. Και πράγματι αν κάποιος την κοιτούσε από κοντά εύκολα θα διαπίστωνε πόσο γυάλιζε τα βλέμμα της και πόσο κοφτερά έδειχναν τα νύχια της που είχαν πεταχτεί έξω από το πετσί στις άκρες των χεριών της. Ακόμα και το θεριό σάστισε για λίγο σαν αντίκρισαν τα σκοτεινά του μάτια την χήρα που έμοιαζε με αιλουροειδές σε θέση άμυνας έτοιμο να παλέψει με νύχια και με δόντια μπροστά στην απειλή αυτού του χοντρόπετσου όγκου. Σηκώθηκε στα χοντρά και μακριά του πίσω πόδια κρύβοντας τον ήλιο από την Χήρα που κρατούσε σφιχτά το μπράτσο της πλαστικής καρέκλας, ακούνητη από την θέση της. Μια σφαίρα έσκισε τον αερα και διαπέρασε με ορμή την σάρκα του και εκείνο σωριάστηκε σαν ένα οικοδόμημα που κατεδαφίζεται από ελεγχόμενη έκρηξη μπροστά στα γυμνά της πόδια γεμίζοντας με ανακούφιση όλους.

Κάποιοι σαν θα φέρνουν στην μνήμη τους εκείνη τη μέρα θα υμνούν την θεά τύχη και κάποιοι άλλοι το χέρι κάποιου αγίου που έσωσε την χήρα από βέβαιο θάνατο. Εκείνη μόνο θα την θυμάται ως την απόλυτη νίκη απέναντι σ’ ένα δυνατό αντίπαλο που διψούσε για εκδίκηση, που ζητούσε πίσω τα κεκτημένα του. Δεν ξέρει άμα η επόμενη μέρα είναι η απαρχή μια καινούργιας ζωής μα τίποτα πια στο κόσμο δεν θα μπορέσει εύκολα να την σηκώσει από αυτή την πλαστική καρέκλα του μακαρίτη.

Ο Κινηματογραφικός Βασιλιάς

2007-07-09T01:06:00.000+03:00

Σαπισμένο βράδυ Κυριακής παρέα με την τηλεόραση η οποία στη μέση του καλοκαιριού δεν έχει να δείξει κάτι σημαντικό πέρα από αφόρητες επαναλήψεις ελληνικών σειρών τύπου «εμείς και εμείς» και χιλιοπαιγμένες ταινίες τύπου ο βράχος. Έκατσα και είδα την τελευταία ξανά. Καλοφτιαγμένη πατριωτική αμερικανική ταινία που η καταιγιστική δράση της είναι καλή συντροφιά για κυριακάτικο βράδυ. Μέσα σε ένα βομβαρδισμό χορταστικών οπτικών και ηχητικών εφέ υπάρχουν όμως και κάποιες σκηνές που σε βάζουν σε ένα μηχανισμό σκέψης και περισυλλογής που καταλήγει σε μια όχι δα και τόσο πρωτότυπη αλλά σίγουρα ξεκάθαρη διαπίστωση. Είναι καταπληκτικό λοιπόν πως ο αμερικανικός κινηματογράφος συντηρεί το μύθο του Προέδρου της χώρας ως του απόλυτου άρχοντα του λαού. Δεν είναι μόνο η ενσάρκωση της απόλυτης εξουσίας αλλά και το παράδειγμα ηθικής ακεραιότητας και σοφίας. Υπάρχει σκηνή στη ταινία όπου ο σχεδόν σύγχρονος φιλόσοφος του αμερικανικού έθνους υμνεί με ένα δυνατό λογύδριο την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης εν ήδη πλατωνικού διαλόγου έτοιμος να πάρει στις πλάτες του ως μέγιστος Ανήρ την μεγάλη απόφαση που θα κρίνει και την έκβαση της επικίνδυνης αποστολής. Δεν έχει σημασία το στόρι της ταινίας αλλά είναι πραγματικά αξιοπρόσεκτο και προσωπικά μου προκαλεί δέος το πόσο δεξιοτεχνικά κτίζεται η ανυπέρβλητη φιγούρα του Προέδρου μέσα από το κινηματογραφικό φακό. Αγέρωχη, σίγουρη, αποφασιστική, στέρεα φαίνεται στην σχεδόν μυσταγωγική σκηνή που τον δείχνει να παίρνει την κρίσιμη απόφαση και να ενεργεί ωσαν από μηχανής θεός για το καλό της ανθρωπότητας. Υπηρέτης του δικαίου και του απόλυτου καλού παρουσιάζεται ο Αμερικανός άρχοντας μέσα από το πρίσμα του συντριπτικού ποσοστού των ταινιών του Χόλυγουντ σε σημείο που να του αποδίδεται το αλάθητο του πάπα. Δηλαδή σε ένα χρονικό συσχετισμό θα το εξίσωνα με τα έργα του Μολιέρου όπου πάντα την δίκαιη λύση και το ηθικό δίδαγμα στο τέλος της ιστορίας ήταν έργο της αυτού μεγαλειότητας του Βασιλιά της Γαλλίας . Έτσι και στον 21αι ο κατ’ουσιαν αυτοκράτορας του σύγχρονου κόσμου πρέπει να φανεί μέσα από την τέχνη-υπηρέτη πάνσοφος κριτής για να δικαιώσει πρώτον το αξίωμα του και δεύτερον το μεγαλείο του λαού από το οποίο προέρχεται. Καλά θα μου πείτε κύριε Καβαμαρών, αυτά είναι γνωστά, αλλά ρε παιδιά κάθε φορά που σκέπτομαι πόσο απέχει η ιδεατή ας πούμε κινηματογραφική «εικόνα» από την πραγματικότητα, όπου ο πρόεδρος ή ο βασιλιάς ανά του αιώνες δεν ήταν παρά ένας καλός γκολφερ και κατά άλλα πιόνι των συμφερόντων των εκάστοτε αυλικών του, σχηματίζεται ένα φευγαλέο και, στο κάτω κάτω της γραφής, αδιάφορο μειδίαμα στο πρόσωπο μου το όποιο είπα να σας το επιδείξω.

Όλοι μαζί για ένα καλύτερο Περιβάλλον (Σαν προεκλογικό σύνθημα ακούγεται ρε πουστη μου αυτός ο τίτλος)

2007-07-06T02:03:00.000+03:00

Το παραδέχομαι , παίρνω το αμάξι μου για να πάω ακόμα και στο περίπτερο 100 μέτρα πιο κάτω από το σπίτι μου. Μπορεί η Θάλεια η φίλη μου που είναι αυτής της Greenpeace , της μεγάλης κερδοφόρας, ουψ συγγνώμη, της αφιλοκερδούς εκείνης οικολογικής οικουμενικής οργανώσεως, να μου λέει ότι η αλόγιστη χρήση του αυτοκινήτου δημιουργεί το μεγαλύτερο ποσοστό ρύπων στην ατμόσφαιρα αλλά δυστυχώς εγώ δεν της δίνω σημασία. Να μυρίζω την μασχάλη του διπλανού μου στο λεωφορείο ενώ μπορώ να είμαι άνετος στο αμαξάκι μου με την μουσικουλα μου και το ερκοντίσιον μου, ρε Θάλεια?

Τώρα που το θυμήθηκα, τις προάλλες πήρα το τουτουνι και πήγα προς παραλία μεριά. Οδηγώντας έκανα ένα τσιγαράκι για το δρόμο. "Εντάξει αφού έχω το μεγάλο «τασο» απ' έξω γιατί να σβήσω τη γόπα μέσα και να μυρίζει τσιγαριλα τ'αμάξι?" ,δικαιολογήθηκα στον εαυτό μου όταν την άφησα από το χέρι μου να πέσει στο δρόμο. Όταν έφτασα στην παραλία εκεί που δροσιζόμουν αυτή η ριμάδα η θάλασσα ξέβρασε ένα κουτάκι κόκα κόλα. «Τους πούστηδες, ρυπαίνουν την θάλασσα, τα τσογλάνια, και δεν θα έχουμε που να κολυμπάμε στο μέλλον» ψιθύρισα αρκετά εκνευρισμένος και ύστερα πέταξα με δύναμη το κουτάκι πίσω στη θάλασσα. Αφού έφαγα κάτι πρόχειρο είπα να σηκωθώ να το ρίξω στο κάδο 10 μέτρα πιο πέρα αλλά εκείνος ήταν τίγκα στο σκουπίδι. Εκνευρίστηκα πολύ σας λέω και καταράστηκα του υπευθύνους που δεν τους αδειάζουν τακτικά. Τελικά άνοιξα μια τρύπα στην άμμο και έθαψα τα απορρίμματα μου μέσα. Ούτε γάτα ούτε ζημιά που λέει και ο σοφός μας λαός.

Με την απαλευτη ζέστη των ημερών μια βουτιά στην παραλία δεν είναι αρκετή. Γι αυτό όταν και γύρισα σπίτι άνοιξα το ερκοντίσιον στο φουλ για να δροσίσει το σπίτι. Μετά από κανένα 12ωρο ρε αδελφέ εκεί που το κορμί μου είχε γίνει μια κινούμενη μάζα από πάγο διακόπηκε το ρεύμα. Τα καθικια της ΔΕΗ, αναρωτήθηκα, πάλι άφησαν το δίκτυο χωρίς συντήρηση και κάνουν, και καλά, ελεγχόμενες διακοπές αφήνοντας το λαό να τσουρουφλιστεί μέσα στο λιοπύρι. Έστειλα μια εναέρια μούντζα στον άγνωστο υπεύθυνο και περίμενα να επανέλθει το ρεύμα. Όταν αυτό επανήλθε με το καλό, τρόμαξα γιατί ακούστηκε δυνατός και απότομος ο ήχος από την τηλεόραση που βεβαία ήταν ανοιχτή-μονίμως είναι εδώ που τα λέμε- στην διαπασών πριν την διακοπή. Έπεσα πάνω στις ειδήσεις όπου έντρομος παρακολούθησα λαιβ τις φλόγες να καίνε τα δάση στην Πάρνηθα και θυμήθηκα συνειρμικά το σπίτι του φίλου μου του Παύλου στην κοινότητα Βουτσά Πεντέλης που το είχε κτίσει ο μάγκας πάνω σε ένα χαρτογραφημένο αναδασωτέο οικόπεδο. «Χρυσή ευκαιρία να καβατζώσω και εγώ κανένα στη Πάρνηθα» σχεδόν αναφώνησα καθώς έβλεπα το ελαφάκι να γίνεται ψητό στα κάρβουνα. Αμέσως αυτοχαστουκίστηκα που έκανα τέτοια αμαρτωλή σκέψη και έπεισα τον εαυτό μου να αποκτήσει επιτέλους οικολογική συνείδηση. Έτσι λοιπόν από δω και πέρα δε θα αφήσω τη Κυρία Σουλα την γειτόνισσα να μας φλομώνει με τα αεροζόλ της και θα σκυλοβρίσω το Μπάμπη τον ξάδελφο μου όταν τον ξαναδώ να πετάει χαρτιά στο δρόμο.

Λοιπόν αδέλφια εγώ θα πάω την Κυριακή στις 7 έξω από την βουλή για να βρίσω τον δαίμονα πολύδωρα και τον κρατικό μηχανισμό για την ολιγωρία που έδειξαν στο θέμα των πυρκαγιών. Θα απαιτήσω άμεσα να φυτρώσουν δέντρα και ας λένε οι ειδικοί ότι δε χρειάζεται επιπολαιότητα στην αναδάσωση για να μη τα κάνουμε χειρότερα απ’ότι είναι παρά να αφήσουμε την φύση μόνη της να αναγεννηθεί από την σταχτή της . Θα είμαι εκεί να ενώσω τη φωνή μου με χιλιάδες άλλων γιατί εγώ σέβομαι το περιβάλλον. Και μάλιστα θα πετάξω και χιλιάδες Φέϊγ- βολάν που έχω ετοιμάσει με κεντρικό σύνθημα «όχι άλλο κάρβουνο». Σκέφτηκα να πετάξω χαρτί γιατί θα είναι μια έμμεση διαμαρτυρία των δέντρων -άμα το πιάσατε το νόημα. Παιδιά για όλα φταίνε οι εμπρηστές και ο Πολύδωρας. Εγώ ωσαν αναμάρτητος οικολόγος πρώτος το λίθο βαλλέτω.

Και εσύ άμοιρε αναγνώστη που με καταριέσαι γιατί σου φαίνεται ότι ειρωνεύομαι την οικολογική σου ευαισθησία και την ενστικτώδη αντίδραση σου κατά πάντων σκέψου ότι αν δεν στρέψεις το ανάθεμα στο καθρέπτη σου η καταγγελία σου θα παραμείνει φωνή βοώντων εν τη ερήμω

Note:Τα πρόσωπα που αναφέρονται στο παρών ποστ ανάγονται στην σφαίρα της φαντασίας (όπως πάντα άλλωστε) ….εκτός από τον Πολύδωρα που μακάρι να ανάγονταν

Μια μέρα στο Rockwave

2007-07-02T20:37:00.000+03:00

(επιτέλους ένα φουσκωμένο σεντόνι αριστούργημα από τον Καμπαμαρου)

Είναι ωραία σε αυτά τα μεταλλικά φεστιβάλ στυλ rockwave. Σου λένε πάρε το τραίνο κατέβα στο σταθμό Σφενδαλη στη Μαλακάσα και σε 50 μέτρα θα βρεις τον συναυλιακό χώρο. Τελικά διαπιστώνεις ότι κατεβαίνεις στα τουρκοβουνια σε κάτι δάση που ουρλιάζουν τη νύχτα οι λύκοι και απέχεις 50 μέτρα από την παράκαμψη της εθνικής οδού για το terra vibes στο οποίο φτάνεις όταν περπατήσεις 3 χιλιόμετρα. Καθώς περπατάς μες ‘το λιοπύρι βάζεις στοίχημα με τον εαυτό σου αν η μπλούζα kreator που κάνει θραύση γύρω σου είναι το ίδιο ή παραπάνω αντιαισθητική από την μπλούζα ιδίου χρώματος και ποιότητας με στάμπα proud to be a metalhead. Φτάνοντας σε καλωσορίζουν ευγενικά χαμόγελα κορασίδων με ελαφρά ένδυση που σου προσφέρουν από τσιγάρα και τσίχλες μέχρι και προφυλακτικά. Εντάξει τα δυο πρώτα αλλά τα προφυλακτικά που να τα χρησιμοποιήσεις εκεί, ρωτώ. Μήπως στην "μεταλουδίτσα"-πιτσιρίκα που έχει θυσιάσει την θηλυκότητα της στο δαίμονα φύλακα της ; (εξαιρείται τίμιο μαυροφορεμένο γκομενακι με σιθρου νεκροσάββανο που μου έκλεισε το μάτι πονηρά δαγκώνοντας παράλληλα το άνω χείλος της ώστε να στάξει μια σταγόνα αίμα. Θα επρόκειτο μάλλον για κάποιο είδος ιεροτελεστίας στο μαύρο “καμάκι”). Τώρα που τα λέω αυτά για τις μεταλουδιτσες, που συνάντησα χτες, θυμάμαι προ δεκαετίας κάτι τέτοιες στο σχολείο που έσκαγαν μύτη με μπλουζάκι iron maiden και ξουρισμένο μαλλί και ούρλιαζαν μέσα στο αυτί μου κάτι αρχέγονες κραυγές από κάποιο τραγούδι των rotting Christ. Μετά από χρόνια τις συναντούσα στο δρόμο ντυμένες με ταγέρ και ύφος μπλαζέ να μου εξιστορούν μοναδικές βραδιές στον Μαζωνακη με τα παιδιά στην επιχείρηση.

Η αλήθεια είναι ότι, μη όντας κενυάτης δρομέας, τα 3 χιλιόμετρα στιπλ μέχρι να φτάσω στο φεστιβάλ τα έκανα σε 1 ώρα περίπου. Αποτέλεσμα να χάσω τους anathema που ήθελα να ακούσω και να εισέρθω την ώρα που έπαιζαν οι iced earth. Αυτό που μου αρέσει στο μέταλλο είναι το οπαδιλίκι του με τη μουσική που γουστάρει αλλά και την αυθεντική γνώση του γι’ αυτή. Το παρατηρείς σε συζητήσεις του με ομοϊδεάτες όταν θα υμνήσει το σόλο του τάδε κιθαρίστα, θα επαινέσει τον τραγουδιστή για την ψιλή νότα που θα φτάσει η φωνή του και διαπιστώνεις ότι δεν θα αργήσει η ώρα, αν δεν έχει έρθει ήδη, που θα μιμηθεί τον αγαπημένο του ντράμερ με πρόχειρα στικακια πάνω σε ένα καναπέ και θα τρέξει να αγοράσει την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα μήπως και μοιάσει στο ίνδαλμα του. Δεν αναλώνεται μόνο γύρω από κάποιο λαιφσταιλ ο μεταλάς για να ανήκει κάπου αλλά αγαπά την μουσική αυτή κάθε αυτή . Είναι ακροατής με υψηλό στάνταρ κρίσης για αυτό που του πλασάρεται να ακούσει. Επειδή το πιστεύω βαθιά αυτό που αναφέρω στην προηγούμενη μου πρόταση θα ήθελα να ρωτήσω τι στο διάολο βρίσκουν οι φίλοι μου έλληνες μεταλλάδες σε αυτό τον επαναλαμβανόμενο θόρυβο που παράγεται από τους δήθεν καραγκιόζηδες με τα πέτσινα που ονομάζονται iced earth.

Επίσης αρκετά πια με αυτούς τους βιρτουόζους τους dream theater. Εντυπωσιαστήκαμε με την πολυπλοκότητα των ρυθμών που εναλλάσσονται σε μακρόσυρτα σόλα των 11 λεπτών καθώς και με την άρτια εκτέλεση των κομματιών τους αλλά κάπου τείνουν να ξεχάσουν ότι η απλότητα και το μέτρο στη μουσική είναι μεγάλη αρετή (και αναφέρομαι στους 2 τελευταίους δίσκους δόκτορα). Σαν να μου μοιάζουν με τον ροναλντινιο σιγά σιγά που περνά πάσα στα 2 μέτρα μόνο με το δεξί πόδι διπλωμένο πίσω από το αριστερό. Σε λίγο προβλέπω ο Πετρούτσι να παίζει κιθάρα με το στόμα και ο Πορτνόι τύμπανα με το κώλο. Καλωσορίσατε στο τσίρκο "theater" ένα πράγμα. Κατά άλλα τι να πούμε για τα παιδιά ? ότι κάνουν παπάδες και παίζουν τις κάλτσες τους-ή το αντίστροφο?. Ταπεινή η παραπάνω γνώμη μου αλλά παρόλο που διακρίνω μια εμμονή τους στο εντυπωσιασμό και μόνο, παραμένουν μεγάλες μουσικάρες στη συνείδηση μου (εντάξει δόκτορα?).

Η ώρα πέρναγε και ανυπομονούσα να δω ιδίοις όμμασι τους ζωντανούς θρύλους της σκληρής ροκ μουσικής black sabbath που θα ζωντάνευαν στη σκηνή την αξέχαστη εποχή, εκεί στα βαθιά 80’s, όταν και είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους με τον Dio χαρίζοντας μας κομματάρες όπως Neon nights, heaven and hell, The Mob Rules και die young. Ήμουν στο κέντρο περίπου της αρένας και αφουγκραζόμουν το παλμό του κόσμου λίγο πριν ξεκινήσει το λαιβ. Εκεί ειναι που συγκεντρώνεται όλη η μαγεία, την στιγμή λίγο πριν κλείσουν τα φώτα και ακουστεί η πρώτη νότα όταν και θα νιώσεις ένα απερίγραπτο σχεδόν ηδονικό εσωτερικό άδειασμα από κάθε αναστολή σου που λειτουργεί ταυτόχρονα ως ωθητική ενέργεια για την πλήρως εκστατική απογείωση στο προσωπικό σου μουσικό ταξίδι. Ενώ όλα φαίνονταν ιδανικά και όμορφα, ένα γκρουπ από νταγλαράδες τρελαμένους ροκερ με μπλουζίτσα dio for president, κάπου 10-12 τον αριθμό, μου επιτέθηκαν λυσσασμένα και με μαεστρικές κινήσεις με έδεσαν πισθάγκωνα. Γρήγορα και αθόρυβα ξεγλίστρησα μαζί τους μέσα από το μεθυσμένο και αδιάφορο για την κατάσταση μου κοινό και βρέθηκα backstage. Φίλοι μου αναγνώστες είναι πραγματικά δύσκολο να σας μεταφέρω την εικόνα που αντίκρισα εκεί. Ένα σκηνικό που θύμιζε κρανίου τόπο και μύριζε σαν νεκρό ζώο στα τελευταία στάδια της σήψης του. Φλόγες χόρευαν λυσσασμένες σε μικρές εστίες φωτιάς γύρω μου και δίπλα τους εκστασιασμένες μαινάδες επιδίδονταν σε κολασμένα όργια με αγριεμένους βάκχους. Στο βάθος σε επίχρυσο θρόνο κάθονταν ο ίδιος ο Dio που φορούσε ένα βασιλικό ένδυμα από λινό ύφασμα κεντημένο με πορφυρά νήματα. Δίπλα του ο Tony Iommi βασάνιζε τον Πετρούτσι αναγκάζοντας να του εκτελέσει στη κιθάρα το πιο αργόσυρτο και συνηθισμένο ριφακι. Όταν εκείνος αργά και βασανιστικά «έσβησε» χτυπημένος από ανίατη πλήξη ο Τόνι μου χάρισε το πιο σαρκαστικό μειδίαμα που έχω δει στη ζωή μου. Ύστερα κάλεσε του μπράβους του να με πετάξουν στα πόδια του βασιλιά Dio. Όταν κατάλαβα ότι δεν πρόκειται για κάποιο δώρο των διοργανωτών σε ανυποψίαστο μουσικόφιλο με έπιασε σύγκρυο από τον φόβο μου και άδειασα άμεσα την ουροδόχο κύστη μου έντρομος μπροστά στη τρομακτική όψη του σιτεμένου 60αρι ροκερ. Εκείνος σηκώθηκε από την θέση του νωχελικά και ξέσπασε σε ένα εκκωφαντικό χαχανητό που έκανε όλους τους αυλικούς του να χώσουν το κεφάλι τους στο χώμα ωσαν την στρουθοκάμηλο. Ύστερα με κοίταξε με ένα βλέμμα που ξέρναγε φλόγες και ένα διαυγές λευκό φως γέμισε την απόσταση ανάμεσα μας τυφλώνοντας με. Μέσα στο σκοτάδι και στο τρόμο ένιωσα τα γαμψά παγωμένα νύχια του να σκίζουν το δέρμα στο στήθος μου και ένας οξύς πόνος να με διαπερνά ολάκερο και να μου κόβει την ανάσα. Ξερίζωσε την καρδιά μου και την έφερε στο στόμα του καθώς εκείνη επιβράδυνε τους ρυθμούς της αργοσβήνοντας. Ύστερα έμπηξε τα κοφτερά του δόντια βαθιά μέσα της και αίμα τινάχτηκε με πίεση πάνω στο πρόσωπο μου βάφοντας το κόκκινο. Στη κενή θέση της καρδιάς μου έχωσε μια μεταλλική σφαίρα με ακανθώδη επιφάνεια και πάνω της δεμένες σιδερένιες αλυσίδες που λειτούργησαν σαν αρτηρίες δίνοντας ξανά πνοή στο νεκρό μου σώμα. Και σαν ξαναγεννήθηκα και βρήκα το φως μου σαν μανιασμένος Βάκχος και εγώ άρχισα να χτυπιέμαι στους διαβολικούς ρυθμούς του χεβεν εντ χελ μαζί με τους πιστούς ακόλουθους του βασιλιά και της παρέας του……

Sing me a song, you're a singer
Do me a wrong, you're a bringer of evil
The Devil is never a maker
The less that you give, you're a taker
So it's on and on and on, it's Heaven and Hell, oh well…….

Επιστολή Καμπαμαρού

2007-06-28T16:29:00.000+03:00

Ο τίμιος και άξιος νεαρός μπλογγερ καμπαμαρου ιγκανο σωστά έπραξε και ανέβασε το βίντεο με τις μπατσοσφαλιάρες δίνοντας μας ένα δείγμα από τα όσα επιμελώς κρύβονται πίσω από τις κλειδαμπαρωμένες πόρτες των ανακριτικών γραφείων. Εγώ λόγο ηλεκτρονικής συνωνυμίας με τον ξακουστό πια καμπαμαρου βρέθηκα στο μάτι του κυκλώνα δεχόμενος κάποια ξώφαλτσα μηνύματα συμπαράστασης ή μη που απευθύνονταν σε αυτόν. Το αξιότιμο ιστολόγιο ΤαΣπαμ με παρακάλεσε να έχει την αποκλειστικότητα της επιστολής καταπέλτη που ετοίμασα ξεκαθαρίζοντας όλη την αλήθεια γύρω από το καυτό ζήτημα των ημερών δηλώνοντας ουσιαστικά ότι δεν είμαι εγώ ο ήρωας που επιζητούν μερικοί.

Αν δεν είσαι ο Πολύδωρας και δεν ζητάς να αρθεί το ηλεκτρονικό μου απόρρητο συνέχισε εδώ.

Είναι ωραία με το σταρ τσανελ για παρέα!

2007-06-27T15:04:00.000+03:00

Εντάξει τι να λέμε τώρα χιλιοειπωμένα πράγματα; Δε βαριέσαι ας το αναφέρουμε να την παλέψουμε με τις χαμένες εργατοώρες του εγκεφάλου μας μέσα σε αυτή την κόλαση των 40 βαθμών.
Λοιπόν είναι γνωστό ότι το σταρ και η καυτή ενημέρωση πάνε πακέτο. Αλλά απευθυνόμενος στους ρεπόρτερ του καναλιού θα ήθελα να επισημάνω ότι η χθεσινή είδηση του θανάτου 6 ατόμων από θερμοπληξία με φόντο το καλλίγραμμο κωλαράκι νεαράς στην παραλία παραλίγο να με στείλει και μένα στο hospital. Αυτός ο συνδυασμός κάλλους και τραγικής είδησης σκοτώνει.

Ιστορική στιγμή σταρ όμως αυτή εδώ.

Ω! είμαι τόσο Indie!!!

2007-06-21T18:05:00.003+03:00

Ω! είμαι τόσο ιντι που φορώ εφαρμοστό τζιν καμπάνα και καλοκαιρινό λουλουδάτο πουκάμισο με φωσφοριζέ γιακά και δένω επάνω του μια καλοσιδερομένη μαύρη μικροσκοπική γραβάτα. Ω! είμαι τόσο ιντι που χτενίζω τα μαλλιά μου φράντζα στα αριστερά και ενίοτε τα βάφω μπλε και κόκκινα Ω! είμαι τόσο ιντι που περπατώ βαριά με τα χέρια στις τσέπες μοιράζοντας βλέμματα απαξίωσης δεξιά και αριστερά. Ω! είμαι τόσο ιντι που έχω στη συλλογή μου σπάνιο μπλουζάκι με στάμπα εντιτορς σε μονόχρωμο φόντο γραμμένη με μπλου ελεκτρικ γραμματοσειρά. Ω! είμαι τόσο ιντι που αγοράζω αποκλειστικά δίσκους από την χιτσχαικ και απαγορεύω στο εαυτό μου να ακούσει κομμάτι που εναλλάσσονται πάνω από 2 ακόρντα Ω! είμαι τόσο ιντι που καπνίζω μπαφο σε φεστιβάλ ξαπλωμένος πάνω σε μια μάζα από σαπισμένη άγευστη πίτσα αναμιγμένη με μπυροκάτουρο. Ω! είμαι τόσο ιντι που έχω τρυπήσει δυο σκουλαρίκια στις ρώγες μου Ω! είμαι ο σύγχρονος νέο-χίπις και γαμω την Αμερική κάθε φορά όταν παραβρίσκομαι σε αντιρατσιστικά φεστιβάλ. Ω! είμαι τόσο ιντι που έχω αποκλειστικό καλοκαιρινό προορισμό την Φολέγανδρο και τα κουφονησια …άντε και στην χειρότερη Ικαρία.. Ω! είμαι τόσο ιντι που έχω κλάψει πάνω στο τάφο του κομπειν Ω! είμαι τόσο ιτνι που θέλω να γυρίσω το κόσμο με ένα δίκυκλο. Ω! είμαι τόσο ιντι που κάθε μου φράση την εμπλουτίζω με αγγλοσαξονικά επιφωνήματα γιατί λατρεύω την βρετανική πορ αρτ. Ω ! είμαι ένας σύγχρονος νέο-χίπις, ένας τρελός και όψιμος επαναστάτης , μια γκλαμουρατη αντίδραση στο πρέπον και το συντηρητικά κατεστημένο.

Τώρα μόλις τελειώσω αυτές τις γραμμές θα πάω να δω τι έκανε αυτός ο πατέρας μου με το μίνι κουπερ που του ζήτησα, το οποίο θέλω να γεμίσω με κάθε είδους αξεσουάρ των σονικ γιουθ. Α! και δε πιστεύω το χοντάκι που κυκλοφορώ τώρα να το πήγε πλυντήριο!!! μα τον Άγιο Νοελ Γκαλαχερ θα αυτοκτονήσω

Εσύ εκεί έξω dude που με διαβάζεις πόσο σουπερ ντούπερ καρακούλ «ανεξάρτητος» νιώθεις?

Σκύλα Μαρία Χουακίνα!

2007-06-13T13:59:00.000+03:00

Καιρό έχω να ανεβάσω ποστ και αυτή η φάτσα του Γιαννου είναι ανυποφορη. Είναι και οι ζέστες, είναι και η βαρεμάρα μου, βαλε και την φάση αντικοινωνικότητας που περνώ τώρα τελευταία και που όρεξη για κάποιο αριστούργημα συγγραφής. Να φανταστείτε αδιαφορούσα και για τα χιλιάδες ερωτηματικά των θαυμαστών μου ως προς την αποχή μου που λάμβανα καθημερινός.

Στο μετρό τις προάλλες ένα κοριτσάκι βουρκωμένο ρώτησε την μανούλα του που βρίσκεται ο καβαμαρων και εκείνη προσπαθώντας να πνίξει τους λυγμούς της το αγκάλιασε για να το παρηγορήσει. Αυτή η σκηνή με άγγιξε και με συγκίνησε τόσο βαθιά όσο η σκηνή που η δασκάλα Χιμένα (τα καθίσματα και τα σκαλιά) αγκάλιασε για τελευταία φορά τους αγαπημένους της μαθητές μιας και είχε αναγκαστεί σε παραίτηση από την κακιά διευθύντρια του σχολείου με αιτία την έλλειψη πειθαρχίας στην τάξη. Δε θα ξεχάσω ποτέ τα πρησμένα από το κλάμα μάτια του Χαιμε παλιγιο στον αποχαιρετισμό. Περνώντας μια βόλτα από το vamvax διάβασα το όνομα Μαρία Χουακίνα. Την Σκύλα αναφώνησα και ξύπνησαν μνήμες. Θυμήθηκα που κορόιδευε τον μαυρουκο τον σιριλο ο οποίος ήταν ερωτευμένος μαζί της αλλά εκείνη προτιμούσε τον χορχε δελ σάλτο που ήταν πλούσιος και είχε ένα παιδικό αμαξίδιο με πετάλια σε σχήμα Πόρσε Καρέρα.

Πάντως εδώ που τα λέμε καλό το καρουζελ αλλά αυτό που τα έσπαγε πραγματικά ήταν το μικρό σπίτι στο λιβάδι και οι περιπέτειες της λορα ινγκλις, η χριστιανική σειρά του κατηχητικού που μεγάλωσε γενεές παιδιών του θεού. Γι αυτή θα μιλήσουμε σε άλλο ποστ οταν ξεβαρεθώ

Τα λέμε

Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς!

2007-06-05T18:10:00.000+03:00

Ακολουθεί η δήλωση του αιώνα…….! ΠΡΟΣΟΧΗ! Απαγορεύεται αυστηρώς η ανάγνωση σε όσους έχασαν λεφτά επί χρηματιστηριακού κραχ λόγο κινδύνου ξαφνικής ανόδου αδρεναλίνης που καταλήγει σε πιθανές εκρήξεις βίας πάνω σε ανυποψίαστα άψυχα και έμψυχα εξιλαστήρια θύματα.

«Με ενοχλεί το γεγονός ότι κυκλοφορούν ελεύθερα στην Ελλάδα οι υπεύθυνοι για χρηματιστηριακά εγκλήματα ενώ σε άλλες χώρες εκτίουν ποινές κάθειρξης 20 και 30 χρόνια»
“Γιάννος Παπαντωνίου” Πηγή: LIFO -31/5/2007

Μαμά ο δράκουλας!

Αχ! ξελάφρωσα

2007-06-04T15:01:00.000+03:00

Η αφόδευση είναι τεράστια απόλαυση και απαιτεί το χρόνο της. Είναι αλήθεια ότι οι ώρες σφιξίματος στην τουαλέτα είναι γόνιμες και μπορεί να αποδεδειχθούν χρήσιμες για φιλοσοφικές αναζητήσεις και σκέψεις παντός είδους. Όταν όμως οι υποχρεώσεις τρέχουν, η ουρά έξω από το αποχωρητήριο είναι επίμονη και η λεκάνη άβολη δεν έχεις την πολυτέλεια της υπερβολικής χρήσης της.

Σκεφτόμενος ορθά προσπάθησα να ελαττώσω το χρόνο παραμονής μου στο μέρος. Δυστυχώς οι προσπάθειες μου έπεσαν στο κενό. Πίεση και άγχος να τελειώσω σύντομα με την καθημερινή ανάγκη με οδήγησαν σε αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα. Συγκεκριμένα, απόρροια όλων αυτών ήταν η εμφάνιση δυσκοιλιότητας και συνέπεια αυτής η παράταση χρόνου στην λεκάνη που οδηγούσε σε εμφάνιση εγκαυμάτων 5 βαθμού στα μπούτια μου.

Έψαξα την λύση. Προσπάθησα με καθαρτικά συνδυασμένα με έντονη ποσότητα καφεΐνης χαμηλής ποιότητας αλλά μάταια. Ακολούθησα πρακτικές αυθυποβολής στηριζόμενες σε σύγχρονα μοντέλα ψυχοσωματικής υποστήριξης αλλά και αυτά δεν είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Απελπισμένος παραιτήθηκα από κάθε προσπάθεια και γύρισα στις παλιές καλές συνήθειες των ατέλειωτων ωρών παραμονής στην τουαλέτα μετά της συνοδείας ενημερωτικών φυλλαδίων. Προχθές το πρωί όμως συνέβη το αναπάντεχο. Ενώ δεν είχα συμπληρώσει ούτε 5 λεπτά στην τουαλέτα, εκεί που ξεφύλλιζα κουτσομπολίστικες σελίδες κάποιου λαιφ-σταιλ περιοδικού βομβαρδισμός από κόπρανα μικρού μεγέθους προσγειώθηκαν στα νερά της λεκάνης με τέτοια ορμή που δημιούργησαν αναταραχή υδάτων με αποτέλεσμα ένα μικρό τσουνάμι να πιτσιλίσει τον πισινό μου. Κάπου ανάμεσα στην είδηση για τις προετοιμασίες του γάμου την Πεγκυ ζηνα και τον νέο έρωτα του Τσιμιτσέλη τα βομβαρδιστικά του παχιούς εντέρου σίγησαν. Μέσα σε 10 λεπτά όλα είχαν τελειώσει. Επανέλαβα το πείραμα χτες και σήμερα με την ιδία ακριβώς επιτυχία. Κοινός παρανομαστής η ανάγνωση λαιφ-σταιλ περιοδικού. Τώρα είναι σίγουρο και αποδεδειγμένο. Η κουτσομπολίστικη ενημέρωση εντείνει την διαδικασία αφόδευσης.

Πρόκειται για νέα λύση στο «ενεργειακό» ζήτημα ή απλή επιβεβαίωση του «Χέσε μας με τις μαλακίες που διαβάζεις»; Σε κάθε περίπτωση είναι μια τέλεια λύση για γρήγορο και απολαυστικό χέσιμο.

(Αφιερωμένο στην σύγχρονη ντίβα της τηλεόρασης Κυρίας Ρούλας Βροχοπούλου και του αλβανού συζύγου της)

P.S Με λύπη πληροφορήθηκα σήμερα το πρωί τον θάνατο του πρωταγωνιστή του ροζ γάτου, του Μπέμπη του δυναστεία, του καμικάζι τσαντάκια και του τσιτσιολίνου, του γνωστού ηθοποιού Σωτήρη Μουστάκα. Όντας και συμπολίτης του Βριλησσιώτη ηθοποιού η λύπη μου γίνεται μεγαλύτερη. Τον ευχαριστούμε για την διαφήμιση του δήμου μας μέσα από την προβολή της καταπληκτικής πλατειάς αναλήψεως σε πάμπολλες καλτ 80’ς επιτυχίες του. Κρίμα. RIP!

RIP

Περί φακέλων

2007-06-01T01:56:00.000+03:00

Είναι λεπτό το ζήτημα με το φακελάκι. Εύκολα το αφορίζεις δύσκολα δε το δίνεις. Σε θέματα υγείας και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για την προσωπική σου ή κάποιου συγγενή είναι δύσκολο να μην δώσεις το κάτι παραπάνω όταν σου ζητηθεί ακόμα και αν αυτό αφορά συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Είναι νομοτελειακά σίγουρο ότι όσο υπάρχουν "αλμπάνηδες" και ανύπαρκτες αρχές για να τους μαζεύουν θα υπάρχουν και θύματα γιατί απλά δεν γίνεται διαφορετικά. Δεν διαπραγματεύεσαι πατάτες αλλά την υγεία σου.

Από την άλλη μη ξεχνάμε ότι το ζήτημα φακελάκι δεν ενισχύεται ΜΟΝΟ από την απατεωνιά των γιατρών αλλά και από την νοοτροπία των ασθενών. Πολλά τα παραδείγματα νοσηλευμένων με παθήματα ακόμα και μηδαμινής σημασίας που πασάρουν, αυτοβουλα ,φακελάκια σε γιατρούς μόνο και μόνο γιατί έχει περάσει ως κατεστημένο. Αρρωστημένες νοοτροπίες που νομιμοποιούν φύση παράνομες ενέργειες. Γιατί η ζωή δεν παζαρεύεται με κανένα αντάλλαγμα. Γιατί το δικαίωμα στην περίθαλψη είναι αναμφισβήτητο και αδιαπραγμάτευτο για όλους. Γιατί ο γιατρός δεν θέλει πουρμπουάρ για να σου παρέχει την περίθαλψη που σου αξίζει.

Έτυχε ν' ανακαλύψω το μπλογκ της Αμαλίας αρκετά πριν ξεσπάσει ο ντόρος γύρω απο αυτήν. Αυτό που μου άρεσε σε εκείνη δεν είναι μόνο το σθένος που επέδειξε και ο τσαμπουκάς της απέναντι στο σύστημα υγείας που την κατάστρεψε αλλά ο έντιμος τρόπος που αγωνίστηκε. Δεν πούλησε το πόνο της σε κανένα μέσο για να το καπηλευτεί και να το κάνει δακρύβρεχτο σόου αλλά έφτιαξε το δικό της ιστότοπο με τους δικούς του κανόνες για να δώσει το προσωπικό της αγώνα με αξιοπρέπεια.

Ως αναφορά την μαζική καταγγελία της μπλογκοσφαιρας κατά του σαθρού συστήματος υγείας και των αλμπάνηδων ειλικρινά την θεωρώ συγκινητική. Ευχή μου είναι να αποτελέσει και αφετηρία για περισσότερο κοινωνική ευαισθησία από όλους μας. Μακάρι αλλά δε το πιστεύω γιατί δυστυχώς, όπως αποδεικνύεται σχεδόν πάντα, όταν τα φώτα σβήσουν και η οσμή του αίματος του θύματος παύει να είναι διάχυτη στον αέρα, όλοι επιστρέφουμε στο γενικότερο ωχαδερφισμό μας.

Το κείμενο της καταγγελίας εδώ για όποιον ενδιαφέρεται.
Ενδιαφέρουσα άποψη εκφράζεται και εδώ.

Μην βροντοχτυπάς τις χάνδρες η δουλειά κάνει του άνδρες…..ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΜΙΑ!

2007-05-28T23:59:00.000+03:00

Ήμουν της άποψης ότι καμιά δουλεία δεν είναι ντροπή. Πέρασα από πολλές δουλειές του ποδαριού για τις οποίες δεν χρειάστηκε να επιδείξω κανένα προσόν από το πλούσιο βιογραφικό μου παρά μονό τις ελάχιστες των ελαχίστων από τις πνευματικές μου ικανότητες και ολίγων σωματική αντοχή. Συγκεκριμένα, έχω κάνει μεροκάματο σε χωράφι (Δε μου έφταναν τα δικά μου, ήθελα ως πιτσιρικάς να ασχολούμαι και με του γείτονα), έχω πουλήσει καρπούζια σε λαϊκή( δεν είμαι αθίγγανος), έχω κάνει σερβιτόρος (πλήρης αποτυχία , στην 2 εβδομάδα με βαλαν να παίζω το ρόλο του μπάρμαν στο ανύπαρκτο μπαρ του ρεστοράν),

Φούσκο warning!!! Φούσκο starts here as well as ridiculous sense of humour

ζιγκολό σιτεμένων γεροντοκόρων (είχε καλή ταρίφα αλλά ήταν επικίνδυνο επάγγελμα) , κλόουν σε τσίρκο (το σταμάτησα γιατί μου επιτέθηκε ο Νίκος ο θηριοδαμαστής για γκομενικούς λόγους. Μεταξύ μας την έπεφτα σε μια από τις λέαινες του. Εντάξει ήμουν ελεεινός τύπος, το έχω μετανιώσει, δεν ξανακάνω πουστιές) και τέλος παπαράτσι (Ευθύνομαι για την συλλεκτική Φώτο που αποθανατίζει Χατζηνικολάου και Πρετεντέρη να μαλλιοτραβιούνται για τα μάτια της Έλλης σε μπαρ της παραλιακής. Δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Καθαρή λογοκρισία. Αίσχος. Όνειδος. Κρίμα θα καράφλιαζε το σύμπαν).

Φούσκο stops here.I can't say so for the ridiculous sense of humour

Δεν έχω μετανιώσει για καμία. Όλες κάτι είχαν να μου δώσουν. Μέχρι που έκανα εκείνη τη δουλειά η οποία έμελε να με στιγματίσει επαγγελματικά, κοινωνικά, ηθικά. Εκείνη η δουλεία για την οποία απευθύνθηκα σε ειδικό ψυχολόγο για να λυτρωθώ από τους εφιάλτες τις που με στοίχειωναν τα βράδια. Την χείριστη όλων. Την ντροπή της τιμημένης εργατιάς. Την δουλειά του Σεκιούριτι στα τραίνα του ΗΣΑΠ. Απαριθμώ τους λόγους που την κατατάσσουν ως την πιο αθλία όλων και αποτρέπω όποιον έχει κατά νου να την δοκιμάσει.

1. Απάλευτη η λύπηση στα μάτια των περαστικών όταν σπάνια διασταυρώνουν το βλέμμα τους με το κομμένο σου πρόσωπο. Είσαι ένα θλιβερό ον που στέκεται στο πουθενά.

2. Χτυπάς σκοπιά 10ωρη όρθιος μέχρι τα γόνατα σου να ζητήσουν έλεος. Έχεις δυο 10λεπτα διαλλείματα για κατούρημα, τσιγάρο και μισό τοστ. Έχεις δικαίωμα στην λούφα η οποία μεταφράζεται σε ελαφρύ κάθισμα σε κάποιο παρακείμενο πλατύσκαλο.

3. Δίνεις αναφορές σε διοικητές. Συνήθως στρατόκαυλους ψευτόμπατσους που σου πρήζουν τα αρχίδια για μια δουλειά στην οποία κατ ουσία δεν έχεις τίποτα ουσιαστικό να κάνεις.

4. Είσαι το τσιράκι του Μπάτσου. Καθαρή αρμοδιότητα να χαφιεδίζεις ύποπτες συμπεριφορές στον αστυνομικό που τρώει πασατέμπο στην άκρη της πλατφόρμας. Άμα κάτσει και η στραβή ξέρεις ότι θα σου ζητηθεί να παίξεις- άοπλος και αδαής- και το ρόλο του. Το χειρότερο είναι ότι ανταλλάζεις κάθε πρωί χαι φαιβ με το νόμο και δεν έχεις άμεση πρόσβαση σε νιπτήρα να πλύνεις τα χέρια σου.(Οκ υπήρχαν και ελάχιστα καλά ένστολα ατομάκια.)

5. Φοράς κάτι σαν μπατσοστολή που σου δίνει μια ψευδαίσθηση εξουσίας που ποτέ δεν θα την ασκήσεις.

6. Σε καμιά περίπτωση δεν είσαι φύλακας. Πληρώνεσαι για να κάνεις το ξεναγό του καθενός που αρνείται να διαβάσει την ταμπέλα μπροστά στα μάτια του και θέλει εσένα να επιβεβαιώσεις την πορεία του. Ενίοτε έχεις και τα τυχερά σου και πιάνεις κουβέντα με κανένα γκομενακι που βιάζεται να την τελειώσει μη και την δει η κολλητή της να μιλεί με τον σεκιουριτά.

7. Είσαι άθελα σου ο ακούραστος παρατηρητής μιας κοινωνίας που τρέχει προς άγνωστες κατευθύνσεις. Η ματιά σου τρέχει στην κυρία με τις αμέτρητες σακούλες στο χέρι που μαγκώνουν στην πόρτα της αμαξοστοιχίας, του γιάπη που βαδίζει αγέρωχος και στημένος κατά μήκος της πλατφόρμας χαζεύοντας τις οικονομικές εφημερίδες, του φοιτητή που ακούει μουσική στη διαπασών, του ανάπηρου που προτάσσει το χέρι στην ελεημοσύνη. Αμέτρητα κινητά βουίζουν στον αέρα, τραίνα έρχονται, τραίνα φεύγουν και εσύ εκεί όρθιος και θλιβερός γατζωμένος στο ρολόι του σταθμού που αρνείται να μετρήσει τον χρόνο.

8. Περνάς ατέλειωτες ώρες σιωπηλός πλάθοντας εικόνες και ταξιδεύοντας σε σκέψεις οι οποίες μπορεί να είναι είτε ένα πρόχειρο πλάνο για τα αυριανά ψώνια, είτε σχέδια για ένα φανταστικό μέλλον, είτε ερωτικές φαντασιώσεις, είτε ακόμα και σκοτεινά όνειρα που μπορεί να σε πετάξουν στις ράγες του τραίνου. Οι ατέλιωτες ώρες ενδοσκόπυσης δεν κάνουν πάντοτε καλό. Η δουλειά δεν συνίσταται σε άτομα με αυτοκτονικές τάσεις.

9. Από την βαρεμάρα και την θλίψη θεωρείς μεγάλο κατόρθωμα κάθε ενέργεια εκτός ρουτίνας και γενικών αρμοδιοτήτων που υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχε καμία σημασία. Ας πούμε να βοηθήσεις μια γιαγιά να μπει στο τραίνο, να σηκώσεις ένα άδειο πακέτο τσιγάρων και να το πετάξεις στο κάδο, να πετύχεις με μια μικρή κοτρονίτσα το μπράτσο του καθίσματος στην απέναντι πλατφόρμα που έχεις βάλει στόχο εδώ και τρεις μέρες.

10. Παρηγοριά η ευχάριστη μουσική που ακούγεται στο Σταθμό. Τουλάχιστον μέχρι να ακουστεί το ίδιο cd για τριακοστή φορά. Ύστερα δεν αντέχεις και σε πιάνει πανικοβλημένο τρέμουλο και τάσεις φυγής.

11. Άλλοι λόγοι εξίσου αποτρεπτικοί με τους προηγούμενους

……..Τουλάχιστον πήρα τα λεφτά μου!

Yeah!

2007-05-21T16:55:00.000+03:00

Κάπου στο Ρότερνταμ σε κάποιο παμπ παρακολουθώ αγώνα τσαμπιονς λιγκ μεταξύ Τσελσι και Μπαρτσελονα. Με τα βίας προσπαθεί η ματιά μου να διαπεράσει το παχύ στρώμα καπνού από τα χιλιάδες αναμμένα τσιγάρα και να προσγειωθεί στη μικρή τηλεόραση. Οι ιαχές κακόφωνων νταγλαράδων βουίζουν στα αυτιά μου ενοχλητικές και η ζέση μαζί με τον ιδρώτα μου προκαλούν δυσφορία. Ευτυχώς παίζεται τρομερή μπάλα και το ματς είναι συναρπαστικό και είμαι καθηλωμένος στην οθόνη. Λίγο πριν το τέλος η Μπαρτσα σκοράρει και εγώ λάτρης της φιλοσοφίας της και πολέμιος του δόγματος Μουρινιο σφίγγω την γροθιά μου προφέροντας ελαφρώς ένα πνιχτό yeah!. Χωρίς να το καταλάβω δίμετρη ντουλάπα με πιάνει κεφαλοκλείδωμα. Η γλώσσα μου μαγκώνει στον ουρανίσκο μου και νιώθω τα γόνατα μου να λυγίζουν μπροστά στο νευρώδες σφίξιμο των χεριών του. Με τα χέρια του διπλωμένα στο κεφάλι μου, κολλημένος στο ιδρωμένο του μπλουζάκι νιώθω την βαριά του ανάσα να ασθμαίνει δυνατά από πάνω μου. Φλερτάροντας με την λιποθυμία ακούω τον ψίθυρο του σαφή και καθαρό μέσα στο αυτί μου « άμα ξαναφωνάξεις για τα μουνιά θα σε γαμήσω». Ύστερα χαλαρώνει το σφίξιμο ,με ανασηκώνει, μου διορθώνει τον γιακά στο φλώρικο πουκάμισο μου, ρίχνει ένα αφοπλιστικό χαμόγελο και μου συστήνεται . Μετά με κερνά και ένα παιντ και μετά άλλο ένα. Και εγώ τον ευχαριστώ με το πιο ηλίθιο και υποτακτικό χαμόγελο που έχω πάρει ποτέ.

Εκνευριστικά σποτάκια

2007-05-17T13:20:00.000+03:00

Ξύνω το κεφάλι μου, με αποτέλεσμα να γεμίζω το μαύρο μου μπλουζάκι με μια λευκή στρώση πιτυρίδας, προσπαθώντας να αποφανθώ για το πια είναι η πιο εκνευριστική διαφήμιση των ημερών.

Πρώτη υποψήφια εκείνη με τον Ροναλντίνιο, ό,τι πιο κοντά σε μυθολογικό κένταυρο κυκλοφορεί σήμερα στη ανθρωπότητα, που ακολουθεί μέτριο γκομενακι στις αίθουσες του αεροδρόμιου και προσπαθεί να της αποσπάσει πατατάκια. Γραφικό στην όλη προσπάθεια η αδυναμία του να ψελλίσει την λέξη «πατατάκια» λες και του ζητιέται να προφέρει την λέξη σκουληκομυρμηγκότρυπα. Εξίσου γραφικό για παγκόσμιο σύμβολο του ποδοσφαίρου η λαιμαργία του να καταβροχθίζει τα lays που είναι γεμάτα από λιπίδια και χρωστικές ουσίες με αποτέλεσμα να γίνει φέτος ο δεύτερος χονδρός βραζιλιάνος στράικερ μετά τον ρονάλντο και να σέρνεται στο γήπεδο. Που πήγαν εκείνες οι διαφημίσεις με μπαλαδόρους λάικ Αναστόπουλος και σια που διαφήμιζαν ρεξόνα για τις μασχάλες και σαμπουάν , ξεχειλίζοντας ανδρίλα μέσα στα ντούζ, και αναστάτωναν το γυναικείο φύλο ενώ σφυρηλατούσαν αντρικά πρότυπα για τους νέους.

Ροναλντίνιο πρίν και μέτα τα "lays"

Δεύτερη υποψήφια εκείνη της Vodafone, νομίζω, που τυπάκι του 21 αιώνα ντυμένο έτσι όπως επιτάσσει το μοντέλο «αρέσω σε κοσμοπόλιταν γκερλ» γυροφέρνει από περίπτερο σε περίπτερο το σώμα του με κρεμασμένο το κινητό στο αυτί σαν σκουλαρίκι σέρνοντας από πίσω του φίλους-ξωτικά που αιωρούνται, με χάρη, γύρω από το κεφάλι του. Η συγκεκριμένη διαφήμιση θα μπορούσε να περάσει και απαρατήρητη μέσα στο γενικότερο λάιφσταιλ της εποχής όπου το κινητό έχει γίνει προέκταση του εαυτού σου αν δεν υπήρχε το μουσικό κομματάκι που ντύνει το σποτάκι και βιάζει τους ακουστικούς μου αισθητήρες. Παραθέτω του εκπληκτικούς στίχους;

“Ι went to trip to Paris
I ate a caramela. It tasted like chocolate, but it was a caramela!
Caramelaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa”.

Δηλαδή τι να πούμε, δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό μουσικό θέμα καραεβερ εγκεν. Θυμίζει κομματάκι αποτέλεσμα φιλότιμης προσπάθειας αυτιστικού συνθέτη που τραγουδιέται σε μουσική εκδήλωση του νταού Πεντέλης- με όλο το αντιρατσιστικό μου σεβασμό όμως (και μη μου παρομοιάσει κανείς αντίστοιχα διαμάντια του ζετεμ- απλά καμία σχέση). Ο δε στίχος εκπληκτικός, πραγματικός ύμνος ή καταγγελία-δεν έχω καταλάβει-για τις καραμέλες Παρισιού που έχουν γεύση σοκολάτα και ξεγελούν και το πιο πεπειραμένο ουρανίσκο. Πιασάρικο δε λέω, αρκετά χαζοχαρούμενο για να περάσει απαρατήρητο, ήταν εξάλλου πολύ όμορφη η εικόνα χτες στο σύνταγμα όπου νεαρά-όχι και τόσο- κοριτσάκια με πολύχρωμα τσιμπιδάκια στα μαλλάκια τους το τραγουδούσαν με νάζι, χορεύοντας πιασμένες αγκαζέ στους απροσδιόριστους ρυθμούς του, διασκεδάζοντας το φιλοθεάμων κοινό που τις παρατηρούσε με απορία. Ποπο συνειδητοποίησα ότι έχω χαραμίσει μια παράγραφο για μια μαλακία και τρομάζω στη ιδέα για το πόσες άλλες μαλακίες θα γράψω τώρα που σφύζουν οι ζέστες

Λοιπόν τρίτη διαφήμιση εκείνη με τον ελληνοκύπριο νεογιεγιέ Χατζηγιάννη που δοκιμάζει την καινούργια του κιθάρα στην διαφήμιση κόνεξ. Όλη η μαλακία συμπυκνώνεται στο τελευταίο μπλαζέ ύφος που παίρνει ο ταλαντούχος τροβαδούρος όταν και παίζει το ρόλο του «καινούργιου στην πιάτσα» και κλίνει το μάτι σε μας όλο σκέρτσο και δηθενιά. Αυτό το ύφος σε στυλ εγώ κατουρώ σε εντειχισμένο με επίχρυσους λίθους πηγάδι της δισκογραφίας με κάνει να θέλω να σπάσω την υπερλούξ τηλεόραση μου.

Αυτά!

p.s Περάστε να δείτε την απόλυτη ωδή στο μικρόφωνο ντουζιέρα απο τον μεγάλο Δόκτορα

Το εύπεπτο δεν βαραίνει το στομάχι...

2007-05-14T21:32:00.000+03:00

Ύστερα από ένα Σαββατοκύριακο ακόρεστης έκθεσης στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο της Γιουροβίζιον φλερτάροντας με τάσεις χαζοχαρούμενης λατρείας για την αισθητική της, έκλεισα τα μάτια μου και ονειρεύτηκα. Ονειρεύτηκα ότι ο διαγωνισμός ήταν ένα σύστημα προαγωγής της μουσικής παράδοσης και κληρονομιάς κάθε χώρας όπου καλαίσθητα και ποιοτικά κομμάτια ηχούσαν αρμονικά στα αυτιά μου, επίσης σε μια οριζόντια προέκταση της σκέψης μου ,φαντάστηκα μια τηλεόραση χωρίς μεσημεριανή κουτσομπολίστικη ζώνη και Ανίτα Πάνια γεμάτη με προγράμματα απαράμιλλης σοβαροφάνειας στην θέση τους, ονειρεύτηκα ένα κόσμο που η Άντζελα Δημητρίου καίγεται στην πυρά για να εξαγνιστεί από την υποκουλτούρα και ο Πρετεντέρης μαστιγώνεται στο όνομα της δίκαιης ενημέρωσης κατηγορούμενος για κατ'εξακολούθησιν βιασμο των συνειδήσεων μας και σκεφτόμενος όλα αυτά με έπιασε μια απέραντη μελαγχολία και θλίψη μέχρι που ευτυχισμένος και ανακουφισμένος άνοιξα τα μάτια μου και πήρα μια γερή τζούρα από τα σκουπίδια γύρω μου για να ζαλιστώ από την δυσωδία τους, μπας και συνέλθω.

Εξάλλου λένε ότι ο χρυσός λάμπει πιο έντονα ανάμεσα σε μια μάζα από σκουριασμένα σίδερα.

Υ.Σ: Τελικά η Σέρβα νικήτρια της Eurovision με ποιον μοιάζει? Εγώ λέω με το τίμιο γκομενάκι του Πλιάτσικα την Ευσταθία

Ευσταθία ή Marija Serifovic?

Της φυλακής τα σίδερα…....(Μέρος Γ).

2007-05-10T13:46:00.001+03:00

Η απόδραση του ζωντανού-νεκρού

Το τίμημα της αποτυχημένης εξέγερσης το πλήρωσα με το παραπάνω. Οι μέρες της απομόνωσης πέρασαν αργά και βασανιστικά. Όταν τελείωσε η ποινή δέχτηκα την αιφνίδια επίσκεψη του δικηγόρου μου. Δυσάρεστη φιγούρα εκείνο το ανθρωπάκι. Είχε μια μαγική ικανότητα να σου παρουσιάζει το καλό κακό και το κακό κάκιστο. Ήρθε με φορεμένο εκείνο το γελοίο παρουσιαστικό του, αγχωμένος, με το μέτωπο του να στάζει ιδρώτα πάνω στα τεράστια μυωπικά γυαλιά που κάλυπταν το στρογγυλό πρόσωπο του. Έλυνε και έδενε νευρικά την κακόγουστη γραβάτα του και μοιρολογούσε πάνω στην βέβαιη καταδίκη μου.

«Η κίνηση σας να ξεκινήσετε την εξέγερση ακυρώνει κάθε προσπάθεια μας για ευνοϊκή μεταχείρισης από το δικαστήριο, αγαπητέ καβαμαρών» μου δήλωσε με χαμηλωμένο βλέμμα βουτώντας μέσα στο χαρτομάνι της δικογραφίας.

Έμεινα σιωπηλός κοιτάζοντας τον εχθρικά. «Δύσκολα τα πράγματα Κύριε, πολύ δύσκολα» συνέχιζε να μονολογεί. Σηκώθηκε, μάζεψε τα χαρτιά του και έφυγε με βαριά βήματα σέρνοντας πίσω του τα αποτυχημένα χρόνια της δικηγορίας του.

Την επόμενη μέρα στο κελί μου έφεραν ένα συγκάτοικο. Ο Σωτήρης βρέθηκε στη φυλακή για κάτι μίζες. «Το εξιλαστήριο θύμα ενός οικονομικού εγκλήματος που βρώμαγε από ψηλά» όπως μου δικαιολογήθηκε. Ευχάριστος τύπος. Αν και απίστευτη γλωσσοκοπάνα λάτρευα, λίγο πριν κλείσουν τα φώτα τη νύχτα, να τον ακούω με τον δικό του γλαφυρό τρόπο να εξιστορεί τις περιπέτειες του από τα αμέτρητα ταξίδια του. Με έπαιρνε και μένα συνταξιδιώτη και άλλοτε βρισκόμασταν να αντιμετωπίζουμε επικίνδυνους βεδουίνους στη Σαχάρα και άλλοτε να κυνηγάμε χαμένους θησαυρούς των ναζί στους άγιους τόπους ωσάν τον Ιντιάνα Τζόουνς. Ήταν αφάνταστα αιματηρός ο τρόπος που ξεπάστρευε τους εχθρούς του. Λύτρα αίματος ξεχύνονταν από τις λέξεις του και σαν τελείωναν όλα έπαιρνε για λάφυρο το όμορφο κορίτσι. Αν και γεμάτες κλισέ και σχετικά αναμενόμενης πλοκής οι φαντασιώσεις του ήταν καλό φάρμακο. Ξεχνιόμουν με δαύτες και άφηνα, έστω και για λίγο, τις δυσοίωνες σκέψεις μου στην άκρη. Ήταν σίγουρο ότι θα μου έλειπαν οι ιστορίες του όταν θα αποφυλακίζονταν σε λίγες εβδομάδες.

Έπιασα εργασία στη φυλακή για να σκοτώνω δημιουργικά το χρόνο μου. Βοηθός του Φώντα του τεχνίτη. Ένας καλλιτέχνης-ξυλουργός που βρισκόταν ισόβια έγκλειστος για κάποιο φονικό που γέμισε κάποτε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων με παχυλούς τίτλους γεμάτους κατάρες και αφορισμούς για τον θύτη. Τον βοηθούσα στα απολύτως απαραίτητα. Κυρίως στο κουβάλημα και στο καθαρισμό των εργαλείων του. Τον υπόλοιπο χρόνο μαζί του τον περνούσα σιωπηλός χαζεύοντας τον με τις ώρες να χειρίζεται με χάρη και χέρι σταθερό τον τροχό για να κόβει το ακατέργαστο ξύλο και ύστερα με μαεστρία να το σμιλεύει και να του δίνει ποικιλόμορφα σχήματα. Σαν το ξύλο έπαιρνε την τελική του μορφή σκάλιζε πάνω του όμορφες παραστάσεις δίνοντας του μια τελευταία πινελιά. Ύστερα έβαζε τα χέρια του στη μέση και θαύμαζε το δημιούργημα του φουσκώνοντας από περηφάνια. Λάτρευα να ρουφώ κάθε στιγμή αυτής τη ιεροτελεστίας.

Ο Φώντας ήταν γνωστός και ως το κοράκι της φυλακής. Κατασκεύαζε φέρετρα και πρόσφερε μια στοιχειώδη κηδεία σε όσους τροφίμους άφηναν την τελευταία τους πνοή εκεί μέσα και δεν είχαν συγγενή που να ζει ή να τους θυμάται για να τους κλάψει. Βρεθήκαμε να ετοιμάζουμε το φέρετρο για κάποιον από τους κρατούμενους που πέρναγε στην αιωνιότητα. Καθαρίσαμε το ξύλο πεύκου από τις ακίδες και το κόψαμε σε επίπεδες επιφάνειες. Με το ξυλόσφυρο δώσαμε κοιλότητα σε δυο ομοιόμορφες σανίδες και με ένα γυαλόχαρτο καθαρίσαμε την επιφάνεια της βάσης. Ύστερα με ένα μικρό σκερπάνι "προκίσαμε" τις σανίδες πάνω στις άκρες της βάσης και με το μεταλλικό αλφάδι μετρήσαμε τις παράλληλες πλευρές για να ταιριάξουμε με ακρίβεια πάνω τους το κουρμπαριστό σκέπαστρο. Ολοκληρώσαμε την κατασκευή και τοποθετήσαμε τον νεκρό σαβανωμένο μέσα στην κάσα. Καθώς μουρμουρίζαμε κάποια ακατάληπτα ευχολόγια για το ταξίδι του στο κάτω κόσμο πέρασε από το μυαλό μου μια μακάβρια σκέψη που μου προκάλεσε μια παράξενη έκσταση.

Η ιδέα της απόδρασης καιρό τώρα στροβιλίζονταν στο νου μου και χάνονταν γρήγορα κάτω από το βάρος του αδυνάτου. Η φυλακή ήταν άρτια οχυρωμένη και θεωρούσα τον εαυτό μου αρκετά αδαή για να σκαρφιστεί κάποιο μεγαλειώδη τρόπο διαφυγής. Από την άλλη πίστευα , ίσως και επιπόλαια, ότι δε θα μπορούσα ν’ αντέξω για πολύ ακόμα εκεί μέσα ενώ έτρεμα στην ιδέα ότι θα συμβιβαστώ κάποτε με τα δεσμά μου. Κοιτάζοντας εκείνη την κιβωτό που θα μετέφερε τον νεκρό στον Άδη σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να γίνει το μέσο για να με οδηγήσει στην δικιά μου γη της επαγγελίας, την ελευθερία. Η ιδέα εγκαταστάθηκε βίαια στη συνείδηση μου και έπεισε τον εγκέφαλο μου να οργανώσει το σχέδιο.

Η γλώσσα μου έτρεχε σε γοργούς ρυθμούς καθώς ανέλυα την μεγάλη μου σύλληψη στον Φώντα. Το σχέδιο ήταν απλό. Χρειαζόμουν την δική του βοήθεια και έναν συνεργό για την εκταφή. Την επόμενη φορά, θα έμπαινα και εγώ παρέα με τον αποθανόντα στα έγκατα της γης και σαν τέλειωνε η τελετή και όλοι θα είχαν απομακρυνθεί και η περιοχή θα θύμιζε την γνώριμη εικόνα ενός έρημου τοπίου θα αναλάμβανε κάποιος να με ανασύρει στην επιφάνεια. Εύκολα θα παραβιάζαμε το μικρό ιατρείο της φυλακής για μια φιάλη οξυγόνου ώστε να με κρατήσει ζωντανό κάτω από το χώμα για όσο χρειάζονταν. Όλη εκείνη την ώρα που ξεδίπλωνα το σχέδιο, ο Φώντας με άκουγε με προσοχή. Αντιμετώπισε εκείνο το περίεργο τρόπο διαφυγής με ένα σαρκαστικό μειδίαμα και ύστερα μίλησε

-Θα σε βοηθήσω, δεν έχω τίποτα να χάσω…. αποφάνθηκε και εγώ πήρα ένα γεμάτο χαμόγελο ανακούφισης.
…αλλά πες μου γιατί θέλεις να φύγεις από εδώ?, με ρώτησε αιφνίδια
Θεώρησα το ερώτημα βλακώδες αλλά δε το προσπέρασα.
- Δεν ανήκω εγώ εδώ μέσα, απάντησα κοφτά και με στόμφο
- Και τι νομίζεις , μικρέ μου καβαμαρών, ότι θα βρεις εκεί έξω. Παράνομοι και υπάνθρωποι ζουν και εκεί, απλά έχουν την τύχη να προσλαμβάνουν καλύτερο δικηγόρο, είπε με ύφος σοβαρό και διδακτικό.

«Καημένε Φώντα» σκέφτηκα από μέσα μου, «παγιδευμένος στους ανούσιους προβληματισμούς σου, σαπίζεις μέρα με την μέρα». Τον λυπήθηκα πραγματικά αλλά δεν είχα χώρο για άλλο συναίσθημα πέρα από την ηδονή που με κυρίευε στην ιδέα μιας επιτυχημένης απόδρασης. Το μόνο που έμενε ήταν να βρω κάποιον για την εκταφή και να περιμένω τον επόμενο νεκρό.

Ο Σωτήρης θα έπαιρνε εξιτήριο την επόμενη μέρα. Φάνταζε για μένα ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή. Δεν άργησε να δεχτεί, με το αζημίωτο βέβαια. Με ανάγκασε να του τάξω ένα μικρό θησαυρό. Συμφωνήσαμε να του τηλεφωνήσω την ημέρα της απόδρασης. Θα παραφυλούσε προσεκτικά κοντά στο νεκροταφείο και την κατάλληλη στιγμή θα ερχόταν να με ξεθάψει. Το νεκροταφείο βρισκόταν λίγο έξω από την φυλακή. Είχε ένα μικρό ξωκλήσι και ανύπαρκτη φύλαξη. Ήταν εύκολο για εκείνον να δράσει. Δε του μιλησα για τον Φώντα όπως και το αντίστροφο. Στην περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά δεν ήθελα ο ένας να «δώσει» τον άλλο.

Το βράδυ στήθηκε ένα πρόχειρο αποχαιρετιστήριο παρτάκι για την αποφυλάκιση του Σωτήρη. Το κρασί πους μας έφερε στα μουλωχτά ο Μπάμπης ο φύλακας έρρεε άφθονο. Η βραδιά κύλησε με τραγελαφικές σεξιστικές ιστορίες που πυρπόλησαν θύμισες ενός ένδοξου παρελθόντος και προκαλούσαν ασταμάτητα γέλια. Κάποια στιγμή ο Σωτήρης ένιωσε μια ελαφρά δυσφορία. Ήταν καρδιακός βλέπετε και δεν ήταν ώρα να παίζει με το ποτό. Διώξαμε ευγενικά τους μουσαφιρέους από το κελί και πέσαμε να κοιμηθούμε. Με καληνύχτισε με ένα φωτεινό χαμόγελο πραγματικής ευτυχίας. Έκλεισα τα μάτια και κοιμήθηκα βαριά. Όταν ξύπνησα ο Σωτήρης δεν ήταν εκεί. Έφυγε χωρίς ένα αντίο.

Προς το μεσημέρι πήρα σήμα από τον Φώντα ότι είχαμε να περιποιηθούμε τον επόμενο νεκρό. Ήταν η χρυσή μου ευκαιρία. Δεν άφησα τον εαυτό μου να επεξεργαστεί την απόφαση μου. «Ή τώρα ή ποτέ» ψέλλισα μέσα μου και έσφιξα την γροθιά μου. Ο Φώντας δέχτηκε να αναλάβει τον πεθαμένο και εγώ έτρεξα στο τηλεφωνητήριο. Πήρα στο σπίτι του Σωτήρη τρεις φορές αλλά δεν το σήκωνε. Πήρα και στο κινητό του αλλά μάταια. «Θα γιορτάζει ο μπαγάσας την ελευθερία του σε κάποιο μπουρδέλο» , σκέφτηκα και χαμογέλασα. Άφησα μήνυμα στον τηλεφωνητή. Ήμουν σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα το άκουγε και όλα θα έβαιναν καλώς. Αντιστάθηκα σε κάθε απαισιόδοξη σκέψη μου και νίκησα την ανησυχία μου. Δεν θα άφηνα αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη.

Δεν είχα και πολύ χρόνο. Όσο προσπαθούσα να βρω τον Σωτήρη, ο Φώντας είχε ήδη σαβανώσει τον νεκρό και τον είχε τοποθετήσει μέσα στο ξύλινο φέρετρο από κυπαρίσσι. Πήρα μια βαθιά αναπνοή και στριμώχτηκα δίπλα στον πεθαμένο. Ο Φώντας μου ευχήθηκε καλή τύχη προσποιούμενος ότι την πιστεύει, μου έδωσε την φιάλη οξυγόνου και σφράγισε την κάσα κρύβοντας το φως από τα μάτια μου.

Ήταν κλειστοφοβικά, σκοτεινά και άβολα εκεί μέσα. Θα ήταν ψέματα να πω ότι δεν φοβόμουν την έκβαση αυτής της επικίνδυνης διαφυγής που διάλεξα. Όλα κρέμονταν από μια κλωστή και δεν είχα εμπιστοσύνη σε κανέναν. Παρόλο’ αυτά πρέπει να ήμουν ο μοναδικός ζωντανός που είχε την δυνατότητα να παρακολουθήσει την κηδεία του και έκατσα να το απολαύσω . Άκουσα τα βογγητά πόνου και τις βλασφημίες από τα παλικάρια που αναγκάστηκαν να σηκώσουν το υπέρμετρο βάρος αυτού του φέρετρου, αφουγκράστηκα κάποια σκόρπια αναφιλητά στον αέρα και επαγγελματικά μοιρολόγια. Πικρογέλασα με τον Παπά που πήδαγε τα εδάφια για να τελειώσει μια ώρα αρχύτερα και στο τέλος τον ευχαρίστησα για τις ευχές περί αιωνιότητας και μακαριότητας που μου έδινε. Ύστερα ποσότητες χώματος σκέπασαν την κάσα και μένα με διαπέρασε ένα πρωτόγονο ρίγος και ξεροκατάπια τόσο δυνατά που το σάλιο έγδαρε τον οισοφάγο μου.

Ο χρόνος έδειχνε να είχε κολλήσει στο μηδέν εκεί στα υπόγεια. Η αίσθηση μου όμως δε με πρόδιδε. Πρέπει να είχαν περάσει αρκετές ώρες από τότε που με έθαψαν και ο σωτήρας μου άφαντος. Ξάφνου ένας ανεπαίσθητος ήχος ταξίδεψε στη γη και έφτασε στα αυτιά μου σχεδόν σβηστός. Προσπαθούσα να ελέγξω τις αναπνοές που έπαιρνα από την φιάλη και να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Τότε με επισκέφτηκε για πρώτη φορά ο πιο απόκρυφος φόβος μου. Το ένστικτο μου ψιθύρισε ένα τρελό παιχνίδι της μοίρας. Έπρεπε να βεβαιωθώ. Ψαχούλεψα τις τσέπες μου και βρήκα ένα αναπτήρα ενώ παράλληλα κατέβασα το σεντόνι που κάλυπτε το πρόσωπο του νεκρού. Η έλλειψη οξυγόνου δεν θα διατηρούσε την φλόγα αλλά ακόμα και μια ισχνή λάμψη φάνταζε αρκετή. Δεν υπήρχε αμφιβολία. Ξετυλίχτηκαν μπροστά μου οι σελίδες του πιο εφιαλτικού σεναρίου. Ο Σωτήρης κείτονταν δίπλα μου και η σωρός του είχε εκείνο το φωτεινό χαμόγελο ευτυχίας με το οποίο με είχε καληνυχτίσει την προηγουμένη νύχτα στο κελί. Τον μίσησα με όλη μου την καρδιά. Τον καταράστηκα γιατί η καρδιά του λιγοψύχησε την πιο κρίσιμη ώρα. Η ιδέα ενός απροσδιόριστου και λυτρωτικού ήχου έφτασε και πάλι στα αυτιά μου αλλά έσβησε και πάλι μονομιάς σαν τις ελπίδες μου.

Δεν με έπιασε πανικός μπροστά στο άσχημο παιχνίδι της μοίρας μου. Μέσα μου, βρισκόμουν σε ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, άδειος και παγωμένος. Η απόλυτη αποσυμπίεση. Αυτόβουλα θαμμένος βαθιά μέσα στο απόλυτο κενό προσευχόμουν, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου, για ένα γρήγορο τέλος . Η φιάλη οξυγόνου άδειαζε, το ίδιο και εγώ. Η ιδέα του θανάτου από ασφυξία πάντα με ανατρίχιαζε. Είδα τον χάρο να ακονίζει το δρεπάνι του καθώς ολάκερος μελάνιαζα. Οι φλέβες μου τεντώθηκαν προσπαθώντας ενστικτωδώς να βρω τις αναπνοές μου. Η ανάσα μου έσβησε και ύστερα επανήλθε ξαφνικά και βίαια και εγώ ένοιωσα σαν να γεννιέμαι ξανά. Όπως το μωρό που βγαίνει από την μήτρα της μάνας του και εγκαινιάζει με γοερό κλάμα την πρώτη του αναπνοή στον έξω κόσμο έτσι και εγώ καλωσόρισα την δική μου με ένα βουβό λυτρωτικό λυγμό. Τα αυτιά μου δε με γελούσαν αυτή τη φορά. Εκείνος ο ισχνός ήχος ήταν πια έντονος και αναγνωρίσιμος. Κασμάδες και φτυάρια έσκιζαν τον αέρα και προσγειώνονταν με ορμή στο έδαφος λίγα εκατοστά πιο πάνω μου. Ύστερα από λίγο τα σκαπτικά σίγησαν και ακούστηκαν ψίθυροι.

-Ρε Μαλάκα σίγουρα τον έχουν θάψει τον επιχειρηματία εδώ? ρώτησε ο ένας λαχανιασμένα
-Σκάσε και σκάβε. Σου λέω ότι κάναμε την τύχη μας. Χρυσαφικά μεγάλης αξίας τον στολίζουν ενώ οι τσέπες του και τα ρούχα του είναι γεμάτα από δεσμίδες χρημάτων, απάντησε ο δεύτερος με ενθουσιασμό

Η αξίνα έσπασε το ξύλινο σκέπαστρο και έγδαρε την κοιλιά μου. Έσπρωξα με δύναμη όπως το λυσσασμένο λιοντάρι την πόρτα του κλουβιού του. Πετάχτηκα έξω από το φέρετρο, φίλησα τα παγωμένα από τον τρόμο πρόσωπα των σωτήρων μου που με κοίταζαν αποσβολωμένα και έτρεξα στο σκοτάδι.

Ο μύθος του πλούσιου ζωντανού νεκρού με τα χρυσά στολίδια ακόμα στοιχειώνει το μέρος εκείνο.

ΤΕΛΟΣ

Η συνέντευξη του Καμπαμαρού

2007-05-04T01:10:00.000+03:00

Ύστερα από πρόσκληση του numb απαντώ

1)Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να μπορώ να έχω εξασφαλίσει τα προς το ζην μέχρι τα 35….αδύνατον?

2)Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Τίποτα

3)Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Πριν 1 ώρα

4)Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Η υπέρμετρη βλακεία….οκ ψέματα…ας πούμε η ανωριμότητα

5)Το βασικό ελάττωμά σας;
αναβλητικότητα

6)Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα ανθρώπινα

7)Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Έχουν παρελάσει από το μυαλό μου όλες οι ιστορικές προσωπικότητες των αιώνων εδώ και 30 λεπτά αλλά τζίφος δε βρίσκω καμία. Δεν θα το σκεφτώ παραπάνω. Πάμε στην επόμενη

8)Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
Αυτοί που πάνε κόντρα στο ρεύμα

9)Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Στο άγνωστο

10)Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ο Κάφκα

11)Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Δύσκολη ερώτηση. Ας πούμε ευαισθησία

12)... και σε μια γυναίκα;
Την γοητεία

13)Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Βάγκνερ και ο Πουτσίνι. Ρε μπας και είμαι κρυφόφαν του Καρβέλα?

14)Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Σίγουρα τραγουδώ στο μπάνιο αλλά τις περισσότερες φορές όχι κάτι συγκεκριμένο. Αυτοσχεδιάζω

15)Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
«Η δίκη»

16)Η ταινία που σας σημάδεψε;
Η οδύσσεια του διαστήματος

17)Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ο Εγγονόπουλος( τώρα που είναι και στην μόδα)

18)Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το λουλακί

19)Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Όταν κέρδισα τα 50 μέτρα ελεύθερο στο νηπιακό πρωτάθλημα βορειοανατολικής αττικής με βοηθητική σανίδα.

20)Το αγαπημένο σας ποτό;
Ουίσκι με λίγο πάγο και κόκα κόλα

21)Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Μερικές φορές πρέπει να είμαι λίγο πιο επιθετικός απέναντι σε κάποιες καταστάσεις

22)Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Την Γκρίνια…των άλλων όχι την δικιά μου

23)Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Δε μπορώ να πω ντρέπομαι

24)Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο θάνατος

25)Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Κοιτάξτε εγώ δε λέω ΠΟΤΕ ψέματα.......NOT

26)Ποιο είναι το μότο σας;
"Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή " .... μα τι κλασσικό μότο. Σχεδόν ντρέπομαι που το έβαλα αλλά δε πειράζει... το πιστεύω

27)Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Δεν με ενδιαφέρει αρκεί να μην παιδευτώ

28)Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Τι γίνεται με αυτό το 4αρι στο κολονάκι που μου έχει υποσχεθεί

29)Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Αλλόκοτης όπως πάντα.

Πείτε μου πέρασα το τεστ or not?

Πετώ το μπαλάκι στους
misirlou
Downhill
satya
ammos
switters
ampot
lazinio και
kwlogria

Της φυλακής τα σίδερα…....(Μέρος B).

2007-05-02T02:41:00.001+03:00

Εναλλακτικός τίτλος:
ΟΙ 300 της ταράτσας

Είναι μερικές φορές που η λέξη προσγειώνεται στο στόμα πριν την συνθλίψει η λογική. “Εξέγερση” φώναξαν οι γενναίοι τρόφιμοι και βρέθηκαν σε εκείνη την ταράτσα για να δώσουν τον μάταιο αγώνα τους. Ανάμεσα τους και εγώ, υποταγμένος σε αλλόκοτες σκέψεις, ψάχνω να βρω τι με ώθησε σε αυτή την αυτοκτονία. Γιατί περί αυτοκτονίας πρόκειται όταν παρακινώ αντίσταση ενώ δεν έχω δικαστεί ακόμα για τα όποια εγκλήματα μου.

Οι ώρες κυλούν βασανιστικά στην ταράτσα. Ύστερα από μια αρχική προσπάθεια από μια μερίδα να πνίξει τον ξεσηκωμό και να συμμορφωθεί με τις επιταγές των αρχών πρυτάνευε η σύμπνοια και η ομόνοια καθώς αποφασίστηκε να εξαντλήσουμε την διορία και να αποφασίσουμε την έσχατη ώρα για το τι θα πράξουμε. Καθώς ζύγωνε το τέλος μια ακατανόητη σιωπή κυρίευε την ατμόσφαιρα

Κάθομαι κοντά σε μια από τις εστίες φωτιάς που σιγόκαιγε για να μας ζεστάνει λίγο από το κρύο εκείνες τις προχωρημένες βραδινές ώρες. Το βλέμμα κενό αλλά εκείνη η αντανάκλαση φλόγας που τρεμόπαιζε στις κόρες των παγωμένων ματιών μου σε συνδυασμό με την τεράστια σκιά μου που υψώνονταν στον πίσω τοίχο έδινε την ψευδαίσθηση ηγέτη στην φιγούρα μου. Οι ματιές των συγκρατουμένων ταξίδευαν αδιάκοπα στο χώρο και συναντούσαν επίμονα τις δικές μου. Ήμουν εκείνος που άρχισε αυτή την ιστορία και έπρεπε να λογοδοτήσει για την συνεχεία της. Γιατί έλαχε σε μένα ο ρόλος του οδηγητή? Τι θέλουν όλοι αυτοί γύρω μου και τι ζητούν τα ανήσυχα βλέμματα τους που με καρφώνουν. Με θεωρούν σύντροφο και συνοδοιπόρο σε κάτι κοινό ή με καταριούνται που τους έφερα σε δεινή θέση? Με επαινούν ή δείχνουν τον ένοχο ? Ήταν κάποια από τα ερωτήματα που με βασάνιζαν εκείνη την ώρα.

Όλα έδειχναν φαινομενικά ήρεμα. Μια ψεύτικη νηνεμία πριν ξεσπάσει η μπόρα . Εγώ αισθανόμουν το βάρος της ευθύνης αβάσταχτο, το κορμί μου έκαιγε ολάκερο και η καρδιά μου κτύπαγε σε γρήγορους και επικίνδυνους ρυθμούς. Δεν άντεξα και ξέσπασα σε δυνατά γέλια που έσπασαν απότομα την σιωπή. Γέλασα απέναντι στο αδιέξοδο. Και το γέλιο αντί να πνιχτεί απλώθηκε πιο βροντερό σαν μεταδοτική ασθένεια. Σε λίγη ώρα δεν υπήρχε κάνεις σε εκείνη την ταράτσα που να μην συντρόφευε τον διπλανό του στο γέλιο του. Μερικοί είχαν καιρό να γελάσουν , άλλοι δεν είχαν γελάσει ξανά όσο ήταν μέσα στην φυλακή. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα παράξενης ευτυχίας αποφασίσαμε να μη πέσουμε αμαχητί. Θα μέναμε εδώ ενωμένοι να στηρίξουμε τις ανύπαρκτες ελπίδες μας και να διασκεδάσουμε με την ψυχή μας τον μάταιο αγώνα μας. Θα χάναμε, αυτό ήταν σίγουρο, και η τιμωρία που μας περίμενε φάνταζε βαριά αλλά θα γλεντούσαμε την ήττα μας όσο μπορούσαμε.

Το γέλιο μας έφτασε στα αυτιά του διοικητή και άναψε τον θυμό του. Το μήνυμα ήταν σαφές στους δεσμοφύλακες μας. Εκείνοι που μας ανάγκαζαν καθημερινά να τους βλέπουμε αφ υψηλού και να ακολουθούμε με βλέμμα υποταγής τις προσταγές τους, έπρεπε για πρώτη φορά να στρέψουν το βλέμμα τους επάνω σε εκείνη την ταράτσα και να ανέβουν το δικό τους Γολγοθά για να μας σταυρώσουν. Αυτή ήταν μια ξεκάθαρη νίκη μας και ο διοικητής το ήξερε καλά.

Αρχίσαμε να οργανώνουμε την αντίσταση μας. Στην αρχή ψάξαμε για κάποιο πρόχειρο οπλισμό. Παραβιάσαμε μια μικρή αποθήκη όπου βρήκαμε σκόρπιους σιδερολοστούς και ξύλα. Κάποια κομμάτια αλουμινίου και τσίγκου από παλιά σκέπαστρα θα χρησίμευαν σαν ασπίδες. Υπήρχαν δυο είσοδοι για την ταράτσα. Από το τρίτο πάτωμα της φυλακής υψώνονταν τα πλατύσκαλα μιας ελικοειδούς σκάλας που οδηγούσαν σε ένα μακρύ και σχετικά πλατύ διάδρομο στο τέλος του οποίου βρισκόταν μια γκαραζόπορτα που έβγαζε στην βόρια πλευρά της ταράτσας. Στην νότια πλευρά υπήρχε μια αμπαρώπορτα ασφαλώς κλειδωμένη που οδηγούσε στο εσωτερικό εκείνης της αποθήκης που είχαμε παραβιάσει. Από εκείνη την είσοδο χωρούσαν μετά βίας 2 άτομα. Εκεί αφήσαμε μια μικρή ομάδα πακιστανών να την φυλούν.

Οι υπόλοιποι στοιχηθήκαμε με τάξη και αρμονία που θα ζήλευε και ρωμαϊκή φάλαγγα μπροστά από την βόρεια είσοδο. Οι δεσμοφύλακες ήταν πολυάριθμοι αλλά αυτό το πλεονέκτημα το εξουδετέρωνε ο όγκος του χώρου που μπορούσαν να στοιβαχτούν για να μας αντιμετωπίσουν. Ο μακρύς διάδρομος δεν μπορούσε να αντέξει παραπάνω από 100 άτομα ενώ η εμπροσθοφυλακή τους οριζόντια στοιχισμένη αντίκρυ της πόρτας δε μπορούσε να αποτελούταν από παραπάνω από 10 άτομα. Βέβαια είχαν το πλεονέκτημα να ανανεώνουν τις δυνάμεις του και να ξεκουράζουν τους πολεμιστές τους. Μπροστά στον πλήρη εξοπλισμό τους που περιελάμβανε γκλόπς ηλεκτροφόρα και μη , ανθεκτικές ασπίδες και κράνη είχαμε να αντιπαρατάξουμε την αυταπάρνηση και το πάθος μας.

Το ποδοβολητό τους βροντούσε απειλητικό σαν πλησίαζαν με σταθερό βηματισμό την πρώτη γραμμή της άμυνας μας. Ύστερα στάθηκαν απεναντί μας και το μόνο που ακούγονταν ήταν οι βαριές ανάσες των αντιμαχόμενων πλευρών. Το σύνθημα δόθηκε και το πρώτο κύμα επίθεσης απεδείχθη σφοδρό αλλά όχι αρκετό για να κάμψει την αντίσταση μας. Δεν μπόρεσαν να διασπάσουν την ανθρώπινη αλυσίδα μας ενώ δέχτηκαν και κάποια καίρια χτυπήματα που έκαμψαν την αυτοπεποίθηση τους. Οι περισσότεροι από τους δεσμοφύλακες βρέθηκαν να κάνουν εκείνη την δουλειά από μια συγκυρία της κακοτυχίας τους και ειδικά τέτοιες στιγμές τις μισούσαν. Εμείς από την άλλη πολεμούσαμε γενναία για να κρατήσουμε το όνειρο της ελευθερίας ζωντανό. Εκείνη η ταράτσα ήταν το σπίτι μας, το λημέρι μας και δε θα το πατούσαν εύκολα οι εχθροί. Το δεύτερο κύμα το αντιμετωπίσαμε πιο σθεναρά παρόλο την κούραση μας. Το τρίτο συνοδεύτηκε με ρίψη ληγμένων χημικών αλλά και σε αυτά βρήκαμε λύση καθώς βρέξαμε τις μπλούζες μας και τις δέσαμε γύρω από το πρόσωπο μας. Το τέταρτο χτύπημα ήταν και το τελευταίο γιατί οι δεσμοφύλακες άρχισαν ξαφνικά να οπισθοχωρούν άτακτα. Ξεσπάσαμε σε ζητωκραυγές και επευφημίες. Ύστερα αρχίσαμε να κουράρουμε τους τραυματίες και να ανασυντάσσουμε τις δυνάμεις μας για ο,τι θα ακολουθούσε

Ο διοικητής έδειχνε τουλάχιστον απελπισμένος στο επιτελείο των εχθρών. Δεν το τρόμαζε τόσο η αντίσταση μας αλλά το γεγονός ότι οι ώρες περνούσαν και το θέμα αργά ή γρήγορα θα έφτανε στα γραφεία των δημοσιογράφων και η απειλή να διασυρθεί η φήμη του άρτια, μέχρι εκείνη την στιγμή, οργανωμένου σωφρονιστικού ιδρύματος του σε τηλεοπτικά παράθυρα φάνταζε πιο κοντά από ποτέ. Πηρέ τηλέφωνο τον υπουργό. Εκείνος το μόνο που δεν ήθελε σε τέτοιους δύσκολους καιρούς ήταν έναν ακόμα διασυρμό των οργάνων της δημόσιας τάξης. Ήταν η κατάλληλη ώρα να χτυπήσει η ομάδα ΕΔΒΠ(Ειδικές δυνάμεις Βύρων Πολύδωρα). Η νεοσύστατη εκείνη ομάδα υπό το όνομα του ιδίου του υπουργού αποτελούταν από σκληροτράχηλα στελέχη ειδικά εκπαιδευμένα να αντιμετωπίζουν επικίνδυνες καταστάσεις όπως κάψιμο απορριμματοφόρων από κουκουλοφόρους και δαγκώματα από μασέλες συνταξιούχων στις πορείες.

Η αποστολή των ΕΔΒΠ βαπτίστηκε με το κωδικό όνομα «ζαρντινιέρα». Ξαφνικά τις πρώτες πρωινές ώρες μια ομάδα χτύπησε από την κεντρική είσοδο ενώ ταυτόχρονα μια άλλη σκαρφάλωσε με γάντζους στην ταράτσα και επιτέθηκε πλευρικά στις δυνάμεις μας. Οι γραμμές μας έσπασαν και οι μάχες άρχισαν σώμα με σώμα. Οι μονομαχίες ήταν τόσο σφοδρές που θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτυπωθούν στις σελίδες ενός ομηρικού έπους. Αν και εξουθενωμένοι καταφέραμε να τους αποκρούσουμε και δείχναμε να πλησιάζουμε την οριστική νίκη. Όμως μια τρίτη δύναμη από δεσμοφύλακες είχε παραβιάσει την μικρή αμπαρώπορτα που φυλούσαν οι πακιστανοί και βρεθήκαμε περικυκλωμένοι. Αναγκαστήκαμε να παραδοθούμε.

Τελικά ήταν οι πακιστανοί που λύγησαν και μας έδωσαν στεγνά. Αργότερα μάθαμε ότι τους έταξαν άφθονο παστουρμά και ιμάμη για τις προσευχές τους.Εκείνο όμως που σφράγισε την υπόγεια συμφωνία και την προδοσία τους ήταν η υπόσχεση από τις αρχές να χαρίσουν στον καθένα τους το τελευταίο cd-single της Άντζελας Δημητρίου υπογεγραμμένο από την ιδία.

Από τι αποδείχθηκε και αυτή η ιστορία επιβεβαιώνει την παγκόσμια συνομωσία ότι το κακό έρχεται από την ανατολή.

(Συνεχιζεται)

Της φυλακής τα σίδερα…....(Μέρος Α).

2007-04-27T15:00:00.000+03:00

ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Σανιδάς παρήγγειλε «να παρακολουθούν σε καθημερινή βάση την κυκλοφορία των εφημερίδων και περιοδικών και εφόσον μαζί με αυτά πωλούνται ταινίες με άσεμνο περιεχόμενο να παραγγέλλουν την ενέργεια προκαταρκτικής εξετάσεως και εν συνεχεία να ασκούν δίωξη κατά παντός υπευθύνου για παράβαση του άρθρου 29 παράγραφος 1 του Ν. 5060/1931»

Όλα έγιναν γρήγορα. Τα άτομα της ηλεκτρονικής δίωξης εισέβαλλαν στο προσωπικό μου χώρο και με την χρήση λεκτικής βίας μου κατάσχεσαν το σκληρό μου δίσκο. Δεν βρήκαν κάτι το μεμπτό αλλά η δημοσίευση προσφοράς πορνογραφικού υλικού από το ιστολόγιο μου στάθηκε από μόνη της δυνατή να δέσουν την κατηγορία και να προχωρήσουν σε σύλληψη. Μέσα σε μια μέρα πέρασα αυτόφωρο και με συνοπτικές διαδικασίες βρέθηκα ένοχος για παραβίαση του άνωθεν νόμου. Με πέταξαν στο μπουντρούμι της φυλακής. Από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα μέσα στο κελί ένιωσα άδειος. Είναι γνωστό ότι τα σίδερα της φυλακής είναι για τους λεβέντες και εγω τέτοιους τίτλους τους αποποιούμαι. Παρότι θύμα ενός αστείου νόμου προσπάθησα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου και να οργανώσω την υπεράσπιση μου. Πίστεψα ότι όλα ήταν ένα κακό όνειρο που θα τελείωνε γρήγορα

Κατέβηκα στο εστιατόριο της φυλακής για μεσημεριανό. Αφού σερβιρίστηκα επεξεργάστηκα γρήγορα το χώρο γύρω μου και αποφάσισα να πάω να κάτσω κάπου απομακρυσμένα προσπερνώντας τα περίεργα βλέμματα που με κάρφωναν. Για κακή μου τύχη πήγα και έκατσα διπλά στο αλβανικό λόμπι κάτι που οι ελληναράδες τρόφιμοι δεν το είδαν με καλό μάτι. Το απόγευμα είπα να φρεσκαριστώ και να ανανεωθώ με ένα ντουζ στα υπερλούξ ομαδικά μπάνια της φυλακής πριν δεχτώ την επίσκεψη του δικηγόρου μου. Ευτυχώς ήμουν ολομόναχος και είχα την ησυχία μου. Όχι για πολύ όμως όπως απεδείχθη

Καθώς άφηνα το νερό να κυλίσει στο κορμί μου και να ξεπλύνει σώμα και νου ένιωσα την επικίνδυνη παρουσία δυο νταγλαράδων δίμετρων, με ποικιλόμορφα τατουάζ να στολίζουν το σώμα τους, έντονη και επικίνδυνη. Εντάξει δεν είμαι τόσο χαζός ώστε να μην καταλάβω τον σκοπό τους ο οποίος ήταν διττός. Πρώτον να ικανοποιήσουν τις ακόρεστες σεξουαλικές τους ορέξεις πάνω στο άσπιλο κορμί μου και δεύτερον να ξεκαθαρίσουν το μήνυμα τους ότι παρτίδες με αλλόθρησκους αλλοδαπούς δεν συγχωρούνται εκεί μέσα. Σαν ενστικτώδης αντίδραση είπα να φωνάξω δυνατά αλλά το πρόσωπο τους πρόδιδε ότι θα ήταν μια μάταιη απέλπιδα προσπάθεια σωτηρίας. Επηρεασμένος και από πολλές ταινίες που διαδραματίζονται σε φυλακές αποδέχτηκα την μοίρα μου και έσκυψα να πιάσω το σαπούνι. Θα ταξιδέψω την σκέψη μου αλλού είπα στον εαυτό μου σβήνοντας τις αισθήσεις μου τουλάχιστον για όσο κρατήσει η πράξη. Από την άλλη σκέφτηκα ότι ήταν ευκαιρία να λύσω την απορία μου για το αν έχω θαμμένες στο υποσυνείδητο ομοφυλοφιλικές τάσεις που αρνούνται να βγουν στην επιφάνεια. Τελικά καμία απορία μου δε λύθηκε καθώς ο δασύτριχος κώλος μου τους αποθάρρυνε. Έφυγαν αδειασμένοι μουρμουρώντας κάτι ακατάληπτες βρισιές που άμα κατάλαβα καλά είχαν να κάνουν με την μηδαμινή προσοχή που δίνουν στην αξία της καλαισθησίας και της ολικής αποτρίχωσης οι σημερινοί νέοι.

H επίσκεψη του δικηγόρου, το απόγευμα, κάθε άλλο παρά ευχάριστη ήταν. Μου ανακοίνωσε με ένα βαρύ ύφος ότι μέχρι να οριστεί δικάσιμος είχα κριθεί προφυλακιστέος. Σαν να μην έφτανε αυτό απειλούμουν και με βαριά ποινή. Απορημένος και αηδιασμένος με την κυρά δικαιοσύνη γρονθοκόπησα το αλεξίσφαιρο τζάμι που μας χώριζε στην μικρή αίθουσα του επισκεπτηρίου. Τις επόμενες 2 μέρες έμεινα αυτόβουλα έγκλειστος στο κελί μου βυθισμένος σε σκέψεις που αναλώνονταν γύρω από έννοιες δικαίου και κρατικής αναλγησίας. Την τρίτη μέρα αποφάσισα να αντιδράσω.

Σαν μια πρώτη μορφή αντίδρασης σκέφτηκα την απεργία πείνας. Βέβαια δεν προχώρησα σε αυτή τη λύση λόγο του κοιλιοδουλισμού μου. Μετά σκέφτηκα να περάσω την ιστορία μου στα μίντια με το απαραίτητο δραματουργικό ύφος που ταιριάζει σε μια τέτοια αδικία που υπέστη. Ύστερα αναρωτήθηκα αν πρέπει να γίνω τηλεοπτικό προϊόν και να διασυρθεί η αξιοπρέπεια μου. Τελικά στήριξα όλες μου τις ελπίδες στους ευαίσθητους πολυαγαπημένους μου συνβλογκερς που σαν μάθαιναν την περιπέτεια μου θα συντόνιζαν κίνημα υποστήριξης και θα δημιουργούσαν μια μορφή πίεσης στα όργανα εξουσίας. Όλα αυτά απαιτούσαν χρόνο όμως και εγώ δεν είχα υπομονή. Έσβηνα κάτω από την στέρηση της ελευθερίας μου. Έπρεπε να δράσω γρήγορα.

Το κελί μου

Έκανα την εμφάνιση μου στο εστιατόριο για να πάρω το συσσίτιο. Έμεινα για λίγες ώρες να βουτώ το κουτάλι μου στο απροσδιόριστο περιεχόμενο του πιάτου μου και να κοιτώ το κενό. Όταν εκείνος ο απαίσιος αχταρμάς λαχανικών και χυλού πλήγωσε τον ουρανίσκο μου έσπασα μέσα μου. Τέσσερεις μέρες στην φυλακή, σχεδόν βιασμένος σωματικά, σίγουρα βιασμένος ψυχολογικά , με το αίσθημα της αδικίας αβάσταχτο και ζώντας σε συνθήκες άθλιες ξέσπασα με τέτοιο τρόπο που τρόμαξα ακόμα και ο ίδιος. Έσπρωξα το πιάτο μου, σηκώθηκα πάνω στο τραπέζι και απευθύνθηκα στους άλλους κρατούμενους με στόμφο και πυγμή. Τα λόγια μου πύρινα. Ένα βροντερό λογύδριο περί κοινωνικής αδικίας, ένας λόγος υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που θα ζήλευε και ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, ένα κατηγορώ πομπώδες για την ανισότητα που κυριεύει το σύστημα δικαιοσύνης ήταν μερικά από όσα ξέρναγε ακατάπαυστα η γλώσσα μου εκείνη την ώρα. Και ύστερα ο προσωπικός μου πόνος. Εξήγησα στο έκπληκτο κοινό μου ότι έπεσα θύμα λογοκρισίας από ένα κράτος κεκαλυμμένης χούντας, βρισκόμενος αντιμέτωπος με κατηγορίες γελοίες και αντιδημοκρατικές.

Το κοινό εκστασιασμένο με επευφημούσε. Οργή και θυμός γέμισαν τα στήθη τους. Φωνές υστερικές και δίκαιες κυρίευαν το χώρο και πολλαπλασιάζονταν με τρομερή ταχύτητα. Αρχίσαμε να αναποδογυρίζουμε τα τραπέζια και να βαράμε με δύναμη του τείχους. Θέλαμε να δημιουργήσουμε θόρυβο. Να ακούσουν εκεί έξω την κραυγή των υπανθρώπων πιο δυνατή και απειλητική από ποτέ. Και τότε ακούστηκε ένα κάλεσμα που ήταν στα χείλη όλων μας.

«ΕΞΕΓΕΡΣΗ»

Ανέλαβα ρόλο συντονιστικό σχεδόν αυθόρμητα. « Όλοι στην ταράτσα» φώναξα με δύναμη για να επισκιάσω το φόβο τους. Πιάσαμε εξ απήνης του φρουρούς και εύκολα βρήκαμε διέξοδο προς τα πάνω. Φράξαμε την μοναδική είσοδο πρόχειρα και αρχίσαμε να οργανώνουμε την αντίσταση μας.

Ένιωσα υπόχρεος απέναντι τους και ανέλαβα να τους τονώσω ψυχολογικά. Ήμασταν ενωμένοι. Όλοι οι τρόφιμοι ανεξαρτήτου φυλής μια γροθιά για το κοινό σκοπό. Το αίτημα μας ήταν σαφές και τέθηκε κατευθείαν προς κρίση του διοικητή των φυλακών. Απαιτούσαμε απλά σεβασμό. Μια λέξη, ένα αίτημα, αλλά ο αιμοβόρος και χαιρέκακος διοικητής μας αγνόησε επιδεκτικά. Οργάνωσε τον στρατό του και μας έδωσε διορία να γυρίσουμε στα κελιά μας μέχρι τα μεσάνυχτα αλλιώς θα έκανε χρήση βίας.

Οι ώρες πέρναγαν. Νύχτωσε και το κρύο ήταν έντονο. Ήμασταν όλοι τρομοκρατημένοι. Το σχέδιο ήταν πρόχειρο και η τιμωρία που θα επακολουθούσε σαν τέλειωναν όλα φάνταζε μεγάλη. Οι φωνές υπέρ του να πρυτανεύσει η λογική και να συμμορφωθούμε με τις απαιτήσεις τους άρχισαν να πληθαίνουν. Οι δεσμοφύλακες ήταν πολυάριθμοι και εξοπλισμένοι ,ενώ εμείς λίγοι, ταλαιπωρημένοι και με μόνα μας όπλα κάτι καυσόξυλα πεταμένα εδώ και εκεί…….

(συνεχίζεται)

Απίθανες προσφορές

2007-04-20T17:13:00.000+02:00

Εντάξει πρέπει να το παραδεχτώ πια. Δε πάει άλλο, πρέπει να βρεθώ αντιμέτωπος με την αλήθεια. Αυτό το ιστολόγιο πάει κατά διαόλου. Σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις του τράκερ μου οι επισκέψεις στο μπλόγκ έχουν σταθεροποιηθεί και δείχνουν μάλιστα και μια ροπή για κατρακύλα. Οι ενδείξεις για πτωτική τάση με έχουν ανησυχήσει ταμάλα. Καλά τι περιμένω και εγώ. Ποιος να ενδιαφερθεί για ποστ με τραβηγμένες από τα μαλλιά ιστορίες υπερρεαλιστικής καθημερινότητας στολισμένες με παρωχημένους συμβολισμούς, ποστ με συνταγές για κοτόπουλα και κωλόχερα αλλοδαπών ποδοσφαιριστών, που παρελαύνουν σε αυτό τον ιστοχώρο.

Επίσης εκεί έξω ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος. Ταλαντούχοι αναλυτές, γνωστοί και επίδοξοι λογοτέχνες, δημοσιογράφοι ονομαστοί και κλέφτες ποιημάτων κατακλύζουν την μπλογκόσφαιρα και κερδίζουν αναγνωσιμότητα. Και τι μένει πιστοί μου και αγαπημένοι 20 τον αριθμό αναγνώστες για το φτωχό πλην τίμιο καμπαμαρού που διψάει για φήμη και δόξα?
Τίποτα!

Αλλά το δαιμόνιο επιχειρηματικό μου μυαλό είναι μπροστά από την εποχή του. Αυτά τα μαρκετίστικα διαφημιστικά κόλπα νομίζω ότι θα δώσουν και πάλι την λύση. Καινούργια μόδα λοιπόν στην κοινωνία του αθέμιτου ανταγωνισμού που ζούμε ο κατακλυσμός του έντυπου τύπου με πορνοταίνιες γεγονός το οποίο έχει αυξήσει κατακόρυφα τις πωλήσεις ακόμα και εφημερίδων που πέρα από ένα γυαλιστερό περιτύλιγμα δεν έχουν τίποτα άλλο να πουν και να δείξουν. Θα μου πείτε έτσι υπονομεύεται η αξία του αρθρογράφου αλλά ψήλος στα αυτιά του εκδότη. Δε βαριέσαι από όποια πλευρά και να το δούμε σπέρμα να δίνεις στον λαό και πάρε του και την ψυχή. Δε κάνεις δα και κάνα έγκλημα. Απαγκιστρωμένος λοιπόν από κάθε ηθικοπλαστικό προβληματισμό( όχι προβληματίστηκα για λίγα δεύτερα είναι η αλήθεια) σκέφτηκα Γιατί όχι και στον ηλεκτρονικό τύπο?

Έτσι λοιπόν προβαίνω σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία( ναι σιγά τη καινοτομία αλλά τεσπα) και προσφέρω τσόντα στο μπλογκολαό του διαδικτύου. Λοιπόν κάθε εβδομάδα θα βλέπω τα ρέφερενς στον τράκερ μου και τα 5 πρώτα i.p σε επισκέψεις θα κερδίζουν απίθανα ζουμερά ντι-βι-ντι. Τα καταπληκτικά δώρα, γι' αυτή την εβδομάδα, έχουν ως εξής

1. Ο 5ος θα κερδίζει τα άπαντα της Εμμανουέλλας 2000 "εντίσιον" που προβάλλεται και στο Αλτερ. Αυτή λέω μωρέ με το κολιέ που προκαλεί οργασμούς και το πληκτρολόγιο από το μέλλον που με το πάτημα ενός κομβίου σηκώνει και τα ασήκωτα, ξέρετε τώρα.

2. Ο 4ος θα κερδίσει την υπερπαραγωγή «η χιονάτη και οι επτά καυλωμένοι νάνοι» με έξτρα κουκλάκι μινιατούρα νάνος σε στύση ή πλαστική φουσκωτή χιονάτη.

3. Ο 3ος θα κερδίσει αποκλειστικό βίντεο από τα όργια στα "no shoes parties" που διοργανώνει ο μεγάλος πορνοπαραγωγός Alex

4. ο 2ος τα άπαντα της Τρέισι Λόρντς και της Τζίνα Τζέιμσον . Θα μου πείτε αυτά τα κατεβάζω ρε φίλε από τα τόρρεντς αλλά προσέξτε τα ντι-βι-ντι θα περιέχουν και αποκλειστικές σκηνές από τα παρασκήνια καθώς και καινούργιο κολπάκι νέας τεχνολογίας με πρόγραμμα προσομοίωσης όπου θα έχετε την δυνατότητα για ένα φανταστικό sexual intercourse με τις εν λόγο πρωταγωνίστριες

5. Και τώρα το σουπερ δώρο μου. Ο 1ος αν είναι άνδρας κερδίζει όλα τα παραπάνω( ή κοινώς τον πούλο) και αν είναι γυναίκα( εδώ είναι τα καλά) –έτσι για να καταργήσουμε και τα στερεότυπα ότι και καλά οι τσόντες απευθύνονται μόνο στον ανδρικό πληθυσμό- κερδίζει την μοναδική κόπια από την πριβέ σεξ τέιπ που θα τραβήξει με πρωταγωνίστρια την ιδία και επιβήτορα την αφεντιά μου.

Εγώ ο επιβήτορας:Φωτογραφία μου από προηγούμενες συμμετοχές σε private sex tapes!

Παρακαλώ στο τέλος της εβδομάδας με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων οι κύριοι νικητές να επικοινωνήσουν μαζί μου μέσω e-mail (βρίσκεται στο προφίλ μου) ώστε να μου δώσουν τα στοιχεία τους για να τους στείλω τα δώρα

Ευχαριστώ

Ελληνική δικαιοσύνη

2007-04-17T12:37:00.000+02:00

Δεν ήξερα ότι το κωλόχερο αλβανού (ποδοσφαιριστή) τιμωρείται με απέλαση!!!!

Από του χάρου τα δόντια.......

2007-04-12T01:33:00.000+02:00

Το φετινό μου Πάσχα δεν διέφερε και πολύ από όλα τα προηγούμενα. Σίγουρα το βουκολικό σκηνικό με το σούβλισμα του οβελία, τα δημοτικά τραγούδια και τους παραδοσιακούς αυτοσχέδιους οικογενειακούς χορούς είναι κάτι το οποίο πολλοί από σας το έζησαν, και φέτος, και δεν επιτάσσει κάποιας ιδιαίτερης αναφοράς. Το Πάσχα σαν γιορτή μου αρέσει. Έχει ως επίκεντρο το φαγοπότι και εγώ ένας κοιλιόδουλος που σέβεται τον εαυτό του το τιμώ ιδιαιτέρως. Φέτος θα απολάμβανα το πανηγύρι όπως επιθυμούσα αν βέβαια δεν ήμουν τραυματίας. Μάλιστα κύριοι αναγνώστες, αναρρώνω. Αναρρώνω αργά αλλά σταθερά από ένα ατύχημα που νομίζω ότι θα μου μείνει βαθιά χαραγμένο στην μνήμη . Δε ξέρω άμα ο όρος ατύχημα είναι δόκιμος γι αυτό που έζησα αλλά έτσι θα το ονομάσω ακόμα και αν διατηρώ την αμφιβολία ότι τα κίνητρα, αν και καλά κρυμμένα, υπάρχουν για να μετατρέψουν το ατυχές συμβάν σε μια εκ προμελέτης, ή για να μη το βαρύνουμε πολύ, σε μια εξ αμελείας απόπειρα φόνου. Ανεξάρτητα τον χαρακτηρισμό του γεγονότος, το σίγουρο είναι ότι στις 29/3 κάπου στην σταδίου άγγιξα το θάνατο με ένα τρόπο περίεργο, ασύνηθες, άδοξο μα πέρα για πέρα αιμοβόρο και σαδιστικό.

Ήταν μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα που σίγουρα θα έπρεπε να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στη σχόλη αλλά για κακή μου τύχη κάποιες δουλείες έπρεπε να διεκπεραιωθούν και δεν χωρούσαν αναβολή. Κίνησα πρωί πρωί βιαστικά για την τράπεζα. Η ανοιξιάτικη αύρα μου προκάλεσε μια περαστική ευθυμία και σφύριζα ρυθμικά ένα χαρούμενο δικό μου σκοπό όταν προσπέρασα το συγκεντρωμένο πλήθος. Λένε ότι η περιέργεια σκότωσε τη γάτα, και σίγουρα αυτή η παροιμία ταιριάζει απόλυτα στη περίπτωση μου μιας και η περιέργεια μου να σταματήσω και να επεξεργαστώ την περίεργη εκείνη μάζωξη γυναικών, έξω από το κατάστημα ρούχων με τα κατεβασμένα στόρια, παραλίγο να αποβεί μοιραία για μένα.

Αυτό που μου προξένησε την περιέργεια εκτός από αυτό καθεαυτό το γεγονός της συνάθροισης τόσων πολλών γυναικών πρωινιάτικα έξω από ένα κατάστημα πριν καν αυτό ανοίξει τις πόρτες του, ήταν και η ευλαβική ησυχία που επικρατούσε ανάμεσα σε τόσα θηλυκά όταν σίγουρα κάποια από αυτά, υπό κανονικές συνθήκες, θα είχαν πολλά να συζητήσουν γύρω από ρούχα, γκόμενους, κους κους και άλλα σημαντικά θέματα. Τις πλησίασα αρκετά. Καθώς αντίκρισα τα πρόσωπα τους ένιωσα λίγο αμήχανα. Δες σας κρύβω πως ένας περαστικός φόβος με διαπέρασε. Τον προσπέρασα γιατί τον θεώρησα γελοίο και ακατανόητο. Το πρόσωπο τους ήταν ανέκφραστο. Σοβαρές και αμίλητες εστίαζαν το βλέμμα τους πάνω στα κλειστά στόρια. Μια από αυτές την πλησίασα ακόμα περισσότερο. Η παγερή της ματιά με έκανε να νιώσω ακόμα πιο αμήχανα και σε μια στιγμιαία μορφή αντίδρασης, αφύσικης θα έλεγα, πήρα ενστικτωδώς την γνωστή έκφραση ερωτύλου που εγκαλώ σε τέτοιες περιπτώσεις. Σήκωσα τα φρύδια μου και όπλισα την φλογερή μου ματιά που εξημερώνει ακόμα και άγριες ύαινες. Μάταια. Δεν εισέπραξα τίποτα παρά μόνο αδιαφορία. Τότε άρχισα να ανησυχώ σημαντικά.

Ένιωσα ξαφνικά την ανάσα τους να βαραίνει και να εισπνέουν γρήγορα και σταθερά. Ανήσυχες περίμεναν το σύνθημα να ξεχυθούν προς τον στόχο τους. Η προσμονή τους γινόταν ολοένα και πιο νευρική. Αφουγκραζόμουν γύρω μου μια ατμόσφαιρα πολεμική. Λες και δεκάδες πειρατές ήταν έτοιμοι να εξορμήσουν με μανία προς τη λεία τους , αποφασισμένοι να κατακτήσουν ο καθένας για την πάρτη του το μεγαλύτερο μερίδιο από το θησαυρό που βρισκόταν πιο κοντά από κάθε άλλη φορά. Το σήμα προειδοποίησης για το άγνωστο κίνδυνο που έρχεται, ηχούσε στα αυτιά μου πιο δυνατά από ποτέ. Έκανα να φύγω από εκεί όσο πιο γρήγορα μπορούσα, όταν ξαφνικά κάποιες σειρήνες από κάποια μεγάφωνα μέσα από το μαγαζί έσπασαν την σιωπή και κάποια αντίστροφη μέτρηση άρχισε να κυλά. Τα στόρια άρχισαν να σηκώνονται αργά και οι αμαζόνες έσπρωχναν το χώμα κάτω από τα πόδια τους σαν τον ταύρο λίγο πριν επιτεθεί στον ταυρομάχο και εγώ εκεί αποσβολωμένος έμεινα με το στόμα ορθάνοικτο να κοιτώ με σοκ και δέος την απειλή μπροστά μου ολότελα παραδομένος χωρίς να μπορώ να αποδράσω. Ένα βροντερό ποδοβολητό τράνταξε την γη.

Παρασύρθηκα από το μαινόμενο πλήθος κάποιες εκατοντάδες μέτρα μακριά. Η ορμή και η δύναμη του με έκαναν να χάσω την ισορροπία μου. Βρέθηκα να κείτομαι στο πάτωμα και κάποια ζευγάρια γόβες και μυτερές μπότες να με ποδοπατούν και να ανοίγουν πληγές σε όλο μου το κορμί. Άρχισα να νιώθω αφόρητους πόνους και να βυθίζομαι σε μια κατάσταση αδράνειας. Το μόνο που θυμάμαι ύστερα είναι ένα μακρόσυρτο υστερικό γυναικείο επιφώνημα χαράς και ευτυχίας να σπάει πάνω στα τοιχώματα του καταστήματος να πολλαπλασιάζεται και να κυριεύει το αχανές του χώρου. Θυμάμαι επίσης εκατοντάδες φούστες, κιλότες, καλσόν , μπλούζες και παλτά να αιωρούνται πάνω από το κεφάλι μου και γαμψά νύχια από λυσσασμένα αρπακτικά επιδέξια να τα γραπώνουν και να τα χώνουν μέσα σε μικρές και μεγάλες τσάντες. Μόλις που διέκρινα την επιγραφή πάνω σε μια από αυτές. -H&M αν δεν κάνω λάθος .

Δεν ξέρω πόσες ώρες βρισκόμουν κάτω αιμόφυρτος. Όποιες εκλύσεις μου για βοήθεια περνούσαν στον βρόντο. Κάποια στιγμή έσκασε δίπλα μου μια δαντελένια μαύρη κιλότα. Μια γυναικεία φιγούρα την άρπαξε και την σήκωσε στον αέρα σαν να κρατά το πιο πολύτιμο τρόπαιο του κόσμου. Ξάφνου μια δεύτερη γυναικεία σιλουέτα άρχιζε να την διεκδικεί. Ξέσπασε μάχη αβυσσάλεα και τρομερή. Εγώ απλώς παρατηρητής προσπαθούσα να συγκεντρώσω τις οποιες δυνάμεις μου απέμειναν για να σύρω το κορμί μου μακριά από το πεδίο της μάχης. Σύρθηκα μέχρι την έξοδο του μαγαζιού. Αν και είχα καταβάλει μεγάλη και επίπονη προσπάθεια ήμουν χαρούμενος γιατί βρισκόμουν λίγα μέτρα μακριά από την λύτρωση, λίγο πριν την διαφυγή μου από τις επικίνδυνες σκηνές αλλοφροσύνης που είχα γίνει μάρτυρας. Μέχρι που ένιωσα πάλι εκείνο το βροντερό ποδοβολητό πίσω μου και την γη να δονείται από κάτω μου. Γύρισα και αντίκρισα πάλι εκείνο τον όχλο αυτή τη φορά κορεσμένο απο την ηδονή να τραγουδάει με στόμφο και έπαρση χαρούμενα εμβατήρια καθώς ξεχύνονταν προς την έξοδο με δεκάδες τσάντες ανά χείρας. Γρήγορα πέρασε από πάνω μου και το δεύτερο χτύπημα έμοιαζε πιο βίαιο.

Έκλεισα τα μάτια μου περιμένοντας το μοιραίο. Και ήταν όλα έτσι όπως τα έχουν περιγράψει. Ένα λαμπερό και διαυγές φως έλουζε το βάθος του τούνελ που με καλούσε να το διασχίσω. Ανίκανος να αντισταθώ στο κάλεσμα του κινήθηκα προς το μέρος του. Και λίγο πριν ηχήσει ο επιθανάτιος ρόγχος και φτάσω στο προορισμό μου ένιωσα τα χείλη της Madonna πάνω στα δικά μου. Φύσηξε μέσα στο στόμα μου πνοή μαγική που επανέφερε την ανάσα μου. Ζωντάνεψα, ανασηκώθηκα και το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν το γλυκό της καθησυχαστικό χαμόγελο. Δεν διέκρινα ενοχή στο βλέμμα της ουτε καν να δείχνει οτι επωμίζεται ενα μερίδιο ευθύνης για το γεγονός πως η ακόρεστη επιθυμία του γυναικείου πληθυσμού να ντυθεί με κομμάτια απ την κολεξιόν της κόντεψε να στοιχίσει την ανθρώπινη ζωή ενός αθώου αγοριού νίντζα. Παρολ' αυτά με χάιδεψε στοργικά και μου ψιθύρισε με νόημα:

“Sorry kabamaru but did you know that we are living in a material world and I am a material girl?”

Διλήμματα των ημερών

2007-04-05T00:05:00.000+02:00

Γιος του Τσάκι, του Νίκου ή μια τέλεια μίξη των δυο? Πάρτε θέση και εσείς. Κλικάρετε EΔΩ και ψηφίστε τώρα.

Επίσης απαντήστε και σε μερικά διλήμματα σε σχέση με το Πάσχα που ψάχνουν απεγνωσμένα απάντηση.

1.κοκορετσάκι ή αρνάκι
(Εναλλακτικά)
2.αρνάκι ή κατσικάκι

3.λαμπάδα τρανφορμερς ή λαμπάδα τζι αι τζοου ( αντίστοιχα λαμπάδα σιντι ή λαμπάδα μπάρμπι)

4.Γυρνώ σούβλα με τη χείρα μου γιατί γουστάρω παράδοση αλλά τρώω στη μάπα ενοχλητική τσίκνα , κάψιμο στα μούτρα , στάχτες που πετάγονται και μπαίνουν στα μάτια, κλάσιμο από «έξυπνους» που την κάνουν και σε αφήνουν με την αγγαρεία και επιστρέφουν μετά κύριοι για το σερβίρισμα ή ηλεκτρονική σουβλίτσα για να τα αποφύγουμε( τώρα εδώ νομίζω ότι καθαρά μεροληπτώ προς την μια κατεύθυνση)

5.παίζω φαιρ πλει στο τσούγκρισμα ή λαμογιά με ξύλινο

6.γουρούνα(θόρυβος) ή σκορδάκι (μουλωχτό-αιφνιδιασμός)

7.Πάσχα ή Χριστούγεννα (γενικό- πρέπει να μπει)

8.Ανάσταση μητρόπολη και κολονάκι για πιο γκλάμουρ καταστάσεις ή ενορία γειτονιάς

9.Χριστός ανέστη ή αληθώς ο κύριος

10.Σωβρακάκι ή μποξεράκι ( άσχετο αλλά κλασσικό για να κλείσει την 10αδα)*

Κατά τ’ άλλα καλό Πάσχα να έχουμε και καλή ανάσταση. Προσοχή στο φαγοπότι. ( @@ προσοχή δηλαδή, πάλι με βλέπω να τρώω τον αγλέουρα). Τα λέμε από βδομάδα με νέα πόστ-επιτυχίες.

*credit: "Lera"

«Καμπαμαρου ο Ναζωραίος»

2007-04-03T01:46:00.000+02:00

(Εισαγωγικό σημείωμα: ένα ψευδό-αυτοβιογραφικό παραλήρημα με βλάσφημες προεκτάσεις χωρίς ουσία- Ένα διήγημα που αναδεικνύει το κενό του εγκεφάλου μου αλλά αξίζει να διαβαστεί πριν πεταχτεί στα σκουπίδια . Συγγνώμη για το μέγεθος του κειμένου, ελπίζω να λειτουργήσει αποτρεπτικά. Κρίνετε επιεικώς την παρακάτω έμπνευση, λογω βλακείας του συγγραφέα. Καλό Πάσχα!)

Πάσχα 1987

Βραδύ Μεγάλης δευτέρας και ο μικρός καμπαμαρου κάθεται ανήσυχος στο σαλόνι της γιαγιάς παίζοντας με τα πλειμομπιλ που βρίσκονται διάσπαρτα πάνω στη παραδοσιακή κουρελού. Έχει χωρίσει τα μικρά πλαστικά ανθρωπάκια σε ομάδες και είναι έτοιμος να κηρύξει το πόλεμο. Οι 20 ινδιάνοι που έχουν κρυφτεί πίσω από τον λόφο(καναπές) είναι έτοιμοι να αιφνιδιάσουν τα πεζικό που μόλις τελείωσε την περίπολο και καλπάζει ανέμελο προς το φρούριο (τραπεζαρία).

-Ουγκ!! καταραμένοι στρατιώτες, σας έχουμε στο χέρι… φωνάζει ο αρχηγός της φυλής και είναι έτοιμος να δώσει το σύνθημα για ένα ανελέητο τοξοβολισμό με στόχο κατευθείαν το κεφάλι των υπηρετών του Κράτους (είναι γνωστό ότι από μικρός είχε κλίση προς την εξωκοινοβουλευτική αριστερά)

Η εμπροσθοφυλακή όμως που αποτελούταν από τους πιο έμπειρους πεζικάριους παίρνει είδηση ένα φτερό Ινδιάνου να προεξέχει από το βράχο(μαξιλάρι), που αποτελούσε και το κάλυμμα των ερυθρόδερμων , και σημάνει εγκαίρως συναγερμό.

-Πυρ!!!!!!!!!!!!!!!..... Ουρλιάζει ο αρχηγός του ιππικού.

Μπαμ , Μπαμ, Μπαμ ……ουρλιάζει και ο μικρός καμπαμαρου μετρώντας απώλειες στο πεδίο της μάχης.

Η γιαγιά του, καθισμένη στη κουνιστή καρέκλα δίπλα στο τζάκι, πλέκει, υπομένοντας τις στριγγλιές του μικρού εγγονού της.

-Σκάσε επιτέλους… ψελλίζουν τα χείλη της περισσότερο με αγάπη παρά με οργή.

Ο μικρός Καμπαμαρου παραβλέποντας τελείως την προσταγή της γιαγιάς διατάζει τους ινδιάνους να εξαπολύσουν μια τελευταία επίθεση εναντίον των προστατών του "νόμου"…..Μπαμ, Μπαμ…φωνάζει γεμάτος ένταση και πάθος ο μικρός διαβολάκος καθώς η μάχη έχει φτάσει στο πιο κρίσιμο σημείο.

-Σταμάτα γλυκέ μου… ακούγεται γαλήνια η φωνή της γιαγιάς…Να κοίτα στην τηλεόραση τον Χριστούλη, να κοίτα!

Ο μικρός Καμπαμαρου στρέφει μηχανικά το κεφάλι του προς τη μεριά της τηλεόρασης και ξαφνικά Τον αντικρίζει. Στέκεται εκεί μεγαλοπρεπής και συνάμα ταπεινός, ο πρωταγωνιστής και εκφραστής της Ιεροσύνης, ο παναγιότατος και πανάγαθος Robert Powell όπου με ένα βαθύ καταγάλανο βλέμμα και με τα χέρια στην ανάταση να διαγράφουν ένα ανάποδο Γ, σαν τον τροχονόμο που ρυθμίζει την κυκλοφορία, εξημερώνει τον δαιμονισμένο που αφρίζει, φωνάζοντας παράλληλα με μια στεντόρεια φωνή που επαναλαμβάνεται και σιγοσβήνει σταθερά στο fade out … “repent you sinners”

Ο μικρός καμπαμαρου και οι μικροί του μονομάχοι,σχεδόν υπνωτισμένοι, μένουν με γουρλωτά μάτια και ορθάνοικτο στόμα να κοιτούν εκείνη την λυγερή φιγούρα που χάνεται σαν αερικό μέσα στο χιτώνα της. Η οθόνη παγώνει και ο Πανάγαθος Robert Powell καρφώνει με εκείνη την φλογερή αλλά ταυτόχρονα και γαλήνια ματιά του τον ήδη παραδομένο σε Αυτόν, μικρό καμπαμαρου. Και τότε οι ουρανοί ανοίγουν ( δηλαδή πέφτουν σοβάδες από το ταβάνι λόγο παλαιώτητας- ο τσιγκούνης ο πάππους δεν το έχει φτιάξει ακόμα και σήμερα), η γη τρέμει ( με λίγα λόγια το σπίτι της Γιαγιάς είναι δίπλα στις γραμμές του τραίνου και όταν περνά η αμαξοστοιχία , τρέμει πάντα) το άγιο πνεύμα σε μορφή περιστεράς εμφανίζεται (το καναρίνι έφυγε πάλι από το κλουβί) και αυτή η απόκοσμη και εξωπραγματική σύμπτωση που μόλις περιέγραψα δένεται με την φωνή του «Ναζωραίου» που ακούγεται να λέει “ behold my son....kabamaru” δείχνοντας τον, με τον δεξί του δείκτη. Ο μικρός Καμπαμαρου βρίσκεται να κείτεται στο πάτωμα, πλήρως οριζόντιοποιημένος με τα χέρια πάνω στο κεφάλι, για μερικές ώρες, αναφωνώντας συνεχώς και με σταθερά διαστήματα : « Πιστεύω , Θαύμα, Πιστεύω, Θαύμα…»

Ο μικρός διαβολάκος, το επόμενο πρωινό θα ξυπνήσει άλλος άνθρωπος. Θα βουρτσίσει τα δόντια του και θα πλύνει τα μούτρα του χωρίς την παρακίνηση της γιαγιάς του. Θα σηκωθεί και θα πιει όλο τα γάλα του χωρίς καμία γκρίνια και φωνή. Θα ζητήσει από την γιαγιά του να τον πάει στην εκκλησία της γειτονιάς. Η γιαγιά θα κοιτάξει τον μικρό καμπαμαρου απορημένη αλλά δε θα δώσει περεταίρω σημασία. «θαύμα» θα πει βουβά από μέσα της « το παιδί θέλει να πάει στην Εκκλησία και μάλιστα χωρίς γκρίνια». Δείχνει να την χαροποίει το γεγονός και θα συνοδεύσει το μικρό της εγγονό στην εκκλησία της ενορίας όπου θα κοινωνήσει . Στο γυρισμό ο μικρός καμπαμαρου θα βρει και ένα ξύλινο σταυρό. « Κοίτα τι βρήκες!!.. ο κάλος θεούλης σε αγαπά, μικρέ μου, και σου στέλνει αυτό το σημάδι» θα του πει η Γιαγιά του με ένα ζεστό χαμόγελο στα χείλη, ανακατεύοντας τα μαλλιά του.

Αυτό ήταν ο Μικρός Καμπαμαρου είναι πια σίγουρος. Δεν υπάρχει άλλη αμφιβολία. Διορθώνει την χωρίστρα του , κοιτάζει τον καταγάλανο ουρανό και αυτοεπιβεβαιώνεται ψελλίζοντας το αυτονόητο
«Δε μπορεί παρά να είμαι ένας άγγελος επί γης»

Πάσχα 1991

Τα επόμενα 3 χρόνια θα περάσουν για τον καμπαμαρου με καθημερινές προσευχές. Στα πειράγματα των συμμαθητών του θα παραμείνει ψύχραιμος και υπομονετικός. Δε θα αντιδρά και θα ζητά πάντα καλοπροαίρετα από τον καλό του Πατέρα να συγχωρεί τους αμαρτωλούς γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν. Μέχρι που εκείνη τη τελευταία μέρα πριν κλείσει το σχολείο για τις γιορτές θα συνειδητοποιήσει ότι το χνούδι στο πρόσωπο του πληθαίνει και η φωνή του αγριεύει. Στη θέα την νέας συμμαθήτριας που θυμίζει πια γυναίκα, θα νιώσει φλόγα ανάμεσα στα πόδια του. Η ανάσα του θα βαρύνει και το σάλιο του θα στεγνώσει ενώ το κορμί του θα ανατριχιάσει όταν τυχαία και φευγαλέα θα συναντήσει το δικό της.

Η εικόνα της- μια στιγμή παγωμένη στο μυαλό του σε εκείνη την ναζιάρικη έκφραση που πήρε όταν την κατάβρεξε στο καθιερωμένο μπουγέλωμα αλλά κυρίως σε εκείνο το βρεγμένο φανελάκι που κόλλησε επάνω της και διέγραψε το νεανικό της στήθος- αρχίζει να του στοιχειώνει τις φαντασιώσεις του τα βράδια. Κάποιο πρωί θα νιώσει βρεγμένο το εσώρουχο του, θα πάρει μια απορημένη και ξινισμένη έκφραση και θα επεξεργαστεί εκείνο το πηχτό υγρό που μυρίζει περίεργα σαν χλωρίνη .

« Ω Robert Powell, σε παρακαλώ σώσε με από το πειρασμό» θα φωνάξει έντρομος με αγωνία, ενώ ιδρώτας θα στάζει στα σεντόνια.

Το βράδυ της μεγάλης Δευτέρας θα ανοίξει την τηλεόραση και θα περιμένει τον Κύριο να του παρουσιαστεί. Τίτλοι αρχής και ο Robert Powell εμφανίζεται με την αγγελική του μορφή να ρητορεύει στα πλήθη. « Μακάριοι αυτοί που αγαπούν το Ένα και μοναδικό θεό τους». Ο Μικρός καμπαμαρου πεσμένος στα γόνατα κλαίει και οδύρεται ζητώντας συχώρεση για το πειρασμό στον οποίο είχε ενδώσει. Και ενώ το χέρι του Υψίστου χαϊδεύει με συμπόνια το κεφάλι του αμαρτωλού τα πάθη ξυπνούν πάλι. Στη θέα της Olivia Hussey η φλόγα αναζωπυρώνεται ανάμεσα στα πόδια του απρόσκλητη για άλλη μια φορά. Το φίδι που ξεπροβάλει κάτω από το χαλί σκαρφαλώνει στο κορμί του και καθοδήγει το χέρι του κάτω από το εσώρουχο του. Φλόγες ξεπηδούν μπροστά στα μάτια του και μαινάδες χορεύουν γύρω τους και ο μικρός μας ήρωας είναι πια διωγμένος στο πυρ το εξώτερο

Πάσχα 2007

Βράδυ μεγάλης Δευτέρα και ο Καμπαμαρου ύστερα από 3 ουισκακια που πάντα τον χτυπάνε ακαριαία γράφει τις παραπάνω γραμμές. Στο βάθος από την τηλεόραση θα ακουστεί για χιλιοστή φορά η μουσική του Maurice Jarre στους τίτλους αρχής του "Jesus of Nazareth" και οι μνήμες από το αμαρτωλό παρελθόν θα ξυπνήσουν άθελα τους.
« Ω! Robert Powell εσύ υπέρλαμπρο αστέρι, δυστυχώς η γεύση της αμαρτίας απεδείχθη πολύ γλυκιά για να την αγνοήσω» θα πει σε στυλάκι James Dean στο «επαναστάτης χωρίς αιτία» και θα κλείσει την τηλεόραση.

Dedicated to misirlou

2007-03-30T15:23:00.001+02:00

Misirlou Oubliezsaid...
Hello. I want a new post to leave a comment. I'm becoming a kind of a comment freak. I want it so much, i need it.
Ε και εγώ δε μπορώ να χαλάσω χατίρι στην αγαπημένη μου μισι  (κλασσικά σιχαμερά αλληλογλυψίματα μεταξύ Μπλογκερς.). Σαν άλλο βαποράκι θα της δώσω το ναρκωτικό της για να ηρεμίσει.

Λοιπόν αυτό το ποστ δίνει απλά το βήμα στην μισιρλου, στην Ελληνίδα “David Santos”,να σχολιάσει ο,τι γουστάρει
ΑΑΑΑΑ… παραπάνω βιντεάκι που σκιαγραφεί το πραγματικό προφίλ του χούλιγκαν. Δε μπορεί κάπου θα το έχετε δει Αν όχι, αξίζει το κόπο.

Όπου φύγει-φύγει!!

2007-03-26T20:38:00.000+02:00

Ξαποσταίνω σε ένα από τα παγκάκια της πλατειάς Συντάγματος για να απολαύσω ένα στιγμιαίο καφέ. Ανοίγω και την εφημερίδα για να αφουγκραστώ κλίμα εθνικής απαξίωσης για την ντροπιαστική ήττα από την ομάδα της γείτονας χώρας

Ω! τι γέλωτα ρίχνω όταν εισπράττω στη περιρρέουσα ατμόσφαιρα κλίμα καταστροφολογίας και εθνικής κλάψας για ζητήματα ελάσσονος σημασίας. Φανταστείτε μόνο πόσο κακόγουστη θα ήταν η θριαμβολογία σε περίπτωση νίκης. Για μια στιγμή αναρωτιέμαι πόσο θα σκοτείνιαζε το πρόσωπο μου μπροστά στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων με του παχυλούς τίτλους του στυλ: “έτσι μαμάει ο τσολιάς”, “ 24 Μαρτίου νέα μέρα εθνικής γιορτής”, “ αυτή είναι η μεγάλη Ελλάς” , “ τους βάλαμε το γιαταγάνι στον ποπό” και άλλα ωραία, και ευγνωμονώ τον Αλλάχ που τελικά ο εθνικός παροξυσμός ανήκει στην άλλη πλευρά (αυτή τη φορά τουλάχιστον): ενδεικτικά κείμενο της εφημερίδας Φανατικ (όνομα και πράγμα δηλαδή) αναφέρει.-->Πόνεσε την Ελλάδα που την νικήσαμε μια μέρα πριν την 25 Μαρτίου, τη μεγαλύτερη εθνική τους γιορτή. Τη συντρίψαμε μέσα στο στάδιο Καραϊσκάκη που έχει το όνομα εθνικού ήρωα των Ελλήνων. Με αυτόν τον τρόπο η νίκη γίνεται πιο ηδονική, πιο συμβολική από ποτέ και θα μας μείνει αξέχαστη… - Ορέ παλικάρια!!! τελικά η βλακεία δεν έχει πατρίδα.

Κοιτάζω τον συννεφιασμένο ουρανό, φουσκώνω το στήθος μου και συγχαίρω για άλλη μια φορά τον εαυτό μου που επέλεξε ένα ωραίο έργο στο σινεμά από 90 λεπτά εθνικής βλακείας και κακοποίησης ποδόσφαιρου. Ένας καλοστεκούμενος κύριος γύρω στα πενήντα- πενηνταπέντε με σοβαρό ύφος κάθεται δίπλα μου. Αφήνει δίπλα του τον χαρτοφύλακα και διορθώνει τον γιακά του. Αρχίζει να ρίχνει κλεφτές ματιές στην εφημερίδα μου. Είναι μερικοί που αδιακρίτως κρέμονται πάνω από το κεφάλι σου και προσπαθούν με περιέργεια να διαπιστώσουν τι διαβάζεις. Όταν τους ενδιαφέρει γίνονται αυτόβουλα παράλληλοι αναγνώστες και το χειρότερο είναι ότι προβαίνουν και σε κινήσεις δυσαρέσκειας σε περίπτωση που αλλάξεις σελίδα και δεν έχουν προλάβει να τελειώσουν το κείμενο. Ξεροβήχω ηχηρά ρίχνω μια στεγνή ματιά στον κύριο και διπλώνω ελαφρώς την εφημερίδα για να του κόψω την θέα.

-Αν και δε πρόλαβα να διαβάσω καλά τον τίτλο στη σελίδα που μόλις γυρίσατε, αν κατάλαβα καλά, πρέπει να λέει ότι τους περιμένει βαρύ πρόστιμο για τα όσα συνέβησαν το Σάββατο. Διαβάσατε τίποτα περισσότερο επί του θέματος?

Όρεξη για κουβεντούλα οσμίζομαι στον αέρα. Μάλιστα έχω την εντύπωση ότι θα είναι δυσάρεστη.

-Μάλλον τρώμε μια αγωνιστική, απαντώ βιαστικά
-Α δε καταλάβατε καλά. Δεν εννοώ για τα επεισόδια. Εννοώ άμα θα φάνε πρόστιμο για την αγωνιστική τους συμπεριφορά κύριε!...... Μου επισημαίνει ελαφρώς ειρωνικά
-Όχι δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο….. Απαντώ εμφανώς ειρωνικά
-Καταλαβαίνω από το ύφος σας( αλήθεια που το διαπίστωσε αυτό δε ξέρω) ότι έχετε περάσει στο ντούκου, να το πω λαϊκά, το γεγονός της εθνικής ξεφτίλας που υπεστήκαμε. Δηλαδή να σας δώσω να καταλάβετε τι εννοώ.

Εδώ έρχεσαι σε ένα δίλλημα. Έχεις καταλάβει ότι ο τύπος θέλει να σου κάνει κήρυγμα εθνικής συνείδησης. Είναι προφανές ότι ο κύριος πέρασε όλη τη μέρα του στη δουλειά σκεφτόμενος πως θα ξεπεράσει την εθνική ντροπή που νιώθει από το βράδυ του Σαββάτου, πως θα μετριάσει το πόνο του. Το βλέπεις στη ματιά του που σβήνει από πικρία και συνάμα ανάβει από αγανάκτηση. Το βλέπεις στο στήθος του που φουσκώνει και ξεφουσκώνει από οργή. Μυρίζει η ανάσα του από την χολή που θέλει να στάξει περιμένοντας να ακουστεί. Θέλει να επιβεβαιωθεί ή να αντιπαρατεθεί. Και συ καλείσαι να αποφασίσεις. Φεύγεις και τελειώνει εδώ η κουβέντα ή παίρνεις το πεσμένο γάντι και περνάς στην αντεπίθεση. Διάλεξα το πρώτο.

- Δυστυχώς κύριε δεν έχω χρόνο πρέπει να φύγω.....είπα και έκανα. Εκείνος έμεινε με τις λέξεις πνιγμένες μέσα του ψάχνοντας άλλο υποψήφιο συνομιλητή.

Πάμε ρε παλικάρια! Γερά

Είναι αλήθεια ότι έχω νεύρα από αυτά που έχω ακούσει και δει από τότε που τέλειωσε ο αγώνας. Αλλά μου φάνηκε βαρετό να πάρω το στυλάκι "πολίτικαλ κορέκτ" του Σωτηρακόπουλου και να διαπομπεύω το ευκόλως εννοούμενο ότι δηλαδή άλλο μπάλα άλλο πολιτική, σε μυαλά που αρνούνται να το κατανοήσουν. Επίσης σε μια χώρα που κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς εθνικιστής άμα δηλώσεις πατριώτης ή προδότης άμα υιοθετήσεις ένα πιο μετριασμένο λόγο αρνούμαι να μπαίνω σε διαδικασία «διαλόγου» με επικίνδυνες προεκτάσεις.

Τέλος κλείνω τα αυτιά μου σε δηλώσεις Γιακουμάτων και σια και κρατώ την ουσία έτσι όπως διατυπώθηκε από τον Γιώργαρο Γεωργίου στην διαπίστωση της ημέρας
« Βγήκε λέει ο Κύριος Κόκκαλης και μίλησε για ριζική ανανέωση της εθνικής ομάδας. ΠΟΙΟΣ? Ο ίδιος άνθρωπος που ανανεώνει τα συμβόλαια του Ριβάλντο, του Νικοπολίδη και του Τζόλε!!!! Ρε Ήμαρτον ρε ΗΜΑΡΤΟΝ»
Γεωργίου σπίκινγκ

Τι ηδονή !!!!!!

2007-03-22T16:26:00.000+02:00

Εντάξει υπάρχουν πολλές ηδονές στη ζωή. Σεξ, μουσική, μια καλή τσόντα, ένα καλό μπανιστήρι στα μεμέ της απέναντι με τα κιάλια μου- ("έλα σταμάτα με τα σεξιστικά ελεεινέ τρισάθλιε ανώμαλε σκέπτεται ο αναγνώστης" )-…τι άλλο? Α ναι ηδονές όπως βόλτα με κλεμμένο αμάξι, περπάτημα πάνω σε αναμμένα κάρβουνα, ανελέητο πιρσινγκ σε όλο το σώμα, παιχνίδι στην άμμο, μαχαιριές πίσω από την πλάτη, μασάζ, τζούρες από πρόσφατα χρησιμοποιημένες κιλότες( όχι τις δίκες μου), φούσκωμα προφυλακτικών και άλλες ηλιθιότητες που με εξιτάρουν. Καμιά όμως ηδονή δε συγκρίνεται με ένα απολαυστικό κοτοπουλάκι με πατάτες στο φούρνο.

Σήμερα έκανα και μια προσθήκη που τα έσπασε. Θεεεεεεεεεεεεε μου την σκέπτομαι και σπαρταράει το σώμα μου. Έβαλα γέμιση με τυριά 8 διαφορετικών ειδών. Λέμε για μεγαλείο όχι αστεία. Κάθε μπουκιά και συχώριο σας λέω. Εννοείται βέβαια ότι μαχαιροπίρουνο δε παίζει με το συγκεκριμένο έδεσμα. Έπαιρνα λοιπόν με το χεράκι μου το μπουτάκι το πασάλειφα με μια λεπτή στρώση μουστάρδας το έφερνα στην μύτη μου για να εισπνεύσω ευωδία και με απαλή κίνηση το έμπαζα στο στόμα μου ενώ παράλληλα το κοίταζα με λατρεία για να αποθανατίσω την όλη ιεροτελεστία. Όλες οι αισθήσεις στο παιχνίδι της ηδονής. Μπουκιά με μπουκιά άναβα ο δόλιος. Έφτασα σε πολλαπλούς γαστρονομικούς οργασμούς.

Κρατώ καλά φυλακισμένο στα κελιά της μνήμης μου το γαστρονομικό αυτό όργιο μέχρι το επόμενο…!

Υ.Σ(1) Το μυστικό κρύβεται στο καλό ψήσιμο. Προσοχή μην αρπάξει
Υ.Σ (2) Και βέβαια το καλύτερο παρτ είναι η πετσούλα. Και μη μου μιλήσει κανείς για χοληστερίνες.

7 ταινίες + bonus ιστοριούλα

2007-03-17T02:01:00.000+02:00

Καλούμε από τους lazinio, katourimeni podia και allimiamera να παίξω στο νέο “καταπληκτικό” blogoπαιχνίδι με τις 7 αγαπημένες ταινίες. Δε θα τους αρνηθώ. Αυθόρμητα και χωρίς πολλή σκέψη ,λοιπον, καταλήγω στα παρακάτω φιλμς (χωρίς σειρά προτεραιότητας).

1. "2001 η οδύσσεια του διαστήματος" του Κιούμπρικ(1968)

" Ένα ταξίδι στο υπερπέραν του σύμπαντος που συμβολίζει τον κύκλο της ανθρώπινης ύπαρξης. Έναν κύκλο που ξεκινά από την γέννηση και καταλήγει πάλι σε αυτήν περνώντας από την πύλη του θανάτου. Μεγαλοφυές σενάριο και σκηνοθεσία . Αξέχαστη και κλασσική η σκηνή με τον θάνατο του υπολογιστή HAL 9000."

2. "Aποκάλυψη τώρα" του Κόπολα(1979)

"Μονό και μόνο τα 10 πρώτα λεπτά με το “the end” των doors να ακούγεται, στο φόντο τα δάση να φλέγονται και τον Martin Sheen σαν θηρίο στο κλουβί να χτυπιέται στο μικρό του δωμάτιο στερημένος από αίμα και μυρωδιά πολέμου, δεν σου αφήνουν καμιά αμφιβολία για το έπος που ακολουθεί."

3. "ο ψαλιδοχέρης" του Τιμ Μπαρτον(1990)

"Παραμύθι με νόημα. Ευχάριστα το βλέπω ακόμα και τώρα όποτε το βάζει (για χιλιοστή φορά) η τηλεόραση..... Και καταπληκτικό soundtrack , και γαμάτη ατμοσφαιρική σκηνοθεσία και Wynona Ryder, που ήμουν ερωτευμένος στην εφηβεία μου, E! Τι αλλο να θελω?"

4. "Βιριδιάνα" του Μπονιουελ(1961)

"Μαύρο χιούμορ από τον τεράστιο Μπονιουέλ πάνω στην θρησκεία και στην φιλανθρωπία. Η ταινία προσπαθεί με συμβολισμούς να χλευάσει την κεκαλυμμένη υποκρισία της εκκλησιάς. Βλάσφημη και επίκαιρη με σοκάρει ακόμα και σήμερα."

5. "Μάτριξ" των αδελφων Wachowski(1999)

"χάρτινοι ήρωες με νόημα. Ουσία και θέαμα μαζί . Τι καλύτερος συνδυασμος άραγε?"

6 ."ρεμπέτικο" του Κώστα Φέρρη(1983)

" η Ιστορία της Ελλάδας του 20 αιω. μέσα από την πορεία του ρεμπέτικου τραγουδιού. Η γραφή της ταινίας ξεφεύγει από τα ελληνικά δεδομένα. Και βέβαια απίστευτη η μουσική του Ξαρχάκου"

7. "τορέντε το κουλό χέρι του νόμου" του Santiago Segura(1998)

"2 ώρες γέλιου μέχρι τελικής πτώσεως. Κλασσικό ανώμαλο σεξιστικό μεσογειακό γλοιώδες μα και μεγαλειώδες ηλίθιο χιούμορ καταστάσεων από την Ισπανία. Θεός Σεγούρα!!!!."

Υ.Σ(1) χρωστώ στον φίλτατο fight back μια ιστορία με τις λέξεις: Βάτραχος - πολεοδομία - ανάθεμα - εγκεφαλικό – απεξάρτηση. Πάρτε μια πρόχειρη:

"Ένα βάτραχος πήγε στην πολεοδομία να παραπονεθεί γιατί η μικρή λίμνη που τόσα χρόνια είχε για κατοικία κρίθηκε στο νέο σχέδιο πόλης αυθαίρετη με αποτέλεσμα να κινδυνεύει με έξωση. Εκεί στη πολεοδομία ο αγενής υπεύθυνος αδιαφόρησε για το πρόβλημα του. Του συμπεριφέρθηκε σαν ζώο και τον στόλισε με υποτιμητικά σχόλια που έφεραν τον κυρ βάτραχο στα όρια του. Δεν άντεξε ο μικρός μας ήρωας και ξέσπασε κατά του υπευθύνου : “ ανάθεμα την ώρα που σε γέννησε η μάνα σου παλιομαλάκα.” του είπε με οργή. Ο υπεύθυνος θύμωσε και αυτός με τη σειρά του και καθώς ήταν ολίγον τρελός βγήκε από τα ρούχα του , πήρε ένα φυσοκάλαμο , το έχωσε στο στόμα του βατράχου και άρχισε να φυσά με δύναμη. Ο βάτραχος άρχισε να φουσκώνει μέχρι που έσκασε σαν μπαλόνι. Ο υπεύθυνος πολεοδόμος κρίθηκε αθώος από το δικαστήριο καθώς ο ιατροδικαστής έκρινε ότι ο θάνατος του βατράχου προκλήθηκε από εγκεφαλικό και όχι από πνευμονικό οίδημα(άσχετο). Μάλλον ο ιατροδικαστής έπαιρνε πολλά ναρκωτικά. Δύσκολη η απεξάρτηση από τις ναρκωτικές ουσίες σήμερα.

Y.Σ(2) τωρα οποιος περασε απο δω μια βολτα διαβασε αυτο το ποστ και γουσταρει να γραψει και αυτος για τις αγαπημενες του ταινιες ας γραψει. Εγω του πεταω το μπαλακι ετσι κι αλλιως!!!

Κάνε το καλό και ρίξ' το στο γιαλό

2007-03-13T01:21:00.000+02:00

Αυτή η διαδρομή Δουκίσσης Πλακεντίας-Σύνταγμα με το μετρό έχει γίνει συχνότερη από την διαδρομή σαλόνι-υπνοδωμάτιο στο σπίτι μου. Στέκομαι στο σταθμό της Πλακεντίας και γνωρίζω πια ενστικτωδώς ύστερα από τόσα χρόνια καθημερινός επιβάτης ποτέ θα έρθει ο επόμενος συρμός, πόσο θα κάνει να ξεκινήσει κάθε φορά μέχρι ακόμα και ποσά λαμπάκια φωτίζουν το τούνελ στο μεσοδιάστημα μέχρι τον επόμενο σταθμό. Πάντα καταφέρνω και μπαίνω στο βαγόνι που θα σταματήσει φάτσα με την κυλιόμενη σκάλα στην πλατφόρμα προορισμού, έτσι ώστε η διαφυγή μου από τον υπόγειο σιδηρόδρομο να είναι γρήγορη. Εξάλλου πάντα βιάζομαι. Να σας πω την αλήθεια δεν είμαι και πολύ οργανωτικός στη διαχείριση του χρόνου μου και έτσι δεν έχω την πολυτέλεια να χάνω πολύτιμα δευτερόλεπτα στα μέσα μεταφοράς. Ο ορθολογικός άνθρωπος δεν επιτρέπεται να ξοδεύει πάνω από μια ώρα στις καθημερινές μεταφορές του, λένε σύγχρονες μελέτες. Το θέμα είναι ότι δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί πρέπει να βιάζομαι.

Η αγαπημένη μου θέση είναι εκείνη η μοναχική που η πλάτη της ακουμπάει τοίχο, δίπλα στο ντουλαπάκι με τον πυροσβεστήρα ( αναφέρομαι στους συρμούς του αεροδρόμιου γιου νόου). Μου αρέσει γιατί μπορείς να απλώνεσαι και δεν χρειάζεται να διασταυρώνεις το βλέμμα σου με τους απέναντι. Σε εκείνη τη θέση καθόμουν και σήμερα.

Είδα την καλή γιαγιούλα να μπαίνει βιαστικά, τρόπος του λέγειν, μέσα στο συρμό. Σκάναρε το χώρο γύρω της, με εντόπισε στιγμιαία και έσυρε το κορμί της προς το μέρος μου. Στάθηκε ακριβώς από πάνω μου σαν το χάρο και με κοίταζε επίμονα με εκείνο το λυπημένο ύφος πάνω στο οποίο έχει εξασκηθεί χρόνια. Το κορμί της έμοιαζε κρεμασμένο στη χειρολαβή και τα πόδια της έτρεμαν με χάρη. Οι θέσεις πιασμένες και ο μοναδικός νεαρός στο βαγόνι εγώ . Το σκηνικό χιλιοπαιγμένο: “ανήμπορη γιαγιά εκλιπαρεί σιωπηλά το νεαρό για την θέση του”.

Τα κουρασμένα της βλέφαρα σκέπαζαν τα σβησμένα μάτια της και οι ρυτίδες της πρόδιδαν ένα ταλαιπωρημένο πρόσωπο από το βάρος του χρόνου . Με κοίταζε με ένα υγρό βλέμμα και τα χείλη της χτυπούσαν μεταξύ τους βγάζοντας έναν εκνευριστικό θόρυβο. Γαμώτο έπαιζε καλά τον ρόλο της. Προσπάθησα να στρέψω την ματιά μου αλλού. Διασταύρωνα το βλέμμα μου με τους δικαστές γύρω μου που με κοιτούσαν απαξιωτικά. Η σοβαρή κυρία με το ταγέρ καθισμένη λίγο πιο μακριά με κοιτούσε λοξά και μου απάγγελνε κατηγορίες για παραβίαση του άγραφου νόμου κατά της ασέβειας στα τιμημένα γηρατειά. Ο κύριος με το καλοσιδερωμένο πουκάμισο και την διπλωμένη εφημερίδα παραμάσχαλα που καθόταν απέναντι μου με χλεύαζε σιωπηλά. Ένα αθόρυβο μήνυμα ενοχής πλανιόταν στον αέρα: “ Όταν γεράσεις καμπαμαρου να εύχεσαι να μην έχεις την ίδια αντιμετώπιση”. Διάβολε! Έχανα την μάχη με την ηθική και το ήξερα καλά. Υπέκυψα:

- Παρακαλώ κυρία μου καθίστε! , ξεστόμισα βιαστικά ενώ σηκωνόμουν

Το πρόσωπο της έλαμψε. Βύθισε το κορμί της στη καρέκλα και φώναξε με στεντόρεια φωνή που με αιφνιδίασε

- ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΝΕΑΡΕ ΜΟΥ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΣΑΝ ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ

« Παρακαλώ» Είπα βιαστικά μέσα από το στόμα μου και γύρισα την πλάτη μου αποφεύγοντας να γευτώ το βλέμμα επαίνου από τους μέχρι και πριν από λίγα λεπτά κατήγορους μου. Η Γιαγιά όμως δεν θα σταματούσε εκεί. Με σκουντά με το μπαστούνι της και αρχίζει το κήρυγμα

- ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΠΡΑΒΟ ΝΕΑΡΕ. ΣΠΑΝΙΖΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ.

- Δεν κάνει τίποτα γιαγιά. Χρέος μου…. απάντησα χωρίς να το πιστεύω.

Άρχιζα να νιώθω αμήχανα. Πάντα νιώθω αμήχανα με τις στημένες ευχαριστίες. Δεν ήξερα όμως τι με περίμενε. Η γιαγιά άρχιζε να εξυμνεί δεξιά και αριστερά το ήθος μου.

- ΕΙΔΑΤΕ ΚΥΡΙΟΙ. ΕΙΔΑΤΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. ΛΑΜΠΡΟΣ ΝΕΟΣ ΜΕ ΗΘΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ

Οι παραβρισκόμενοι κουνούσαν καταφατικά το κεφάλι τους και μερικοί σιγόνταραν την γιαγιά στους επαίνους.

Χαμήλωσα το βλέμμα μου προσποιούμενος ταπεινότητα. Δεν ένιωσα σε καμία στιγμή κολακευμένος. Δεν άξιζα τα παράσημα τους. Ασφυκτιούσα μέσα σε αυτό το κλίμα αναγνώρισης και ηθικολογίας. Καταραμένοι δεν είμαι εγώ το παράδειγμα που ψάχνεται. Οι προβολείς στραμμένοι πάνω μου. Ετερόφωτος. Το φως με στραβώνει. Δεν αντέχω τα καλά σας λόγια. Δε νιώθω άνετα με το ρούχο του καλού παιδιού που με ντύνεται . Δεν ξέρετε τίποτα για μένα ώστε να με κρίνετε.

Η γιαγιά συνέχισε να με ευχαριστεί. Ευχόμουν να ξεφύγω από τους κόλακες όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Χτυπούσε το μπαστούνι της με δύναμη στο έδαφος, ζητούσε την προσοχή του κοινού και υμνούσε σε χριστούς και παναγιές το ήθος μου και τον χαρακτήρα μου. Άρχιζα να κοκκινίζω και να ξεροκαταπίνω σάλιο. Λιγωμένος από το μέλι τους, καταδιωκόμενος από τα ευχολόγια τους ένιωθα το βάρος της ηθικής αβάσταχτο στη καρδία μου. Καταραμένοι, ψεύτες αφήστε με ήσυχο. Γύρισα και κοίταξα την γριά με βλέμμα αγριεμένο και σοβαρό.

-ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΑ ΚΑΜΙΑ ΘΕΣΗ, ΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΚΕΡΔΙΣΑΤΕ….φώναξα με φωνή σίγουρη και σταθερή

Σύνταγμα. Κατέβηκα και συνέχισα με βήμα αργό, ελεύθερος πια, για τον προορισμό μου.

So you think you can play the air guitar?

2007-03-09T02:43:00.001+02:00

Δηλώνω διακεκριμένο μέλος της ελίτ των ελλήνων air guitarists. Είναι γνωστό ότι σε πολλές συναυλίες έχω διακριθεί για το πάθος μου και έχω χειροκροτηθεί για την άρτια “εκτέλεση” των κομματιών που ακούγονται on stage. Κυριολεκτικά το χέρι μου “πετάει” πάνω στο φανταστικό μπράτσο της αέρινης κιθάρας μου σε σημείο που τα βλέμματα των θεατών να στρέφονται αποκλειστικά επάνω μου. Είμαι πάντα μέσα στο ρυθμό, δεν χάνω ακόρντο για ακόρντο και ανεβοκατεβαίνω τις κλίμακες με χαρακτηριστική ταχύτητα και ευκολία. Μιμούμαι άρτια όλα τα στυλ. Ειδικότητα μου το στυλ Jimi Hendrix με φεικ άφρο μαλλί πάνω στη κεφαλή μου και επιδέξιες μελωδικές δαγκωματιές πάνω στις χορδές. Επίσης λανσάρω με τεράστια επιτυχία το μοντέλο Pete Townshend με ταχύτατες περιστροφικές κινήσεις του δεξιού μου χεριού και λυσσαλέο σμπαράλιασμα της κιθάρας φάντασμα με ειδικά φωνητικά εφέ. Τέλος είμαι πιστεύω άσσος στο στυλάκι Angus Young καθώς άνετα καλύπτω χιλιόμετρα μιμούμενος το δικό του ιδιαίτερο silly walk κραδαίνοντας ταυτόχρονα με περίσσιο πάθος και ένταση την αέρινη υπερλουξ φανταχτερή ηλεκτρική μου κιθάρα. Όνειρο μου να εκπροσωπήσω την χώρα μου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα air guitar . Με υπομονή και με σκληρή προπόνηση μπροστά από το καθρέπτη το αδιαμφισβήτητο ταλέντο μου δε θα αργήσει να λάμψει και νομοτελειακά θα κερδίσει την παγκόσμια αναγνώριση που του αξίζει. Που ξέρετε μπορεί και εγώ μια μέρα να πάρω το τίτλο του πρωταθλητή και να σταθώ επάξια δίπλα σε θρύλους του χώρου σαν κι αυτόν τον αμερικανό στο παρακάτω βίντεο.

Ελα μωρή σπάρτα

2007-03-07T21:36:00.001+02:00

Προβλέπω τρελό γέλιο με αυτά που θα ακουστούν γύρω από την ταινία "300" και θα ακολουθήσουν την προβολή της. Συγκεκριμένα προβλέπω έξαρση εθνικής συνείδησης του στυλ : κοίτα μάνα μου τι κάναμε στους βαρβάρους, ,παναγία μου ευχαριστώ που είμαι έλληνας και που γαμάω και δέρνω, έτσι γαμάει ο σπαρτιάτης και άλλα τέτοια που θα με διασκεδάσουν τρομερά. Ήδη πείρα μια πρώτη γεύση καθώς είχα την τύχη και την χαρά να παρακολουθήσω σχετικό ρεπορτάζ στη τηλεόραση με την ελληνική αβαντ πρεμιέρα. Η γνώμη της εκλεκτής μπουρζουαζίας που είχε το προνόμιο να παρακολουθήσει το event δεν περιορίστηκε αδέρφια μου μπλογγοελληνες στο καλλιτεχνικό κομμάτι της ταινίας. ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ!! Οι καλεσμένοι της προβολής δεν παράλειψαν να εξάρουν την ανωτερότητα αυτού του έθνους , την περηφάνια που πρέπει να νιώθουμε όταν δηλώνουμε έλληνες και άλλα σχετικά. Θα μου πείτε φίλοι μου πρώτη φορά γίνονται αυτά? Όχι αλλά κάθε φορά γελώ περισσότερο!!!.

Στη πραγματικότητα το έργο είναι μεταφορά από κόμικς (Frank Miller) εμποτισμένο περισσότερο με μυθοπλαστικά στοιχειά παρά αποτελεί αναπαράσταση της όποιας ιστορικής αλήθειας. Γι αυτό δείτε το ως ένα διασκεδαστικό μπλογκμπαστερ και απολαύστε το με συνοδευτικό μια μεγάλη χάρτινη γαβάθα γεμάτη από γευστικό ποπ-κορν. Προτείνω να επιλέξετε το σινεμά που προσφέρει το καλύτερο. Πίσω από την σκηνοθεσία βρίσκεται ο σνάιντερ από το σιν σιτι κάτι που μου δίνει ελπίδες για ένα καλό αποτέλεσμα ως αναφορά την σκηνογραφία και την όλη αισθητική της ταινίας.

ΕΛΑ ΜΩΡΗ ΣΠΑΡΤΗ!! ΕΤΣΙ ΠΗΔΑΕΙ Ο ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ Ο ΕΠΙΒΗΤΟΡΑΣ!!

ΑΣΕ ΠΟΥ ΑΠΟ ΚΕΙ ΚΑΤΑΓΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΧΩ ΚΑΠΟΙΕΣ ΡΙΖΕΣ -ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΦΡΙΓΗΛΟΥΣ ΚΟΙΛΙΑΚΟΥΣ ΟΠΩΣ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΡΕΙΛΕΡ

THIS IS NOT MADNESS, THIS IS SPARTAAAAA XAXAXAXAX!!!!! Α ΡΕ ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΛΑ !!!!!!!

Άποψη: Η αποτύπωση της βίας στο Σινεμά

2007-02-28T15:29:00.000+02:00

Υπάρχουν δυο ειδών βίας στο κινηματογράφο.
Η βία για την βία
Η βία για την τέχνη

Συνήθως οι εκάστοτε σκηνοθέτες που ακολουθούν λεπτομερειακές παραστάσεις της βίας στις ταινίες τους στηριζουν την επιλογή τους στο γεγονός ότι η πραγματικότητα δεν πρέπει να απαγκιστρώνεται από το βλέμμα του θεατή. Δηλαδή ας πάρουμε για παράδειγμα το έπος η διάσωση του στρατιώτη ραιν, για να γίνω πιο σαφής . Ο σκηνοθέτης επιδίδεται σε ένα τρίωρο καταιγισμό πυρός με διαμελισμένα κορμιά να πετάγονται από δω και από κει. Ο σκοπός του γνωστός και προφανής. Να παρουσιάσει σχεδόν ντοκιμαντερίστικα και άκρως στεγνά και ρεαλιστικά την φρίκη του πολέμου. Σε μια εποχή που ο κόσμος αναπνέει τη δυσωδία του πολέμου ακόμα και αν αυτός εκτυλίσσεται χιλιόμετρα μακριά και βομβαρδίζεται μέσα από του τηλεοπτικούς του δέκτες καθημερινά με εικόνες ρεαλιστικής βίας το λιγότερο που επιθυμεί είναι αυτές οι εικόνες να τον ακολουθούν και στην ψυχαγωγία του. Θα μου πει κανείς ότι η εισπρακτική επιτυχία της ταινίας δείχνει ότι ο κόσμος την αγκάλιασε. Αυτό με προβληματίζει μέχρι ενός σημείου. Ας εξαιρέσουμε τους πατριώτες αμερικάνους ή τους περίεργους που πηγαίνουν σε τέτοιες ταινίες για να ανακαλύπτουν ιστορικές αλήθειες ή αναλήθειες, οι υπόλοιποι ακόμα αναρωτιέμαι τι μπορεί να ζητούσαν. Σίγουρα το μπόλιασμα από τη υπέρμετρη διαφήμιση και το μάρκετινγκ, γενικότερα, έπαιξε το ρόλο του. Αλλά τι πραγματικά εξιτάρει το κοινό? Η βία για τη βία? Μήπως το κοινό είναι αιμοδιψές? Που συνάντα αυτή η πιστή αποτύπωση της φρίκης την τέχνη? Που συναντάει το κοινό σε αυτή τη ταινία την επιλογή του να βγει έξω να διασκεδάσει και να ψυχαγωγηθεί?

Η γραμμή που διαχωρίζει την βία για την βία από την βία για την τέχνη ίσως είναι πολύ λεπτή και ίσως υποκειμενική. Στην Αποκάλυψη τώρα του Κόπολα σίγουρα υπάρχουν σκηνές που αποτυπώνουν αρκετά ρεαλιστικά την βία. Όμως σίγουρα δεν υπάρχει και καταιγισμός ωμότητας. Βάρος ο σκηνοθέτης δίνει στη ψυχολογία του πολεμιστή, στη τρέλα του που κλιμακώνεται στο ταξίδι του μέσα στη ζούγκλα του πολέμου. Ο θεατής βγαίνει από την αίθουσα όχι αηδιασμένος αλλά προβληματισμένος.

Ας πάρουμε άλλες περιπτώσεις. Η σκηνή στη ταινία irreversible όπου ο σκηνοθέτης προσπαθεί να καθηλώσει το θεατή με ένα 10 λεπτό κοντινό πλάνο σε ένα άγριο παραφύση βιασμό πού αλήθεια αποσκοπεί? Ποιο κίνητρο κρύβεται πίσω από την σκηνοθετική του ματιά πέρα από τον εντυπωσιασμό? Και το κοινό σαν άβουλα προβατάκια σχημάτιζαν ουρές στα σινεμά, ωθούμενα άκριτα από την περιέργεια τους έτσι όπως την υπερμεγένθινε και η διαφήμιση γύρω από την ταινία, για να παρακολουθήσουν την περιβόητη αυτή σκηνή. Να χώσουν την μούρη τους στο πανί για να βιαστούν οι ίδιοι ή να βιάσουν. Λίγη πρέζα από βία και αδρεναλίνη , λίγη διέξοδος από την μουντή καθημερινότητα. Ηδονοβλεψίες ψεύτικων εικόνων που την «παίζουν» με την αληθοφάνεια. Και που είναι η ποίηση της τέχνης? Εγώ προσωπικά έμεινα αδιάφορος. Εν αντιθέσει σοκαρίστηκα σε μια ταινία ,που δυστυχώς μου διαφεύγει το όνομα της, όπου ο βιασμός αποτυπώθηκε τελείως διαφορετικά: Μια γυναίκα οδηγείται βίαια στο πίσω μέρος ενός βαν από τον βιαστή της . Η πόρτα κλείνει και το πλάνο μένει κολλημένο στο πίσω μέρος του αυτοκίνητου μια ανάσα από τον τόπο του βιασμού και το μονό που αφουγκράζεται ο θεατής είναι το πνιχτό βογγητό του θύματος έτσι όπως ακούγεται απέξω . Ο βιασμός τελειώνει ο βιαστής πετάει το θύμα έξω από το αυτοκίνητο και η κάμερα κάνει κοντινό στο βλέμμα της. Η απόσταση από τη ρεαλιστική παράσταση δίνει το δικαίωμα στο θεατή να επιλέξει το μέτρο της φρίκης του, να φανταστεί, να κτίσει το μίσος του για τον θύτη, να πάρει την απόσταση του από τη σχέση θύματος και θύτη, να επιλέξει τα συναισθήματα του. Ο σκηνοθέτης δεν παίζει με το θεατή, δεν εντυπωσιάζει, αλλά εκείνο το κοντινό στο απεγνωσμένο και παραδομένο βλέμμα του θύματος, στο τέλος, κρύβει όλη την πραγματική φρίκη του βιασμού. Εμένα αυτή η σκηνή με καθήλωσε, μου έσφιξε το στομάχι και όχι ένα 10λεπτο πρωκτικό σαδομαζοχιστικό σεξ.

Υπάρχουν βέβαια και ταινίες που η ωμη βία εξυπηρετεί την τέχνη καθαρά. Ο μέγιστος Ταραντίνο το έχει πετύχει αυτό σε κάποιο βαθμό. Οι σκηνές βίας του δεν δείχνουν διάθεση να σοκάρει το θεατή για να γεμίσει τα ταμία. Το αίμα είναι το χρώμα και ο ταραντινο ο ζωγράφος που το χρησιμοποιεί για να φτιάχνει πίνακες καλτ βίας . Σκηνές όπου η βία γίνεται στοιχειό χορογραφίας με μια σχεδόν κομικ αισθητική. Οι προθέσεις του γνωστές και οι ταινίες του αποτελούν μια δική τους σχολή. Δε βγαίνεις από την αίθουσα και νικητής είναι η αηδία από τα κιλά αίματος αλλά η αισθητική του σκηνοθέτη.

Απίστευτη αποτύπωση της βίας έκανε ο Ντελ Τορο στη τελευταία του ταινία ο λαβύρινθος του πάνα. Ας μείνουμε μονό στις σκηνές βίας και όχι στο κεντρικό άξονα της ταινίας που ήταν το πάντρεμα του ρεαλισμού με το σουρεαλισμό, του αληθινού με το ψεύτικο. Αν εξαιρέσουμε την σκηνή που κοπανάει ένα μπουκάλι στο πρόσωπο ενός αντάρτη δεν υπάρχει άλλη σκηνή που να φλερτάρει επικίνδυνα με την άσκοπη αηδία. Κάθε άλλο δηλαδή. Το άτομο παίζει με τον θεατή χρησιμοποιώντας δυο διαστάσεις στη παρουσίαση της βίαιης σκηνής. Πρώτα σου παρουσιάζει το μέσο της βίας ( αντικείμενα βασανισμού, ψυχολογική απειλή κτλ) με ένα τρόπο που εξιτάρει την φαντασία σου και μετά σου παρουσιάζει το ίδιο το αποτέλεσμα της βίας για να σου αποδείξει ότι τελικά η φαντασία σου δεν οργιάζει και πολύ. Για παράδειγμα πάρε το λοχαγό που ανακρίνει τον αντάρτη. Είναι εκεί στο δωμάτιο και χαϊδεύει ηδονικά με ένα βλέμμα παρανοϊκό το σφυρί και την τανάλια με τα οποία θα σπάσει τα χέρια και τα πόδια του φυλακισμένου, εσύ ως θεατής σφίγγεσαι , η φαντασία σου τρέχει και σκέπτεσαι το φριχτό πόνο του θύματος , τρομάζεις να μπεις στο πετσί του, νιώθεις το τρόμο του, ο λοχαγός πλησιάζει και προτάσσει το σφυρί, η ανάσα σου κόβεται και η αδρεναλίνη σου στο απόγειο , αυτό είναι, τελείωσε, δε χρειάζεσαι να δεις τίποτα άλλο , το χέρι του θύματος είναι σμπαραλιασμένο πριν καν δεις το λοχαγό να το ακουμπά. Αυτό είναι βία για την τέχνη. Το μήνυμα πέρασε στο θεατή. Δε σου δείχνει πως σπάνε τα κόκαλα του αντάρτη, δε χρειάζεται. Μετά το βασανισμό βλέπεις το θύμα πνιγμένο στα αίματα έτσι που σου πετιέται στη μούρη το αποτέλεσμα της βίας όπως εσύ δε μπορούσες να το φανταστείς γιατί στο κάτω κάτω έτσι φριχτά είναι τα πράγματα σε ένα πόλεμο και ξεπερνούν την φαντασία εκείνου που δεν τα έχει ζήσει.

Η Βία στο σινεμά είτε γίνεται αντικείμενο εντυπωσιασμού είτε υπηρετεί την τέχνη.
Η γραμμή που τα διαχωρίζει λεπτή και υποκειμενική. Τουλάχιστον ας είναι σε κάθε περίπτωση άποψη του σκηνοθέτη και όχι μέσο του παραγωγού για να γεμίζει τις αίθουσες από περιέργους και αιμοδιψές.

5 άχρηστες πληροφορίες για μένα

2007-02-22T01:58:00.000+02:00

Πήρα το μπαλάκι απο τους μισιρλου,κατουρημένη ποδιά και Sigmund και αναφέρω τα παρακάτω:

1.Λατρεύω να κόβω χαρτιά σε μικρά χιλιάδες μπιλάκια και να τα πετάω σε άγνωστες κατευθύνσεις. Επίσης μαδάω κουβέρτες και οτιδήποτε βαμβακερό δημιουργώντας μεγάλες καλλιτεχνίες διαφόρων σχημάτων που σίγουρα το μυαλό σας αδυνατεί να συλλάβει. Κάποια στιγμή σκέπτομαι να τις εκθέσω στο Ζάππειο.

2.Κάποτε ήμουν μπασίστας μεγάλων προδιαγραφών. Για ένα άγνωστο λόγο δεν είμαι πια. Κάποτε θα ξαναγίνω και αυτό είναι μια ψευδής δέσμευση.

3.Μου αρέσει να «φουσκώνω» βιωματικές ιστορίες όταν τις διηγούμαι σε τρίτους. Πάντα τις στολίζω με πικάντικες λεπτομέρειες που καθηλώνουν τον καλοπροαίρετο ακροατή και καραφλιάζουν το δύσπιστο. Επίσης είμαι κουτσομπόλης (άσχετο)

4.Ποτέ δεν απαντώ ευθέως σε προτάσεις που μου γίνονται. Αφήνω πάντα να αιωρείται ένα ναι ή ένα όχι που καταλήγει σε ένα μπορεί, με αποτέλεσμα να γίνομαι εκνευριστικός.

5.Είμαι πεπεισμένος πως κάποια στιγμή θα κάνω κάτι που θα μου χαρίσει την υστεροφημία. Σκέπτομαι να αναζητήσω την τύχη μου σε ένα τάλεντ σόου

Συμπέρασμα: Είμαι ένας εκνευριστικά φυσιολογικός άνθρωπος που θέλει να το παίξει δήθεν φρικιό.

5+1 Το αγαπημένο μου παιδικό είναι ο καμπαμαρού (προφανώς) και το επέλεξα ως νικ νειμ γιατί έχουμε κάποια κοινά στοιχεία. Συγκεκριμένα είμαστε και οι δυο αφελείς, αδέξιοι ,ολίγον άξεστοι και μακαρονάδες. Και μια που μιλάμε για τον υπέρτατο νιντζα μποι αφιερώνω το παρακάτω βίντεο σε όσους τον είχαν ανακαλύψει και αγαπήσει στην εύθραυστη και αθώα παιδική τους ηλικία.

Υ.Σ Ξέχασα να πω ότι είχα την πρώτη μου ονείρωξη στα 12. Είχα φαντασιωθεί τα βυζιά της βάνας μπάρμπας. Δε το ανέφερα πριν γιατί πιστεύω ότι το ίδιο είχαν βιώσει όλα τα παιδάκια την ηλικίας μου εκείνη την εποχή ( τέλη ‘80- αρχές ‘90) και έτσι δεν νομίζω ότι χαίρει ειδικής μνείας.

Πετάω το μπαλάκι ψηλά και όποιος το πιάσει!

Κίτρινη Φυλή ( και σιχαμερή)

2007-02-14T14:55:00.000+02:00

Πλατεία Συντάγματος. Πιάτσα ταξί προς την φιλελλήνων μεριά. Ώρα 2 πρωινή ξημερώνει Κυριακή. Ύστερα από ένα Σαββατόβραδο σεβαστής οινοποσίας, βρίσκομαι στη φάση του απόλυτου ξενερώματος που συνήθως ακολουθεί την περαστική ευθυμία που σου χαρίζει το ποτό. Το μόνο που σκέπτομαι είναι να βυθιστώ στο πουπουλένιο κρεβατάκι μου. Ανοίγω την πόρτα του ταξί. Μπαίνω μέσα και προστάζω τον οδηγό βαριεστημένα να με οδηγήσει στο προορισμό μου. Εκείνος μουγκρίζει κάτι απροσδιόριστο και ξεκινά.

Δεν άργησα να καταλάβω όταν έκλεισα την πόρτα πίσω μου ότι ήμουν εγκλωβισμένος σε ένα αεροστεγές αμαξίδιο όπου ανακυκλώνονταν οι πιο βρωμερές οσμές του κόσμου. Ήμουν στο Βασίλειο της μπίχλας. Η πρώτη οσμή που βίασε την ρινική μου κοιλότητα ήταν το πατσουλί της προηγούμενης πελάτισσας. Αυτό βέβαια δεν ήταν παρά προπομπός αυτού που θα ακλουθούσε. Ένα κύμα από κοκτέιλ διαφορετικών έντονων μυρωδιών που εκκρίνονταν από τον βασιλιά της μπιχλας ήρθαν μέσα από τα ρουθούνια μου να βιάσουν ταυτόχρονα και ασύστολα τα οσφρητικά μου κύτταρα. Η δυσωδία θύμιζε την οξεία μυρωδιά από τα σαπισμένα και μουχλιασμένα φρούτα και λαχανικά που αναδύεται όταν τελειώνει η λαϊκή της γειτονιάς. Δεν ξέρω ακόμα ποια ήταν, συγκεκριμένα, η πηγή αυτής της βρωμιάς. Έμεινα να αναρωτιέμαι με ένα βουβό βλέμμα απόγνωσης και ένα ολότελα συνοφρυωμένο πρόσωπο αν η μυρωδιά προέρχεται από την ιδρωμένη μασχάλη του οδηγού, τα λιγδιασμένα του μαλλιά, τα διαζευγμένα από το πλυντήριο ρούχα του, την γενικότερη κλεισούρα ή ήταν ένας συνδυασμός όλων αυτών.

Ήταν μια ιδιαίτερα κρύα βραδιά, όμως με κάποιο τρόπο έπρεπε να ανοίξω το παράθυρο να ανασάνω λίγο καθαρό οξυγόνο. Θύμα των ευγενικών μου τρόπων ρώτησα τον βασιλιά της μπιχλας αν θα μπορούσα να το ανοίξω. Γύρισε και με κοίταξε με βλέμμα παγερό και αδιάφορο και μου απάντησε με ένα ξερό «όχι». Η ατμόσφαιρα στο θάλαμο αερίων ήταν τόσο αποπνικτική που ήμουν σίγουρος ότι αργά ή γρήγορα θα έπεφτα λιπόθυμος. Έπρεπε με κάθε τρόπο να παλέψω για την επιβίωση μου. Η αγένεια του με έκανε να βράζω μέσα μου. Ο θυμός και η αγανάκτηση μου όπλισαν το χέρι με ένα μαχαίρι που ήταν όλη την προηγούμενη ώρα χωμένο στο ζωνάρι μου. Το ύψωσα ψηλά έτοιμος να το μπήξω με δύναμη βαθιά στο στήθος του και να λυτρώσω εμένα και το ίδιο από την βρωμερή του παρουσία. Όμως η απάντηση του ήταν ακαριαία και δε μου άφησε περιθώρια. Ένας βροντερός ήχος έσκισε το πίσω μέρος του παντελονιού του. Το ωστικό κύμα μιας αμπούλας βρόμας μεγάλης εντάσεως κατευθείαν από το πισινό του ήρθε να με αφοπλίσει και ταυτόχρονα να με πετάξει μακριά. Προσγειώθηκα μέσα στα βρωμερά νερά μιας τεράστιας λίμνης γεμάτη αστικά λύματα και απόβλητα κάθε λογής. Στη προσπάθεια μου να κρατηθώ στην επιφάνεια κατάπια μεγάλη ποσότητα νερού καθώς και μια στρώση από αφοδεύματα που επέπλεαν. Άρχιζα να βυθίζομαι. Κάθε προσπάθεια να αναδυθώ μάταιη. Ήμουν έτοιμος να παραδοθώ στη μοίρα μου μέχρι που ένα χέρι ξαφνικά άρχιζε να με τραβά στην επιφάνεια. Όταν έβγαλα το κεφάλι μου έξω από το νερό όλα φαινόταν φωτεινά και όμορφα. Σήκωσα το βλέμμα μου και αντίκρισα το αποκαλυπτικό ντεκολτέ μιας αιθέριας ύπαρξης που στεκόταν απέναντι μου στην άκρη του δρόμου.

Ήταν μια κοπέλα αρκετά σέξι με άκρως αποκαλυπτικό ντύσιμο που είχε σταματήσει τον ταρίφα. Ήταν ο σωτήρας μου, ο προσωπικός μου άγγελος καθώς ανάγκασε τον ταξιτζή να ανοίξει το παράθυρο και έτσι βρήκα την ευκαιρία να κρεμαστώ έξω από αυτό και να τραβήξω μερικές γερές τζούρες καθαρού οξυγόνου που δρούσε εκείνη την ώρα σαν διαλυτικό των έντονων οσμών.

-Που πας κοπελιά?..ρωτησε ο γλοιώδης βασιλιάς της μπιχλας ενώ παράλληλα η γλώσσα του κρεμόταν μέχρι κάτω και τα μάτια του είχαν πεταχτεί έξω καθώς σκαναραν το σώμα της κοπέλας

-Αγία παρασκευη..απαντησε ο σωτήρας μου

Έμεινε για κάποια δευτερόλεπτα σιωπηλός. Προφανώς η μοίρα τον αδίκησε. Ο προορισμός της κοπελιάς δεν ήταν στο δρόμο μας και με βαριά καρδιά θα έπρεπε να αρνηθεί . Θα στερούσε από τον εαυτό του το δικαίωμα να απολαύσει από το κεντρικό καθρέπτη τα μακριά πόδια της για όσο διαρκούσε η διαδρομή και αυτό τον έκανε πιο επιθετικό απέναντι μου καθώς με θεωρούσε υπαίτιο. Αρνήθηκε της κοπελιάς όσο πιο ευγενικά του επέτρεπε η άγρια φύση του , έκλεισε βίαια το παράθυρο και συνέχισε την κούρσα . Γρήγορα η έντονη μυρωδιά επέστρεψε. Την βρομερή του ανάσα ήρθε να πλαισιώσει και ένας ακατέργαστος και ζοφερός θόρυβος. Ήταν η φωνή του Τερλέγκα που έβγαινε από το ραδιόφωνο. Το Ντέρτι φμ του έφτιαξε το κέφι και μιας που είχε ντέρτι το άνοιξε στη διαπασών. Τα κλαρίνα μου τρυπούσαν τα αυτιά και η φωνή του ασελγούσε πάνω σε όποια αισθητική μου είχε απομείνει.

Το κεφάλι μου άρχιζε να γυρίζει μαζί και το στομάχι μου κάτι που μου έφερνε αναγούλα. Ένιωσα απότομα ένα αίσθημα ακραίας δυσφορίας, Δεν είχα δύναμη να αντιδράσω . Για άλλη μια φορά έμεινα ηττημένος να υπομένω τα βασανιστήρια μου. Βρωμά και Ντέρτι φμ ο συνδυασμός που σκοτώνει. Τρελάθηκα. Έχασα το λογικά μου. Άρχιζα να ουρλιάζω στο ρυθμό της μουσικής και να σιγοντάρω τον γκραν τενόρο, τον ίδιο το βασιλιά της μπιχλας. Μια αλλοτριωμένη μαριονέτα παραδομένη στα χέρια του εχθρού κάθε έννοιας καλαισθησίας. Έμοιαζα υποχείριο της κίτρινης φυλής. Το μόνο που περίμενα ήταν να φτάσω στο σπίτι μου. Του είπα να σταματήσει αρκετά πιο πριν, λίγο πριν ξεπεράσω τα όρια μου.

Κοίταξα το ταξίμετρο. 11 ευρώ διπλοταριφο. Λες και πήγαινα Θεσσαλονίκη. Η ακρίβεια δεν ήταν κάτι που με απασχολούσε εκείνη τη στιγμή. Σύρθηκα σπίτι μου και χώθηκα στο ντουζ. Αναζητούσα την κάθαρση σαν τις βιασμένες γυναίκες στις ταινίες. Την άλλη μέρα ξύπνησα και ορκίστηκα στον εαυτό μου ότι μια μέρα θα γράψω την περιπέτεια μου στο μπλογκ και θα αφιερώσω στο βασιλιά της μπιχλας , τον εκπρόσωπο της κίτρινης φυλής, το παρακάτω τραγούδι.

Get your own Box.net widget and share anywhere!

Αποσυμφόρηση

2007-02-10T20:01:00.001+02:00

Goto the wind, though the wind wont help you fly at all
Your backs to the wall
Then chase the sun, and it tears away and it breaks you as you run,
You run, you run!

So live for today
Tomorrow never comes........

Συμφόρηση

2007-02-07T03:37:00.000+02:00

Αυτοκίνητα για κάθε γούστο και για κάθε βαλάντιον στριμώχνονται πειθαρχημένα στις λουρίδες της μεγάλης λεωφόρου. Πηγαίνουν σημειωτόν. Μια σειρά από σίδερα παρελαύνουν με βήμα σταθερό. Κανείς δε ξέρει το σημαιοφόρο, απλά το κάθε αμάξι θα παρασύρει αυτό που έπεται να το ακολουθήσει στη πορεία που χάραξε το προπορευόμενο του. Η ροη των αυτοκίνητων από τις εισόδους της λεωφόρου είναι συνεχής κάνοντας την κατάσταση ανυπόφορη. Συμφόρηση. Μπλοκάρισμα. Αν και σχεδόν ακινητοποιημένα κανένα δε θα τολμήσει να πάρει την παράκαμψη. Τα γύρω στενά άδεια αλλά επικίνδυνα. Φήμες για ταξίδια άγνωστα χωρίς γυρισμό τα στοιχειώνουν ενώ κανείς μπορεί να διακρίνει αμυδρά κάτι σκελετούς από λαμαρίνες αυτοκινήτων που χάθηκαν. Το ρίσκο μεγάλο να παρεκκλίνεις από τη πορεία. Όλα μαζί σχεδόν από ανάγκη. Ο προορισμός τους μοιάζει καιρό τώρα σημαδεμένος στο χάρτη.
Άραγε αυτή η λεωφόρος οδηγεί εκεί που πραγματικά θέλησαν να πάνε?

Μεγάλη η χάρη Του

2007-02-06T02:05:00.000+02:00

Στη αυγή της ανθρωπότητας ο άνθρωπος ανακάλυπτε θεούς πίσω από καθετί ανεξήγητο. -Ύστερα ήρθε η επιστήμη- Αργότερα διατήρησε την έννοια θεός για να έχει κάπου να φορτώσει τις ευθύνες του για το μάταιο κόσμο που ο ίδιος δημιούργησε-Θρασυδειλία και αυταπάτη- Σήμερα ο θεός γίνεται παντιέρα κάθε θρησκόληπτου φανατικού για να απελευθερώσει το κόσμο από τους αλλόθρησκους-Μακριά από μένα.

Τελικά υπάρχει θεός? Σε τι να πιστέψω?

Στη ζωή μου πολλούς θεούς λάτρεψα. Από θεούς της αγάπης μέχρι και του χρήματος. Άλλοι με πρόδωσαν άλλους τους απομυθοποίησα και άλλους τους κατέκτησα. Έφτασα στο σημείο να δηλώνω άθεος. Τελικά σε μια έκλαμψη της στιγμής κατά την διάρκεια των συνεχόμενων ματαίων υπαρξιακών μου αναζητήσεων βρήκα την αλήθεια. Ανακάλυψα τι είναι αυτό που για μένα συγκεντρώνει όλα τα στοιχειά που ορίζουν μια θεότητα.

Ο δικός μου θεός είναι ανάμεσα μας. Λατρεύω να προσκυνώ την χάρη του. Είναι ανεξήγητος όσο και αν προσπάθησα να το ερμηνεύσω. Περιμένω καρτερικά να με ευλογήσει με ένα του χάδι . Αδυνατώ να αντισταθώ στην εξουσία του. Μπορώ να θυσιαστώ για εκείνον γιατί έχει το τρόπο του να με προστάξει να το κάνω. Είναι και πάντα ήταν πηγή έμπνευσης για κάθε μορφή τέχνης. Νιώθω ανάταση ψυχής όταν τον αγγίζω. Χαμηλώνω το βλέμμα μου στο διάβα του, τουλάχιστον όταν δε το αιχμαλωτίζει. Έχει τη δύναμη να απενεργοποιήσει τις αντιστάσεις μου. Πολλές φορές η λατρεία μου για Κείνον δεν έχει λογική.

Ο θεός μου είναι γένος θηλυκού. Ο θεός μου είναι η γυναίκα. Απλά δε ξέρω άμα το σπίτι του είναι η κόλαση ή ο παράδεισος.

Oh!!! God

Ο πάπαραιζ εφιάλτης της bitch girl

2007-01-30T15:05:00.000+02:00

(Παρέμβαση: Το παρακάτω κείμενο είναι στο πλαίσιο της εκστρατείας ξεκατινιάσματος που ξεκίνησαν ο fight back και ο lex luthor. Κρίνεται όμως καθυστερημένο καθώς τα παιδιά το λήξαν το στόρι. Βέβαια η κόντρα τους ήταν προσχεδιασμένη. Με κοινό ποστ εξηγούν και τους λόγους. Εγώ ήξερα το κονσεπτ από την αρχή άρα οποιοδήποτε εριστικό κομεντ μου στα ποστ των παιδιών είναι στο πλαίσιο της φαρσοκωμωδίας που έστησαν. Επίσης με μπιτς γκερλ δεν έχω τίποτα να χωρίσω και το μπλογκ της μου αρέσει πολύ . Σε ότι ακολουθεί παρακάτω δώστε βάση στο αστείο του πράγματος άμα κρίνεται ότι υπάρχει. Πάντως μου τη σπάει που αποκαλύφθηκε η συνωμοσία πάνω που τα εικονικά μαλλιοτραβήγματα άρχιζαν να μου αρέσουν.)
-----------
(ενναλακτικός τίτλος...Ξεκατίνιασμα με Μπιτσ Γκερλ)

Παρακολουθώ με σοκ και δέος θα έλεγα το ξεκατίνιασμα που έχει ξεσπάσει στην μπλογγοσφαιρα. Ξεκίνησε από ένα ποίημα του Μέγα fightback το οποίο το βρήκα εξαιρετικό. Είναι αλήθεια ότι ο τίτλος του μου θύμισε ένα κείμενο που είχα διαβάσει παλιά σε ένα άλλο μπλογκ και προς στιγμήν νόμιζα ότι ο Απίθανος μπλογγερ προέβει στο μέγιστο ατόπημα της κλοπής πνευματικών δικαιωμάτων που τόσο προασπίζονται (ναι καλά τώρα) στο χώρο του ιντερνέτ. Γρήγορα κατέληξα ότι αυτό δε μπορεί να συμβαίνει γιατί το αριστούργημα του fight back δεν είχε να κάνει σε τίποτα με το ποταπό άθλιο κειμενάκι που είχα διαβάσει ένα μίζερο χειμωνιάτικο απόγευμα που θύμιζε καλοκαίρι (κάνω ταυτόχρονα και comment καταγγελία για τα τερτίπια του καιρού) και με πείρε ο ύπνος πάνω στο πληκτρολόγιο.

Η άμεση απάντηση του Ηρακλειώτη , που δυστυχώς δεν είναι Χανιώτης, μου έλυσε τις απορίες τελικά για το που το είχα συναντήσει το εν λόγο άθλιο διήγημα .( εδώ παίρνω ρίσκο είναι η αλήθεια γιατί άμα προβώ σε ειρωνείες τοπικιστικού χαρακτήρα θα με πάρει ο διάολος κανονικά και οι κρητικές κατάρες είναι οι χειρότερες. Επιπλέον πιστεύω ότι το πιλάφι ηρακλείου είναι καλύτερο από το Χανιώτικο άρα ας σταματήσω εδώ). Είναι φανερό οπως φαινεται απο τις αντεκλισεις του με τον φαιτ οτι ζηλεύει νιωθωντας την απειλη του "paparisethis" που παει να του κλεψει τον τιτλο του μεγα μπλογγομυθιστηρογραφου.

ΟΧΙ ΚΥΡΙΟΙ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕΣ. Δε θα προβώ εγώ ένας ευυπόληπτος μπλογγερ σε τατιανιστικες πρακτικές. Εξάλλου ένας άθλιος άσημος ιδιοκτήτης ενός ιστοχώρου με 10 χιτς περ ντει από τους ίδιους και τους ίδιους είμαι που χαίρεται επειδή έσπασε ύστερα από τρεις μήνες το φράγμα των 30 comments (κοίτα το προηγούμενο αριστούργημα μου) επειδή του έκανε συνεχόμενα κομεντ ο τρύπια βάρκα. Δε πειράζει όμως οι μεγάλοι κερδίζουν την εκτίμηση και την αναγνώριση μετά τον θάνατο. ΟΚ αρκετά με την αυτοκριτική και την κλάψα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είμαι ανώτερος άνθρωπος και δεν ασχολούμαι με τέτοιες μαλακιές.

Γι αυτό λοιπόν:

Bitch girl αγαπητή, έχεις τίποτα μαζί μου? Δηλαδή επειδή σου θίξαμε τον wolverine , ένα άθλιο φαλλοκρατικό υποκείμενο, επειδή σου κάναμε κάνα δυο-τρία λινκ του "paparisethis", που τα σπάει, στον ιστολόγιο σου πρέπει να δεχόμαστε αυτή την απρόκλητη επίθεση σου . Οκ bitch ένα θα σου πω, ότι όταν γίνεσαι bitch με φαντάζομαι να δαμάζω τα κύματα και να ταξιδεύω με την επιδεξιότητα ενός ninja σαν και της δικής μου κλάσης μίλια μακριά μέχρι το νησί σου και να ξεβράζομαι στη κοντινότερη παραλία. Εκεί βρίσκω το σπίτι σου όπου με το ανθεκτικό και αδιάβροχο σπρέι μου( από τις ένδοξες μέρες του γκράφιτι) γράφω περιμετρικά του σπιτιού σου το λινκ του "paparisethis". Εσύ εκείνη τη στιγμή ξυπνάς έντρομη από έναν εφιάλτη όπου ένα γιγάντιο λινκ "paparisethis" προσγειώνεται στο κεφάλι σου, και νιώθεις προς στιγμή ανακουφισμένη που δε γίνεται στη πραγματικότητα. Ακούς το θόρυβο από το φριτς του σπρέι που σκάει πάνω στο τοίχο και πετάγεσαι έντρομη έξω. Βλέπεις το σπίτι σου γεμάτο με "paparisethis" συνθήματα , δεν αντέχεις, γονατίζεις απελπισμένη και φωνάζεις έλεος καθώς παράλληλα δάκρυα απόγνωσης κυλούν από το αριστερό σου μάγουλο. Εγώ σε μια γωνία καπνίζω ένα τσιγάρο και αφουγκράζομαι με όλες τις αισθήσεις μου τον βουβό( όχι και τόσο) σου πόνο. Γυρνάς το κεφάλι σου και πέφτεις στα πόδια μου και με οίκτο ξεστομίζεις τα εξής:

«Σταμάτα υπέρτατε νιντζα και εγώ υπόσχομαι ότι θα διαβάζω το "paparisethis" σε καθημερινή βάση,δείξε έλεος, Σε ικετεύω»

Εκεί τελειώνει η φαντασία μου και ίσως αρχίσει η ευσπλαχνία μου.

Λοιπόν σταματώ εδώ αν και έχω πολλά για την σκούφια πολλών άλλων(εδω μπαινει κανονικα "γουνα" οπως ευστοχα παρατηρει ο τρυπια βαρκα ως προσωπικος μου επιμελητης παρακατω στα κομεντς αλλα δεν κανω ποτε εντιτ στα λαθη μου και αυτο ειναι θεμα αρχης). Εξαιρούνται οι υπέρτατοι φίλτατοι συνοδοιπόροι του ανεπανάληπτου εγχειρήματος "paparisethis" τους οποίους σέβομαι και εκτιμώ. Επίσης από την μπλακ λιστ εξαιρείται ο σεξπυρ(είναι ο μόνος που κάνει κομεντ στο μπλογγ μου πάντα ) που είναι άτομο και ο κατουρημένη ποδιά που την φοβάμαι σε μια πιθανή αντιπαράθεση (έτσι χωρίς λόγο).

Αρκετά με το ξεκατίνιασμα και τώρα πρόταση:

Ο καμπαμαρου πινει το αιμα της bitch girl

Πηγαίνετε τώρα να δείτε την παράσταση Νοσφερατου Διδοντικους από την ομάδα Ex Animo στο θέατρο της Άνοιξης. Τα παιδιά τα σπάνε . Το έργο πρόκειται για μια παρωδία της γνωστής μεταφοράς του δράκουλα του Στοουκερ από τον Κόπολα (καμιά σχέση με την κινηματογραφική παρωδία του Μελ Μπρουκς με τον Λεσλι Νιλσεν). Μια σατιρική ματιά πάνω σε μια από τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης , γραμμένη το 1897, που στη βάση της περιέχει το υπέρτατο φιλοσοφικό προβληματισμό (τι είναι καλό και τι είναι κακό). Αυτό προσπαθεί να τονίσει και η παράσταση μέσα από κωμικά στοιχειά που βασίζοντα στην κίνηση και στην μίμηση καθώς και στον αυτοσχεδιασμό. Μη το χάσετε γιατί θα χάσετε

«καλώς ήρθατε στο σπίτι μου ! περάστε ελεύθερα και με την θέληση σας και αφήστε μου κάτι από την ευτυχία σας»
Δράκουλας. Μπραμ Στοουκερ ,εκδ Στοχαστής , μετφ. Ανέττα Καπόν

Στην υγεία μας!

2007-01-26T02:42:00.000+02:00

(Πω ρε πούστη μου πάλι σεντόνι είναι το πόστ του καμπαμαρού)

Μπαίνω καθυστερημένος στο στούντιο-κουτούκι. Ο Ήχος από το μπουζουκάκι ακούγεται γλυκός. Γύρω από το μακρύ τραπέζι με τα γεμάτα κρασοπότηρα κάθονται οι μερακλήδες. Μερικούς θα τους αναγνωρίσω με μια φευγαλέα ματιά που ανιχνεύει το χώρο. Εκεί ανάμεσα σε γνωστούς και άγνωστους διακρίνω τον Τάσο, τον Χρήστο , τον Κυρ Γιάννη , την Κυρία Άννα την πρόεδρο, και άλλους που κάπου έχω δει αλλά δε θυμάμαι το όνομα τους. Άλλοι από αυτούς θαμώνες του κουτουκιού και βετεράνοι τέτοιων εκδηλώσεων και άλλοι νεούδια σαν εμένα. Μαζί μας και ο Σπύρος ο οργανωτής του γλεντιού. Η μικρή Δημητρούλα Δουμένη (γνωστή και ως Λένη) με καλεί να καθίσω κοντά της. Υιοθετώ εκείνο το παιδιάστικο φτιαχτό ύφος που πάντα βγάζω από το συμπεριφορικό μου ρεπερτόριο όταν πρέπει να χαιρετίσω ανήλικα παιδόπουλα. Κουνώ σαν ηλίθιος το κεφάλι μου και γλυκαίνω το ύφος και το τόνο της φωνής μου ενώ παράλληλα χαϊδεύω στοργικά και πατρικά χωρίς καμιά υπόνοια παιδοφιλίας το μικρό κεφαλάκι της Δημητρούλας .Εκείνη μου τραβά το χέρι απότομα και με καλωσορίζει με το μεγαλύστικο εκείνο ύφος που της είχαν διδάξει καλά. Την χαιρετώ αιφνιδιασμένος αλήθεια με το ίδιο καθωσπρεπίστικο τρόπο που χαιρετώ έναν ενήλικα που δε γνωρίζω, παραδεχόμενος την ίδια στιγμή ότι τα παιδιά τη σήμερον ημέρα ωριμάζουν γρήγορα. Λάθος τα ωριμάζουν γρήγορα.

Εκ δεξιών μου ο Κύριος Γιάννης και η κυρία Άννα με αγνοούν επιδεκτικά. Μάλλον ο Ξαρχάκος με το «Στέκι του Θωμά» που ακούγεται από το πάλκο τους έχει συνεπάρει. Και γώ για μια στιγμή φαντασιώνομαι τη Μαρίκα με το ντέφι, από το ρεμπέτικο , να γελάει και να μου γνέφει. Το κέφι φαίνεται να εχει ανάψει γρήγορα. Αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί οι ηθοποιοί με τα μάτια γλαρωμένα και βαριά διασκεδάζουν πραγματικά ή η μέθη τους είναι προσποιητή, αποτέλεσμα της αναμφισβήτητης(και καλά) υποκριτική τους ικανότητα. Βλέπω στη πίστα τον Τάσο, σε “τσακίρ κέφι” να γυρίζει σαν σβούρα τινάζοντας τα χέρια εδώ και κει κάνοντας κάτι φιγούρες που θυμίζουν ζεμπέκικο. Κλαίω από τα γέλια αρχικά νοερά και αργότερα γοερά και ο «Κάπελας» πιο δίπλα θα μου κάνει επίπληξη υπενθυμίζοντας μου ότι στο ζεμπέκικο δεν έχει σημασία η χορευτική δεινότητα αλλά η ψυχή που καταθέτει ο χορευτής. Δε διαφωνώ …Έτσι κι αλλιώς δε γελάω με τον άγαρμπο χορό του Τάσου αλλά με τη μοίρα μου που με έλαχε να περάσω το σαββατόβραδο μου σε αυτό το θέατρο του παραλόγου το οποίο θα ζήλευε και ο ίδιος ο Μπέκετ. Μόνη μου ελπίδα να αφεθώ στη δύναμη του αλκοόλ προσμένοντας σε λίγο δόση κεφιού. Κατεβάζω με επαναλαμβανόμενες κινήσεις πέντε ποτήρια κρασί περιμένοντας τα πρώτα αποτελέσματα. Μάταια εκείνο το κρασί δε βοηθά καθόλου, χαμηλής ποιότητας και νερωμένο.

Κανείς δε μου δίνει σημασία. Ούτε καν και η μικρή Δημητρούλα που παίζει κρυφά με τις κούκλες της κάτω από το τραπέζι θυμίζοντας για λίγο παιδί. Ξεφυσώ και βυθίζομαι στη καρέκλα χτίζοντας ένα ηλίθιο χαμόγελο απόγνωσης. Γρήγορα θα αιχμαλωτίσει το βλέμμα μου εκείνο το αποκαλυπτικό ντεκολτέ του μελανουριού που κάθεται στην άκρη του τραπεζιού και δείχνει εξίσου βαρεμένο. Με φαντάζομαι να συρρικνώνομαι σε ένα μικρό ανθρωπάκι και να βουτάω στα στήθη της. Να κάνω τσουλήθρα στις τιράντες του στηθόδεσμου της και να παίρνω γερές τζούρες από το άρωμα της. Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ θα διακόψει απότομα ο τραγουδιστής στη σκηνή που τραγούδα εκείνο το γνωστό άσμα που εξιστορεί τη ζωή ενός άμοιρου που κατάντησε να κοιμάται στα σανίδια δεχόμενος τα τερτίπια μιας μπαμπέσας πιτσιρίκας. Η μοιραία γυναίκα φωνάζει μέσα της και την καλεί να χορέψει . Σηκώνεται και με λάγνες κινήσεις συγκεντρώνει τα βλέμματα πάνω της, δυστυχώς όμως απομακρύνοντας παράλληλα και από το οπτικό μου πεδίο το πλούσιο μπούστο της.

Νιώθω μόνος. Εκείνη η βοή που στροβιλίζεται στα αυτιά μου αποτέλεσμα ενός συνόλου δυσανάλογα εναρμονισμένων ήχων από χειροκροτήματα σφυρίγματα και φαλτσοσιγονταρίσματα με ζαλίζει και ταυτόχρονα μου προκαλεί αφόρητη δυσφορία. Συνεχίζω να πίνω. Τελικά στο δέκατο ποτήρι καταφέρνω να πνίξω τη μιζέρια μου . Θα με βοηθήσει και η απίστευτη εισαγωγή του Βαμβακάρη στα «Ματόκλαδα σου λάμπουν» που ήδη οι νότες του ξεπηδούν από το μπουζούκι. Το ματζόρε σε συνδυασμό με εκείνη τη ζεστή στο στέρνο μου από το κρασί θα με κάνει να ανασκουμπωθώ και να χαλαρώσω την γραβάτα μου.

ο Καμπαμαρου

Αφήνομαι στο τραγούδι. Κοιτάζω την πίστα με εκείνο το βλέμμα του μονομάχου πριν ξεχυθεί στην αρένα. Ο δείκτης της ευδαιμονίας μου φτάνει στο κόκκινο όταν μπαίνουν οι στίχοι «τα ματόκλαδα σου γέρνεις και τα λογικά μου παίρνεις». Θεέ μου βρίσκομαι σε έκρηξη κεφιού και πρέπει να την εξωτερικεύσω. Σηκώνομαι από την καρέκλα μου και αν θυμάμαι καλά της δίνω και μια ξανάστροφη να πέσει και να κάνει θόρυβο. Ένα μακρόσυρτο όπαααα φεύγει απο το στόμα μου. Πετάγομαι με ένα σάλτο μακρύ στη πίστα και αρχίζω να χορεύω κλωτσώντας τα γαρύφαλλα που βρίσκονται σκορπισμένα στο έδαφος. Νιώθω να αιωρούμαι, απολαμβάνω το χορό με όλες τις αισθήσεις μου. Στροβιλίζομαι και ηδονικά ξεδιπλώνω τις πιο άρτιες μου φιγούρες. Το πλήθος ηλεκτρίζεται από το πάθος που καταθέτω στη σκηνή, αρχίζει να εκστασιάζεται και να παραλύει. Η Άννα, ο Τάσος , ο Γιάννης όλοι γύρω μου, ακόμα και η Δημητρούλα χειροκροτούν στο ρυθμό του τραγουδιού. Ο Σπύρος γελάει δυνατά και σπάει μια σειρά από πιάτα για χάρη μου. Το μελανούρι μου κάνει πονηρά νοήματα. Γυρνάω γύρω από τον εαυτό μου γρήγορα όλο και πιο γρήγορα. Δίνω την καλύτερη μου παράσταση. Στο fade out του τραγουδιού και ενώ ζαλισμένος και μεθυσμένος έχω αγγίξει τα όρια της πλήρης έκστασης αφήνομαι στα χέρια τους. Με πιάνουν από όλα τα σημεία του σώματος μου και με μια εκδήλωση ύψιστης λατρείας με σηκώνουν ψηλά και με πετούν στον αέρα. Ύστερα προσγειώνομαι στα απλωμένα χέρια τους και πάλι από την αρχή… όλο και πιο ψηλά και εγώ γελώ δυνατά, όλο και πιο ψηλά τόσο ψηλά που τελικά βγαίνω έξω από την οθόνη της τηλεόρασης, τα ραδιοκύματα της οποίας με ξεβράζουν στο σαλόνι μου.

Ευτυχώς η προσγείωση στο καναπέ είναι ομαλή και δε τραυματίζομαι αλλά αρκετά δυνατή για να με επαναφέρει στη πραγματικότητα. Είμαι μόνος παρέα με τη τηλεόραση στο σπίτι, Σάββατο βράδυ, αφημένος σε μια εικονική διασκέδαση. Αυτοχαστουκίζομαι για να με συνεφέρω και χασκογελώ πίσω από την πλάτη μου εμπαίζοντας την κατάντια και τη μιζέρια μου.Ουφ!

Λέω να πάρω κάνα φίλο να πάω έξω για ποτό.

P.S Για να κλικαρουμε ολοι εδω γιατι κατι καινουργιο παιζεται.

Έιπαν για το βιβλίο.....

2007-01-22T02:42:00.000+02:00

Μερικοί έχουν τη δυνατότητα να συμπυκνώνουν μια μεγάλη ιδέα ή αν θέλετε μια μεγάλη αληθεια μέσα σε μια φράση. Παρακάτω μερικές ατάκες από μεγάλες προσωπικότητες του χθες και του σήμερα με θέμα το βιβλίο*:

“Πήρα μαθήματα ταχείας ανάγνωσης και διάβασα το Πόλεμος και Ειρήνη σε είκοσι λεπτά. Αφορά στη Ρωσία.»

Woody Allen

“Εκτός του σκύλου το βιβλίο είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Εντός του σκύλου είναι πολύ σκοτεινά να διαβάσει κανείς”

Groucho Marx

“O ιδανικός σύντροφος στο κρεβάτι είναι ένα βιβλίο”

Robertson Davis

“Από τη στιγμή που έπιασα το βιβλίο σου μέχρι που το άφησα, πέθανα από τα γέλια. Κάποια μέρα σκοπεύω να το διαβάσω”

Groucho Marx

“Το ν' αγοράζει κάποιος βιβλία είναι καλό, αρκεί να μπορεί ν’ αγορασει και το χρόνο που χρειάζεται για να τα διαβάσει.”

Arthur Schopenhauer

“ Κλασσικό είναι κάτι που όλοι θα ήθελαν να είχαν διαβάσει και κανείς δε θέλει να διαβάσει”

Mark Twain

“Τα βιβλία έχουν τους ιδίους εχθρούς με τους ανθρώπους : τη φωτιά, την υγρασία, τα ζώα, τον καιρό και το περιεχόμενο τους”

Paul Valery

“Δεν υπάρχει ηθικό ή ανήθικο βιβλίο. Τα βιβλία είναι καλογραμμένα ή κακογραμμένα.”

Oscar Wilde

“Το PapariseThis είναι ένα βιβλίο που τα σπάει”

Fight Back
(Δεν τον χάλασε που τον έβαλα κάτω από τον Oscar)

Επίσης τι ακούω παιδία???? Δεν το έχετε πάρει χαμπάρι???? Δεν έχετε πάρει είδηση τη νέα ιστορία παπαραιζ με τίτλο «Φρέσκα Φρούτα» από τον Mithrandir.??? Γρήγορα τώρα!!!…..αλλιώς σας απειλώ να γεμίσω τα blogs σας με νέα λινκς για το παπαραιζ σε κομμεντς μου στα εκάστοτε ποστ σας (με κίνδυνο να χαρακτηριστώ και γραφικός.... :).

(*) τα παραπάνω αποφθέγματα βρίσκονται και στο «Λεξικό του έξυπνου λόγου» του Πασχου Μανδραβελη (εκδόσεις Καστανιώτη) – Ευχαριστώ τη φίλη μου Σοφία που μου το δώρισε.

PapariseThis τα σπάει παιδιάαααααα!!!!!!!!

2007-01-18T16:58:00.000+02:00

Μιλούσα στο msn σε κοινό παράθυρο με τους συνμπλόγγερς μου, μέλη του παπαραιζ. Αντικείμενο της συζήτησης το αγαπημένο μας πρότζεκτ. Ύστερα από ανταλλαγές ψευδοφιλοφρονήσεων μεταξύ μας για το πόσο πιο γαμάτο είναι το κείμενο του άλλου από το δικό του έπεσε στο τραπέζι η ιδέα για ένα ποστ περίληψη της ιστορίας μας μέχρι τώρα. Εγώ είπα ότι δε χρειάζεται κάτι τέτοιο γιατί μονοί μας τα γράφουμε μόνοι μας τα διαβάζουμε - καλά εντάξει βάζω μέσα και τους σταθερούς αναγνώστες μας vas, satya και ampot τους οποίους δοθείσας η ευκαιρία τους ευχαριστούμε θερμά για την συμπαράστασης τους –...Αλλά ο fight back μου είπε ότι πρόσφατα το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του έχει κατακλυστεί από πληθώρα αναγνωστών που δηλώνουν γοητευμένοι με το έργο μας αλλά χαμένοι με το όλο κόνσεπτ. Είναι κάτι σαν το λοστ ένα πράγμα που βλέπεις το επεισόδιο 30 ανακαλύπτεις τι γαμάτο που είναι αλλά το παρατάς γιατί έχεις χάσει την όλη πλοκή και άντε να καταλάβεις τι συμβαίνει.

Μετά από αυτό θεωρήσαμε ότι η περίληψη ήταν επιβεβλημένη. Ο κλήρος έπεσε σε μένα να την γράψω αφού οι συνάδελφοι, μου είπαν ότι είχα προσωπικά δεσμευτεί να το κάνω σε κάποιο παλιότερο comment μου.(δε τους πιστεύω αλλά τεσπα)

Καμπαμαρου ορκίζομαι ότι είμαι σουπερ φαν του paparisethis και θέλω επιτέλους να μάθω περισσότερα για το φοβερό προτζεκτ σας που έχει κάνει τόσο ντόρο στο διαδίκτυο.

H στιγμή της μεγάλης ανακάλυψης

2007-01-13T00:37:00.000+02:00

Όλα φαίνονταν συνηθισμένα στη καφετέρια. Στο μεγάλο τραπέζι με τους κυριλέ καναπέδες συνεδριάζουν τα μεγαλύτερα μυαλά αυτή τη στιγμή στο πλανήτη: Ο kabamaru,o «τρύπια βάρκα είναι σχεδία» και ο καλύτερος όλων Dr. Stein. Η αναζήτηση της θεωρίας που θα καταπλήξει τα πλήθη και θα ταρακουνήσει το σύμπαν είναι ο κοινός τους σκοπός. Ο κύκλος των χαμένων επιστημόνων με προεδρεύων το Δόκτωρ stein βρίσκεται εν μέσω εγκεφαλικού οργασμού . Τα καφέδια προσφέρουν έξτρα τονωτικές ενέσεις καφεΐνης για να ενεργοποιήσουν και τα τελευταία εγκεφαλικά κύτταρα έτσι ώστε να επιτευχτεί η μάξιμουμ δυνατή απόδοση.

Όπως όλες οι μεγάλες μαθηματικοφυσικές θεωρίες (βλ. Νεύτωνα και βαρύτητα) έτσι και αυτή ήρθε τυχαία. Ύστερα από ατέλειωτες ώρες άσκοπων αναζητήσεων συνέβη το αναπάντεχο. Μια έμπνευση της στιγμής οδηγεί το χέρι της «τρύπιας βάρκας» σε μια απρόσμενη κίνηση «out of the blue». Σχηματίζει με τα φακελάκια της ζάχαρης ,που προορίζονταν για πιθανή γλυκιά ενίσχυση στο γαλλικό καφέ που μόλις είχε παραγγείλει, το σχήμα Π. Κάτι που φαντάζει τόσο απλό και ίσως χαζό αποδεικνύεται εφαλτήριο της μεγαλύτερης ανακάλυψης μετά από τη θεωρία της σχετικότητας. Ύστερα από μια σειρά επαναλαμβανόμενων κινήσεων που έγιναν με περίσσια προσοχή και λεπτό χειρισμό, ο "τρύπια" συνειδητοποιεί ότι το σχηματισμένο από τις ζάχαρες σχήμα Π εφαρμόζει τέλεια σε όλα τα αντικείμενα που βρισκόταν στο τραπέζι.

Οι μεγάλοι επιστήμονες μένουν άναυδοι. Το φαινόμενο φαίνεται να μην έχει εξήγηση. Ο Dr. Stein, όμως, είναι αποφασισμένος να το αναλύσει. ΕΥΡΗΚΑ!!!! φωνάζει και εκτοξεύεται από την θέση του. Έκπληκτοι όλοι στο μαγαζί γυρνάμε να δουν τι συμβαίνει. Η έκφραση του υποδηλώνει ότι είναι κοντά στη μεγαλύτερη του επιτυχία. Αρπάζει το σακάκι του και χωρίς να πει κουβέντα εξαφανίζεται.

Ύστερα από συνεχόμενα 24ωρα αδιάκοπων πειραμάτων και αναλύσεων στο εργαστήρι του και ενώ τα κυπελλάκια από το καφέ και τα αποτσίγαρα καταλάμβαναν επικίνδυνα το χώρο, ένα μεγάλο χαμόγελο ικανοποίησης σχηματίστηκε στα χείλη του.

o Dr stein στο εργαστήρι του!!!

Κάθε φαινόμενο έχει και την εξήγηση του. Κάθε αίτιο έχει και αιτιατό και αυτή είναι η νομοτέλεια των πραγμάτων στη φύση. Και ο δόκτωρ το απόδειξε για άλλη μια φορά.

Ιδού το αποτέλεσμα

Μα τον Βούδα τί εφιάλτης ήταν τούτος???

2007-01-09T01:34:00.000+02:00

(ακολουθεί περιγραφή σουρεαλιστικών, μεταφυσικών γεγονότων που αναδύθηκαν από τα βάθη του υποσυνείδητου μου. Τα παραθέτω με μια μικρή σαλτσούλα καμπαμαρου για να βγει κάπως πιο στρωτή η ιστοριούλα αλλά προσοχή! προσοχή! η πλοκή των γεγονότων δεν έχει καμιά δόση υπερβολής …είναι ακριβώς έτσι όπως τα είδα χτες το βράδυ κατά τη διάρκεια του ύπνου μου.)

Κοιτούσα κάτω την γη και ένιωθα αέρινος, ελεύθερος, είχα ένα αίσθημα υπεροχής σαν τα έβλεπα όλα από ψηλά. Εκεί όμως που ήμουν ανέμελος και χαρούμενος ήρθε ένας άγγελος με άρπαξε βίαια και με πέταξε στο κέντρο του Κολοσσαίου ή μάλλον μιας απομίμησης του η οποία βρισκόταν στο κέντρο μιας αιωρούμενης πόλης. Εκεί ήταν ο Ιησούς ντυμένος καίσαρας. Ο χριστούλις λοιπόν με έδειχνε επιδεκτικά με το δείκτη του δεξιού του χεριού και απευθυνόμενος σε ένα μαινόμενο και λυσσασμένο κοινό που είχε κατακλείσει το στάδιο ζητούσε την καταδίκη μου σε θάνατο. Εγώ κουρνιασμένος σε μια γωνία της αρένας έτρεμα από το φόβο μου. Αφού ο καλός θεούλης τελείωσε το λόγο του ζήτησε από το κοινό να δώσει την ετυμηγορία του. Μια θάλασσα από υψωμένα χέρια με την παλάμη σφιχτή και τον αντίχειρα να δείχνει προς τα κάτω φώναζε οργισμένα και δυνατά υπέρ της άμεσης θανάτωσης μου.

( τώρα είναι αλήθεια ότι το συγκεκριμένο όνειρο το είχα ξαναδεί αρκετές φορές από όταν ήμουν μικρούλης, σε διάφορες παραλλαγές αλλά με την ίδια κατάληξη : πριν με σύρουν στην αγχόνη δέκα μαντραχαλάδες άγγελοι με παρουσιαστικό άξεστου ρωμαίου στρατιώτη που στη πλάτη τους φύτρωνε ένα ζευγάρι πελώρια φτερά συνήθως ξυπνούσα απότομα αποφεύγοντας να δω τη συνέχεια. Κάθε φορά ξεγλιστρούσα μέχρι που χτες τη νύχτα ωθούμενος νομίζω από μια περιέργεια του υποσυνειδήτου μου έκατσα να δω πως θα συνεχιστεί το μαρτύριο ίσως νομίζοντας έτσι ότι θα λυτρωθώ κάποια στιγμή από αυτόν τον εφιάλτη.)

Περίμενα, λοιπόν, αλυσοδεμένος από του άθλιους αγγέλους, τον δήμιο να εκτελέσει τον προηγούμενο θανατοποινίτη ο οποίος είχε καθαρά τη μορφή του Σαντάμ. Αυτό το τελευταίο μάλλον το είδα επηρεασμένος από το οverdose της προβολής του επίμαχου βίντεο . Μάλιστα αυτή τη φορά δεν είχε και πολύ σουξουμουξου, δηλαδή κατάρες ιαχές, βρισιές και αναθέματα απλά του πέρασαν την θηλιά , πάτησαν ένα κομβίον, άνοιξε η πλατφόρμα και έπεσε στο κενό χωρίς πολλά πολλά. Μάλλον ο δικός μου θάνατος είχε πιο πολύ σουξέ. Πράγματι όταν μου πέρασαν την θηλιά το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί από κάτω μαζί και ο Χριστός άρχισαν να με φτύνουν και να μου πετάνε ότι έβρισκαν μπροστά τους. Τόσο μένος σας λέω. Είχα κυριευτεί από ένα κλειστοφοβικό συναίσθημα απόγνωσης και καταδιωκτισμού σαν αυτό του Κ. στη δίκη του Κάφκα. Καταδικασμένος σε θάνατο για λόγο που δε γνωρίζω. Μα τι στο διάολο είμαι ο υιός του εωσφόρου???. Έχοντας παραιτηθεί από οποιαδήποτε διάθεση αντίδρασης και έχοντας δεχτεί την καταδίκη μου ξαφνικά συνέβη το αναπάντεχο. Ο Ιησούς ύψωσε το χέρι του και ξαφνικά το πλήθος σταμάτησε να ουρλιάζει. Ησυχία απλώθηκε στο χώρο. Ακούστηκε μόνο η βροντερή φωνή του που έσκισε τους αιθέρες και τρύπησε τα αυτιά των παρευρισκομένων. Δεν αξίζει είπε τέτοιος θάνατος σε αυτό το τιποτένιο ανθρωπάκι, σε αυτή τη λέρα, σε αυτόν το ποταπό σκουλήκι. Ένας ακαριαίος θάνατος θα είναι τιμητικός γι αυτόν. Είναι τόσο σιχαμένος και άθλιος που πρέπει να εξαντλήσουμε την αυστηρότητα απέναντι του. Σηκώθηκε από το θρόνο του ο καλός θεούλης και ανήγγειλε την νέα ετυμηγορία του. Με καταδίκασε στη πιο εφιαλτική ποινή. Σε ένα αργό και βασανιστικό θάνατο. Στην υπέρτατη τιμωρία που μπορούσε να καταδικαστεί κάποιος.

Με καταδίκασε να παρευρεθώ στο low bap festival που γινόταν στη Πετρούπολη κάτω στη γη . Με κινηματογραφική ταχύτητα βρέθηκα σε ένα υγρό υπόγειο ανάμεσα σε χονδρούς με φρεσκοξυρισμένα κεφάλια ντυμένους με φαρδιά μαύρα απαίσια ρούχα . Δυο από αυτούς με άρπαξαν, μου έδεσαν τα χέρια και με βαλαν μούρη στη μεγάλη σκηνή που από στιγμή σε στιγμή θα έκαναν την εμφάνιση τους οι active member. Ω τι κατάρα, ευχόμουν να είχα στα χέρια μου μερικές κάψουλες καπνού νιτζα να εξαφανιζόμουν μέσα από τις μύτες τους αλλά μάταια. Κανένα διέξοδο, καμιά διαφυγή, το τέλος διαγραφόταν οικτρό. Ακινητοποιημένος λίγα χιλιοστά από την σκηνή δεν άργισε και πολύ η ώρα να αντικρίσω την θεά του B. D Foxmoor κατά κόσμων Μιχάλης Μυτακίδης.

Ω! Θεέ μου ! Τί ον τί όν είναι αυτό?

Με δέος είδα την πελώρια φιγούρα του να υψώνεται μπροστά μου . Με κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια και ένα σαρδόνιο και χλευαστικό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του. Μετά αφού έβγαλε μια δυνατή κραυγή που κατέληξε σε ένα βροντερό γέλιο άρχιζε να σκρατσάρει το δίσκο στο πικάπ και όλοι οι θαμώνες άρχισαν να κουνιούνται στους ρυθμούς ενός ακατέργαστου ήχου που ακούστηκε δυνατός όσο κανένας άλλος γνωστός ή μη ήχος στη φύση. Τι φρίκη ήταν αυτή θεέ μου. Κατάρα!!! Τι ανυπόφορη “μουσική”!!! Προσπαθούσα να φέρω τα χέρια μου στα αυτιά μου αλλά μάταια, ήμουν καλά δεμένος, να στρέψω το βλέμμα μου αλλού αδύνατον, το κεφάλι μου ήταν ακινητοποιημένο. Προσπάθησα να φέρω στο μυαλό μου κάποια αγαπημένη μου μελωδία μπας και το καταπολεμήσω αλλά ο απαίσιος σιχαμένος ήχος από το σκρατσάρισμα δεν επέτρεπε καμία τέτοια απόπειρα. Άρχιζα να τινάζομαι σαν λυσσασμένος σκύλος που προσπαθεί να απελευθερωθεί από το λουρί του. Πίεσα όσο μπορούσα, συγκέντρωσα όλες μου τις δυνάμεις μου να σπάσω τα δεσμά και να τρέξω όσο πιο μακριά μπορούσα από αυτό το απαίσιο μέρος Τι καταδίκη!!! τι τέλος !!!. Μάταια όλα. Ενώ ολοκληρώνονταν το δεύτερο τραγούδι τους με τίτλο « Η νύχτα που τρελαθήκαν οι γλάστρες » με τους εξαίσιους στίχους « κι έπεσα πάνω σε ένα ταλεντ σόου με την άνεση και την ξενοιασιά του αθώου/ είδα μια γλάστρα που αφού τραγούδησε, έβγαζε λόγο στους κριτές για τα όνειρα που πούλησε/ και κλαίγοντας μοιράστηκε μαζί τους ένα μυστικό πως νιώθει πόρνη σε δίκτυο πανεθνικό» εγώ κάλεσα εσπευσμένα το χάρο να με περάσει απέναντι στον Άδη, με την βάρκα του, με αντίτιμο όσα λεφτά γούσταρε. Το μόνο που ζητούσα ήταν να τελείωνε γρήγορα αυτό το μαρτύριο .

Τετέλεσται αναφώνησα και οι ουρανοί σειστήκαν!!!!

---------------------

Ελπίζω να μην το ξαναδώ τον εφιάλτη γιατί ήταν πολύ σκληρό και ανυπόφορο γαμώ το κέρατο μου. Ξύπνησα τρομαγμένος σήμερα το πρωί. Άσε που το θυμάμαι έντονα και φοβάμαι μη με στοιχειώσει. Χριστούλι μου σε παρακαλώ τι σου έχω κάνει? Λοιπόν σου υπόσχομαι ότι θα γίνω καλός χριστιανός αλλά σε ικετεύω μη μου στείλεις πάλι τον B. D Foxmoor στον ύπνο μου. Εντάξει σύμφωνοι?

Υ.Σ (1). Παρακαλω όσους μπορούν να δώσουν κάποια ερμηνεία στον εφιάλτη θα είμαι ευγνώμων αν την μοιράζονταν μαζί μου.

Y.Σ (2-και πιό σημαντικό) ΠΑΤΗΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΙΝΚ ΚΑΘΙΣΤΕ ΑΝΑΠΑΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΑ ΝΕΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΣΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΟ. ΔΕ ΘΑ ΧΑΣΕΤΕ.

Being Timmy

2007-01-05T02:01:00.001+02:00

Μέχρι να χτυπήσω πάλι με ποστ σεντόνι για κοινωνικοπολιτικά θέματα και όχι μόνο, θα σας κρατήσω παρέα με το παρακάτω βίντεο που αποδεικνύει περίτρανα αυτό που ωρυόταν κάποτε ο άγγλος φίλος μου Dom ότι έχει βάση, δηλαδή την εκπληκτική ομοιότητα του κατά λάθος ποδοσφαιριστή Peter Crouch(καλά οκ μη φωνάζετε έχει μια κάποια τεχνική για το ύψος του και άντε βλέπει και λίγο δίχτυα) και της συμπαθέστατης φιγούρας southpark Timmy (ευρέως αγαπητή από τους southpark fans)

Προσθέτω και αυτό το βιντεάκι με ένα ακόμα τρομερό "Timmy" δίδυμο φωτιά στο όποιο δεν έχω να κάνω,πραγματικά, κανένα σχόλιο . Απολαύστε το γιατί This retarded dude Silvio Berlusconi rules!!!

SEE YOU SOON!!!

Για τα λάθη που έκανα στο έτος που φεύγει

2006-12-30T17:32:00.001+02:00

Εγώ αυτές τις μέρες θα ετοίμαζα ένα ποστ αφιέρωμα-καταγγελία στον κλασσικό Έλληνα φοιτητή του εξωτερικού παίρνοντας έμπνευση και συνεχίζοντας από κει που σταμάτησε αυτό το πόστ, που περιγράφει το κλασσικό Έλληνα τουρίστα, αλλά επειδή θα γκρίνιαζα αρκετά και ίσως χωρίς λόγο είπα να δώσω τόπο στην οργή μέρες που είναι.

Χρονιάρες μέρες σου λέει. Σε λίγο φεύγει το 2006 και έρχεται ο καινούργιος χρόνος με τα δώρα και εγώ όπως κάθε χρόνο κάνω την ετήσια προσωπική μου ανασκόπηση. Ξετυλίγω το κουβάρι των αναμνήσεων και ανακαλώ στιγμές χαράς, λύπης, έντασης, γέλιου, κλάματος, σωστών ή λανθασμένων επιλογών μου, που καλώς ή κακώς, στιγμάτισαν, επηρέασαν ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε το, την προσωπική μου ζωή τον χρόνο αυτό που φεύγει.

Συνήθως ή σχεδόν πάντα ακολουθώ αυτοβούλως την πεπατημένη ανθρώπινη επιλογή να κρατώ και να θυμάμαι τις ευχάριστες στιγμές και να πετάω τις κακές στο καλάθι των αχρήστων. Μερικές όμως από αυτές χάνουν το δρόμο προς τα απορρίμματα της λήθης και περνάν στο καλάθι της ανακύκλωσης κάνοντας πάλι την εμφάνιση τους εκεί που νομίζω ότι έχουν ξεχαστεί. Και αυτές οι στιγμές είναι λάθη για τα οποία δεν έχω συγχωρέσει ακόμα τον εαυτό μου, για τα οποία έχω μετανιώσει πραγματικά. Σπάνια μετανιώνω για επιλογές μου σε σταυροδρόμια απαντήσεων για διλήμματα παντός είδους. Εκεί πάντα σκέφτομαι πριν ενεργήσω. Υπάρχει μια ακολουθία επιχειρημάτων μέσω ενός προσωπικού μονολόγου που καταλήγει σε μια απόφαση. Και αν το μέλλον δείξει ότι αυτή ήταν λάθος δεν θα χολοσκάσω γιατί ξέρω ότι τότε ο εαυτός μου, με τα καλά και τα κακά του, έτσι τα σκέφτηκε, έτσι τα ζύγισε, έτσι ένιωσε και έτσι ενέργησε. Για παράδειγμα στο χρόνο που φεύγει είχα μια καλή προοπτική να δουλέψω στο εξωτερικό αλλά αποφάσισα να γυρίσω στην Ελλάδα. Δεν ξέρω άμα έκανα λάθος και στο μέλλον μουντζώνω τον εαυτό μου που άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη, αλλά τότε ήξερα ότι έκανα αυτό που ένιωθα γιατί πίσω στην πατρίδα είχα πιο σημαντικά πράγματα να με περιμένουν. Γενικά για εγωκεντρικές αποφάσεις έχω ένα εσωτερικό μηχανισμό απώθησης που δεν αφήνει να με στοιχειώνουν για πολύ. Για άλλες στιγμές μετανιώνω, στιγμές συνήθως φευγαλέες, καθημερινές, για λόγια και πράξεις, δικές μου, που πλήγωσαν, προκλήσεις που δέχτηκα και δεν αντέδρασα σωστά. Και ξέρετε γιατί με στοιχειώνουν αυτές? Γιατί συνήθως απαιτούν αντιδράσεις δευτερόλεπτων, αυθόρμητες απαντήσεις λεκτικές ή μη , θελουν πηγαίες λύσεις που περίεχουν το μεγαλύτερο ρίσκο λάθους, απαιτούν χαρακτήρα. Για μένα σε τέτοιες στιγμές δίνεις εξετάσεις, δείχνεις ποιος πραγματικά είσαι, ή καλύτερα ποιος δε θα ήθελες να είσαι. Στην αρχή δείχνουν ασήμαντες, είναι τόσο στιγμιαίες...μετά σε πιάνει ένας κόμπος στο στομάχι, μετά αναγνωρίζεις ότι έσφαλες, ότι κυριεύτηκες από μια αλλοτριωμένη φιγούρα του εαυτού σου που δεν απώθησες εγκαίρως, μετά αρχίζουν οι ενοχές και στο τέλος αναρωτιέσαι άμα τελικά πραγματικά είσαι έτσι και πρέπει ν' αρχίζεις να τρομάζεις.

Για αυτά που μετανιώνω και για τα όποια αν υπήρχε η μηχανή του χρόνου θα ήθελα να γυρίσω πίσω στο χρόνο και να τ'αλλάξω, είναι μικρά και καθημερινά γεγονότα στα οποία αντέδρασα λάθος. Θέλω να μπορούσα να γυρίσω σε εκείνη τη νύχτα που η γαμημένη BMW σκότωσε τη γάτα που προσπαθούσε να περάσει το δρόμο. Γιατί ο γραβατωμένος δολοφόνος αρχικά φρέναρε, την είδε, αλλά δεν την άφησε να περάσει απέναντι, βιαζόταν μην χάσει 5 δευτέρα από το πολύτιμο χρόνο του, γκάζωσε και την τελείωσε βίαια. Μάλιστα λίγο πιο κάτω σταμάτησε για να δει άμα το αίμα της του λέρωσε το φρεσκοβαμμένο αμάξι, και εγώ ήμουν μάρτυρας όλων αυτών και το μόνο που έκανα ήταν να κοιτώ αποσβολωμένος. Η εικόνα του γατιού να αργοπεθαίνει λίγα εκατοστά πιο μακριά από τα πόδια μου, έχει μείνει χαραγμένη μέσα μου. Δε του έφταιγε σε τίποτα το ζωντανό και κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί ότι ήταν ατύχημα ή ότι δε το αντιλήφθηκε . Αν γύρναγα πάλι πίσω θα τον στόλιζα με πολλά γαμωσταυρίδια. Θέλω να γυρίσω εκείνο το απόγευμα στο Μετρό στη στάση Συγγρού-φιξ που κατέβαινα τα μεγάλα σκαλιά της εισόδου, προσπερνώντας βιαστικά μια γριούλα που προσπαθούσε με τα βίας να τα κατέβει ανήμπορη, την κοίταξα για λίγα δευτέρα και ήμουν σίγουρος ότι το βλέμμα της καρφωμένο πάνω στο δικό μου ζητούσε λίγη βοήθεια από κείνη που η περηφάνια και το πείσμα της δεν άφηνε τη φωνή της να ξεστομίσει. Εγώ αδιαφόρησα και δε ξέρω το γιατί, μήπως και έρθει η συντέλεια του κόσμου αν χάσω την επόμενη αμαξοστοιχία. Αν γύρναγα θα την βοηθούσα και μετά χαράς, όταν θα κατεβαίναμε το τελευταίο σκαλί και θα είχα χάσει πέντε τρένα, θα δεχόμουν τις κλασσικές γιαγίστικες ευχές της. Θέλω να γυρίσω στο μπαρ Concordia στο Ρότερνταμ που μιλούσα ένα βράδυ με ένα έγχρωμο βρετανό και με πλησίασε ο ξανθόψειρας ολλανδός να μου κάνει παρατήρηση επειδή συναναστρεφόμουν με ένα καταυτόν πιθηκομούρη και κατώτερο, και εγώ σχημάτισα το πιο ηλίθιο και αμήχανο χαμόγελο μη μπορώντας να πιστέψω, μέσα στην αφέλεια μου, ότι τον 21αιωνα υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν ακόμα τον Μισισιπή να φλέγεται. Άμα γύρναγα πίσω στο χρόνο δε θα συγκρατούσα την οργή μου επειδή ο τύπος τύχαινε να είναι στη ευρύτερη παρέα ενός καλού μου φίλου και δεν ήθελα να δημιουργήσω εντάσεις. Θα τον έφτυνα και μετά θα ζητούσα και συγγνώμη από τον βρετανό επειδή ο κόσμος είναι ακόμα γεμάτος σκουπίδια ρατσιστές..

Θέλω να γυρίσω και να διορθώσω όλες εκείνες τις μικρές φευγαλέες στιγμές που φάνηκα αδιάφορος, δειλός, αναίσθητος, εγωιστής, ψεύτικος, σε αυτό το έτος που φεύγει. Επειδή όμως “Αν” και μηχανές του χρόνου δεν υπάρχουν εύχομαι να συμπεριφερθώ διαφορετικά αν μου ξαναεμφανιστούν στο μέλλον. Γιατί όπως λένε και οι σοφοί οι λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά και από αυτές κρίνεσαι.

Τέλος θέλω να ζητήσω συγγνώμη από όλους αυτούς που πλήγωσα ή έκανα να νιώσουν άσχημα για πράγματα που είπα ή έπραξα και δε το ξέρω. Ξέρουν αυτοί ποιοι είναι και εύχομαι να με συχωρέσουν άμα δε το έχουν κάνει ακόμα.

Αυτά παίδες και καλή χρονιά σε όλους!!!!!!!!!!

Τα λέμε μετά το New Year's Eve Countdown

James Brown is not dead

2006-12-27T12:39:00.001+02:00

“Εάν ο ισχυρισμός του Brown ότι είναι ο νονός της “soul” μπορεί μόνο να αμφισβητηθεί από τον Ray Charles και τον Sam Cooke, κανείς δε μπορεί να μη παραδεχτεί ότι ήταν εκείνος που γέννησε τα μουσικά ρεύματα της ραπ και της φανκ. Ο James Brown είναι η funk, είναι η disco, είναι η rap, είναι γενικά για τον ρυθμό και το χορό τόσο πρωτοποριακός όσο ήταν ο Dylan για τους στίχους του. Έτσι λοιπόν, μόνο όταν ο ρυθμός και ο χορός σταματήσουν να υπάρχουν πάνω σε αυτή τη γη τότε και μόνο τότε μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι ήρθε το τέλος του Brown.”

By Greg Bluestein, ASSOCIATED PRESS

Κατά τα άλλα, κάποιοι λένε ότι: Tα φετινά Χριστούγεννα o θρυλικός τραγουδιστής Τζέιμς Μπράουν, ο «νονός της σόουλ», όπως του άρεσε να αποκαλεί τον εαυτό του, εξέπνευσε σε νοσοκομείο της Ατλάντα. Ήταν 73 ετών.

Τα "Βρύλ"

2006-12-21T01:50:00.000+02:00

Η νύχτα είχε πέσει και τα μεγάλα λαμπιόνια φώτιζαν τους δρόμους της πόλης των Βριλησσίων.Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα και έξω το τοπίο ήταν λευκό. Τα χιόνια είχαν κάνει νωρίς την εμφάνιση τους αυτό το χρόνο. Το ρολόι σήμανε μεσάνυχτα και η φωνή του παππού γλυκιά, όπως πάντα, ακούστηκε.
«Έλα αγόρι μου, είναι ώρα για ύπνο...Kάθε φορά που σε αφήνουν οι γονείς σου σε μένα κάθεσαι ξύπνιος πολύ αργά,μπαγάσικο»
«Άσε με να παίξω λίγο ακόμα παππού σε παρακαλώ»
«Είπαμε είσαι καταφερτζής αλλά ποιος ακούει την κόρη μου, έπρεπε να είσαι στο κρεβάτι σου εδώ και μια ώρα»
« Μα παππού…»
« Δε δέχομαι δεύτερη κουβέντα» είπε ο παππούς με αποφασιστικό τόνο στη φωνή του,
« Καλά αλλά σε παρακαλώ θέλω να μου πεις ένα παραμύθι για να κοιμηθώ»
« Σαν ποιό θα ήθελες δηλαδή?¨»
« Θέλω να μου πεις τότε που γνώρισες αυτά τα τερατακια, τα Βρύλ»
« Χα! Χα! μα τα Βρύλ δεν είναι τερατακια αγόρι μου» είπε ο Παππούς και το πρόσωπο του φωτίστηκε

Πάντα του άρεσε να διηγείτο στον εγγονό του αυτό το παραμύθι. Γινόταν και αυτός παιδί όταν το εξιστορούσε. Τον έβαλε στο κρεβάτι, το σκέπασε στοργικά, έβαλε την καρέκλα διπλά στο προσκεφάλι του, βολεύτηκε, πήρε μια βαθιά ανάσα και άρχισε την ιστορία του.

«Μια φορά και ένα καιρό σε χρόνια μακρινά και ονειρεμένα τίποτα δεν έμοιαζε όπως τώρα. Οι άνθρωποι δεν υπήρχαν πάνω σε αυτή την γη. Τα βουνά, οι θάλασσες, τα δέντρα και τα ζώα γινόταν μάρτυρες μιας άλλης εποχής. Μιας εποχής που δε βρίσκετε αποτυπωμένη σε κανένα βιβλίο ιστορίας του κόσμου. Μια λευκή σελίδα, στη σφαίρα του ποτέ, ένας μύθος. Κανένας δεν παραδέχεται ότι υπήρχε στα αλήθεια. Κανέναν δε συμφέρει να αποκαλύψει τα μυστικά της. Κάποτε αποφασίστηκε να κλειστεί στο σεντούκι της λήθης. Και το σεντούκι είναι καλά κλειστό και τα κλειδιά σε χέρια ασφαλή .Οι κλειδοκράτορες πρόσωπα έμπιστα που κρατούν το μυστικό ως το τάφο τους.

Όλο και κάποιος έχει ακούσει για αυτήν την μυστηριώδη εποχή. Όλο και κάποιος άνεμος πρόδωσε τα μυστικά της αλλά κανείς δεν τον άκουσε, δεν του έδωσε καμία σημασία. Σίγουρα όμως έχουν ακούσει για τα όντα που κυριαρχούσαν σε εκείνο το κόσμο τον αλλόκοτο τον ξένο. Τα είπαν πλάσματα της φαντασίας. Έγιναν ήρωες παραμυθιών. Καλύφθηκαν με το πέπλο προκαταλήψεων και δεισιδαιμονιών. Έγιναν στοιχειά των χειρότερων ονείρων μας. Στη πραγματικότητα δεν έχουν όνομα. Άλλοι τα λένε ξωτικά ,άλλοι τα λένε αερικά, άλλοι πάλι καλικάτζαρους, άλλοι εξωγήινους και κάποιοι άλλοι ολυμπίους θεούς, εγώ τα φωνάζω με το όνομα που μου συστήθηκαν. Τα ονομάζω ΒΡΥΛ.

Τα βρύλ είναι όντα παράξενα για τον ανθρώπινο νου. Βασίλευαν στη γη, την αυγή του χρόνου. Είναι μικροσκοπικά, το δέρμα τους είναι μπλε, το κεφάλι τους μακρόστενο, τα μάτια τους τεράστια και πεταμένα προς τα έξω, τα αυτιά τους πεταχτά και μακριά. Τα άκρα του μοιάζουν με πλοκάμια χταποδιού. Είναι εύκαμπτα και ευλύγιστα και μπορούν να χωθούν όπου βάζει ο νους μας. Παρόλο μικρά στο δέμας η δύναμη τους είναι χιλίων λεόντων. Το βασικό τους προσόν όμως είναι ότι μπορούν να πάρουν όποια ζωντανή η άψυχη μορφή θέλουν. Μεταμορφώνονται σε οτιδήποτε άυλο η υλικό, σε δέντρα, σε ανέμους, σε ζώα και πουλιά. Μπορεί να πάρουν την μορφή του υπολογιστή στο γραφείο σου ή ακόμα και την δικια σου την μορφή, αγαπημένε μου εγγονέ.

Βίωναν ειρηνικά τότε.. Τρεφόντουσαν με ότι τους πρόσφερε η μάνα γη. Συνήθως ζούσαν πολλά χρόνια. Κάθε χειμώνα τα θηλυκά κυοφορούσαν και μέσα σε 5 ανθρώπινους μήνες έδιναν ζωή στα μικρά τους. Δεν είχαν κάποια μορφή ιεραρχικής οργάνωσης στις κοινωνίες τους. Περνούσαν την μέρα τους χωρίς να φωλιάζει καμία έννοια στο κεφάλι τους. Γλεντούσαν κάθε μέρα με χορούς και τραγούδια. Άφθονο φαγοπότι και γλέντι μέχρι τελικής πτώσεως. Οργάνωναν γιορτές που αργότερα στις ανθρωπινές παραδόσεις ονομάστηκαν ως παγανιστικές ή διονυσιακοί διθύραμβοι. Ήταν φιλικά προς οποιαδήποτε μορφής ζωής. Σεβόντουσαν τα πάντα γύρω τους. Τα βουνά που αγκάλιαζαν τις κοιλάδες τους. Τις θάλασσες που τους πήγαιναν σε μέρη μακρινά. Τα ποτάμια που διέσχιζαν και ένωναν τους τόπους τους. Τα δέντρα που τους πρόσφεραν τους καρπούς τους.

Όλα κυλούσαν όμορφα για τα Βρύλ μέχρι που εμφανίστηκαν οι άνθρωποι. Ποτέ δεν τους είδαν με καλό μάτι. Ένιωσαν κάτι πονηρό στη παρουσία τους. Δεν τους εμφανιστήκαν ποτέ με την πραγματική τους μορφή. Όποτε έμπλεκαν στο κόσμο των ανθρώπων μεταμορφωνόντουσαν σε κάτι άλλο. Ήταν δύσπιστοι απέναντι στο καινούργιο είδος και αποδείχτηκε ότι είχαν δίκιο. Τα Βρύλ έγιναν παρατηρητές ενός κόσμου που αλλάζει. Ποτέ δεν ήταν ο ίδιος. Είδαν γύρω τους φωτιά, μπαρούτι και θάνατο. Είδαν δάση να καταστρέφονται και ζώα να εξαφανίζονται. Έμαθαν ότι προόδευσε σημαίνει επιστράτευσε όλο και περισσότερο την Φύση στις ανάγκες σου και όχι το αντίστροφο. Ένιωσαν την αλαζονεία και την ματαιοδοξία των ανθρώπων. Είδαν οικισμούς να υψώνονται εκεί που υπήρχαν ποταμοί και λίμνες. Άκουσαν θορύβους άγνωστους και εκνευριστικούς να διαταράζουν την αρμονία τους.

Σιχάθηκαν το κόσμο γύρω τους. Το χαμόγελο εξαφανίστηκε από το πρόσωπο τους. Σταμάτησαν να οργανώνουν γιορτές. Άρχιζαν να φοβούνται την καινούργια κατάσταση που διαμορφώνονταν. Δεν τους ταίριαζε ένας τέτοιος κόσμος και το γνώριζαν καλά αυτό. Αποτραβήχτηκαν στα έγκατα της γης. Άνοιξαν λαγούμια και κρύφτηκαν εκεί μέσα. Εκεί θα είναι ήσυχα σκεφτήκαν. Μακριά από αδιάκριτα μάτια. Εκεί θα είναι βασιλιάδες. Αιώνες πέρασαν και τα Βρύλ ζούσαν κάτω από τα πόδια των ανθρώπων.

Που και που αλλάζουν μορφή και κάνουν βόλτες πάνω στη γη. Παρατηρούν και περιμένουν. Ο άνθρωπος τους πλήγωσε. Δεν μπορούσαν άλλο να βλέπουν τη γη που αγάπησαν και σεβάστηκαν να βιάζετε απρόκλητα χωρίς λόγο και αιτία. Έπρεπε να κάνουν κάτι. Να αντεπιτεθούν. Τίποτα δεν αλλάζει, όλα πήγαιναν προς το χειρότερο. Πρέπει να δράσουν και τα σχέδιο είναι μονό ένα. Να εξαφανίσουν τους ανθρώπους. Τη λαίλαπα αυτού του κόσμου.

Τώρα κυκλοφορούν πιο συχνά ανάμεσα μας. Παίρνουν μορφή ανθρώπινη. Είναι γύρω σου αλλά δε τους βλέπεις γιατί δε θέλεις να τους δεις. Μπορεί να είναι ο συνάδελφος στο διπλανό γραφείο που κάνει διάλλειμα για τσιγάρο. Ο φοιτητής που κάθετε στο πιο κάτω έδρανο. Ο άστεγος που κοιμάται στο παγκάκι. Η κοπέλα στο μπαρ που φλερτάρεις. Είναι εδώ και η παρουσία τους γίνετε πιο συχνή. Έχουν καταστρώσει το σχέδιο και με υπομονή θα το φέρουν εις πέρας. Ο χρόνος πλησιάζει. Το τέλος των ανθρώπων είναι νομοτελειακά προδιαγραμμένο. Σύμμαχοι τους οι κλειδοκράτορες. Αυτοί όπου κρατούν το μυστικό της ύπαρξης τους από γενιά σε γενιά. Ανθρώπινα όντα που πιστεύουν στα Βρύλ σαν τους λυτρωτές που θα τους απελευθερώσουν από την μιζέρια τους. Είναι πρόθυμοι να γίνουν μάρτυρες για τον σκοπό τους, για το μεγάλο τους σχέδιο.

Δε ξέρω πολλές λεπτομέρειες αγόρι μου για το σχέδιο εξόντωσης αλλά το περιμένω. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η αρχή του τέλους θα ξεκινήσει από αυτήν εδώ την περιοχή. Στα Βριλήσσια υπάρχει η είσοδος που οδηγεί στο κάτω κόσμο, στη κοινωνία αυτών των όντων, που τους αρέσει να αποκαλούν το είδος τους, με το όνομα Βρύλ.

Θα αναρωτιέσαι, γλυκό μου αγόρι πως τα ξέρω όλα αυτά? Είναι γιατί 4 από αυτά μου εμφανιστήκαν μια μέρα μπροστά μου και μου τα είπαν όλα. Αυτά όμως ήταν διαφορετικά από τα άλλα. Ήθελαν λέει να δώσουν μια ακόμα ευκαιρία στους ανθρώπους. Είχαν περάσει πολλές μέρες στην άλλη πλευρά. Εξοικειώθηκαν με αυτούς. Είδαν ανθρώπους να αγαπούν, να ερωτεύονται, να γελούν, να ενώνουν τα χέρια τους, να αισιοδοξούν, να παρηγορούν το διπλανό τους, να συγχωρούν , να φιλιούνται, να αγκαλιάζονται, να χαμογελούν και η εικόνα αυτή τους άρεσε. Θεωρούν ότι υπάρχει ελπίδα για ενα καλύτερο αύριο.

Έτσι λοιπόν συναντιούνται κάθε Χριστούγεννα με ανθρώπινη μορφή στα Βριλήσσια και γράφουν μουσική. Ναι καλά ακούς παιδί μου. Γράφουν μουσικά κομμάτια με στίχους γεμάτα κρυφά μηνύματα για τους ανθρώπους. Κρούουν το κώδωνα του κινδύνου, αφήνοντας μηνύματα προειδοποίησης για όλα αυτά που έπονται, μηνύματα που μόνο καλές ανθρώπινες καρδιές μπορούν να αποκωδικοποιήσουν, καρδιές παιδικές και άφθαρτες σαν και την δικιά σου.

Το μόνο που κάνουν είναι να καθυστερούν το τέλος και να περιμένουν από μας να τους ακούσουμε και να τους πιστέψουμε. Ελπίζουν στον άνθρωπο και του αφιερώνουν τα τραγούδια τους. Έχουν ονομάσει την εκστρατεία τους “the Vrilissia project ". Και όσοι τους ακούν ζουν καλά και τα Βρύλ καλύτερα»

«Και εδώ τελειώνει το παραμύθι νεαρέ μου» είπε ο γέροντας καθώς χάιδευε το μέτωπο του εγγονού του.

Ο παππούς σηκώθηκε. Το παιδί έτριψε τα μάτια του, χασμουρήθηκε, σκεπάστηκε με το πάπλωμα και βούλιαξε στο κρεβάτι του καλώντας τον μορφέα να το επισκεφτεί. Ο παππούς πάτησε το διακόπτη δίπλα από την πόρτα και την έκλεισε πίσω του. «Καληνύχτα παππού» του αποκρίθηκε και έκλεισε τα μάτια του, μα καθώς τα βλέφαρα του σκέπαζαν τα καταγάλανα μάτια του είναι σίγουρος πως ακριβώς εκείνη τη στιγμή σαν να είδε το χέρι του παππού του πάνω στο πόμολο της πόρτας να έχει γινει μπλε!!!!

Άλλα παραμύθια στους "fight back",
"Bitch girl","Misirlou","civil" kαι η "kwlogria"

O Έλληνας Λάρρυ Μπέρντ ( Μιά αληθινή ιστορία για την Γέννηση ενός θρύλου)

2006-12-16T21:01:00.000+02:00

Η μεγάλη αίθουσα του μπάσκετ ήταν επιβλητική. Κάλυπτε τις προδιαγραφές ενός επαγγελματικού γηπέδου. Ποτέ δεν έκρυβε το θαυμασμό του γι αυτήν ο καμπαμαρου. Είχε πάει πολλές φόρες αλλά το αίσθημα δέους τον διακατείχε σχεδόν πάντα. Από τις αλάνες των Αθηνών που ίδρωνε σε μπακετικα απογεύματα με τους φίλους του βρισκόταν σε ένα κλειστό γήπεδο 2000 θέσεων όπου παρέχονταν όλες οι ανέσεις για έναν οποιοδήποτε επαγγελματία αθλητή .

Ήταν Πέμπτη απόγευμα. Η ώρα για την dream team όπως έλεγαν μεταξύ τους οι φοιτητές. Ήταν η μέρα που τα αμερικανάκια κολεγιόπαιδα έπαιρναν την πορτοκαλί και άπλωναν τα μπασκετικα του προσόντα στο κλειστό sport Centrum van Erasmus Universiteit. Οι περισσότεροι ήταν από προγράμματα ανταλλαγής και είχαν έρθει στο Ρότερνταμ για διακοπές. Περνούσαν ώρες ατέλειωτες στο παρκέ. Όλοι τους είχαν δοκιμάσει την τύχη τους στα ειδικά camps για το NCAA . Μαύροι αθληταραδες με απίστευτη μυϊκή δύναμη σηκώνονταν και πήδαγαν στο θεό. Το θέαμα ήταν εντυπωσιακό. Καρφώματα, γρήγορες πάσες, ρεβερς ντρίπλες, τάπες και εντυπωσιακά καλάθια συνέθεταν το σκηνικό στο δίωρο show που πρόσφεραν. Οι λοιποί θνητοί, μαζί τους και ο καμπαμαρου, έκαναν άκρη στην εμφάνιση τους στο παρκέ. Σταματούσαν οποιαδήποτε αθλητική δραστηριότητα μιας και αυτό που εκτυλισσόταν στο γήπεδο δεν άφηνε κανένα αδιάφορο. Μαγνήτιζε του πάντες που αποσβολωμένοι έμεναν να χαζεύουν το εκπληκτικό παιχνίδι κατακλύζοντας τις κερκίδες.

Ο καμπαμαρου στεκόταν μόνος του σε μια γωνία του γηπέδου και έσκαγε την μπάλα με δύναμη στο έδαφος. Στεκόταν ακίνητος στην ιδία θέση και ντριπλαρε την μπάλα μηχανικά. Η σκέψη του έκανε ταξίδια αόριστα. Στο βάθος οι αμερικανοί έκαναν ζέσταμα πριν αρχίσουν το πρώτο διπλό. Εκείνη την πέμπτη είχαν κάνει την εμφάνιση τους πιο νωρίς. Στο γήπεδο δεν υπήρχε κανένας άλλος παρά μόνο αυτοί και ο καμπαμαρου. Κραυγές επιβράβευσης έβγαιναν από το στόμα τους όταν κάποιος ολοκλήρωνε ένα εκπληκτικό κάρφωμα. Είχαν ένα ύφος κυριαρχικό στο χώρο. Ήταν οι βασιλιάδες στο βασίλειο τους και ήξεραν καλά να επιδεικνύουν το ταλέντο τους. Ο καμπαμαρου ήξερε ότι πέρναγε απαρατήρητος. Ήταν σε ένα χώρο που δεν άνηκε. Δεν έβρισκε λόγο να κοντοστέκετε εκεί αμίλητος και να χαζεύει.Δεν είχε νόημα να κάτσει άλλο. Κανένας δεν του ζήτησε να φύγει αλλά ένα αίσθημα περίεργο τον κυρίευε. Ένιωσε σαν παράσιτο σε κάτι που δεν ανήκει, μια παραφωνία σε μια παράσταση που θα δίνονταν από άλλους για άλλους. Έπρεπε να φύγει από την σκηνή των πρωταγωνιστών και να κάτσει εκεί που ανήκει στην πλευρά των θεατών . Έκανε ένα βήμα να απομακρυνθεί γυρίζοντας την πλάτη του στους αμερικανούς. Μια φωνή τον σταμάτησε. Ήταν ένας από αυτούς.

Τον πλησίασε γρήγορα. Όταν ήρθε σε απόσταση αναπνοής από τον καμπαμαρου κρύφτηκε ο «ουρανός». Δυο μετρά ύψος και άλλο τόσο πλάτος μια μαύρη ντουλάπα που σου κόβει το οξυγόνο. Με την γνωστή αφροαμερικανικη διάλεκτο κατευθείαν από τις γειτονιές του Μπρονξ άρχισε να μιλεί γρήγορα. Μονό το λαχάνιασμα, από τις προσπάθειες του στο ζέσταμα πριν, προκαλούσαν κάποιες κόφτες διακοπές στο λόγο του. Ο τόνος της φωνής του πρόδιδε ένα αίσθημα απόγνωσης. Ο καμπαμαρου αν και ήταν δύσκολο να αποκρυπτογραφήσει τα αγγλικά του "τέρατος" κατάλαβε από τα συμφραζόμενα ότι οι αμερικανοί φίλοι του δεν μπορούσαν να συμπληρώσουν 10αδα για το παιχνίδι μιας και ένα από αυτούς έπαθε διάστρεμμα στο ζέσταμα. Ήθελαν να συμπληρώσει αυτός τον απαιτούμενο αριθμό.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα δέχτηκε. Δεν έκανε πίσω. Δεν είχε συνηθίσει να λέει όχι. Θα ήταν αγένεια σκέφτηκε. Ποτέ δεν κατάλαβε τι τον ώθησε να πάρει μέρος μιας και ήξερε καλά ότι η παρουσία του ανάμεσα στα θηρία θα ήταν καταστροφική για το άθλημα. Μια εσωτερική φωνή όμως του είπε να δοκιμάσει. Να πάρει το ρίσκο και να προκαλέσει την τύχη του. Να φλερτάρει με τάσεις μεγαλομανίας , ματαιοδοξίας και επιδεικτισμού μέχρι τότε άγνωστες γι αυτόν.«Από πού είσαι μεν?» τον ρώτησε κοφτά ένας από αυτούς « ε..απο Ελλάδα» απάντησε το ίδιο κοφτά, « δώσε πάσα και όλα θα πάνε καλά» του είπε με ένα ύφος καθησυχαστικό και συμβουλευτικό

Ο κόσμος άρχιζε να κατακλύζει το γήπεδο. Ο καμπαμαρου που μέχρι τότε ήταν ήρεμος άρχιζε να αισθάνεται ένα βάρος. Τόσα μάτια στραμμένα επάνω του ήταν κάτι πρωτόγνωρο γι αυτόν. Για τους άλλους ήταν ένας ακόμα αγώνας, το δικό τους σόου, η δίκια τους παράσταση. Αυτός έπρεπε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ήταν κοντά στον πιθανό εξευτελισμό που θα πλήγωνε τον εγωισμό του. Τι ήταν εξάλλου. Ένας λευκός, μετρίου αναστήματος με ανύπαρκτο μυϊκό σύστημα. Ένα πρόβατο στο στόμα των λύκων. Χαμένος από χέρι.

Η μοιρασιά των παικτών έγινε στα γρήγορα. Η απογοήτευση έκανε φευγαλέα την εμφάνιση της στα πρόσωπα εκείνων που έλαχε να είναι στην ιδία ομάδα με εκείνον και ο καμπαμαρου το ένιωσε κάτι που του δημιούργησε, μέσα σε όλα, και ένα αίσθημα εύθηνης να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις και να διαψεύσει τις ανησυχίες τους. Το παιχνίδι αρχίζει και πρώτη επίθεση για τον καμπαμαρου και τους συμπαίκτες του. Η μπάλα αλλάζει χέρια με δαιμονιώδη ρυθμό, προσπαθεί να βρει τα πατήματα του. Ξεμαρκάρετε και έχει την μπάλα στα χέρια του.Τα σκριν έχουν δουλέψει και ο διάδρομος προς το καλάθι ελεύθερος. Τι ευτυχία! Πρώτη επίθεση και ένα βήμα από το καλάθι, ένα μπάσιμο. Μοιάζει τόσο εύκολο. Ένα ιδανικό ξεκίνημα. Παίρνει φορά πατεί γερά έτοιμος να αφήσει την μπάλα στο καλάθι. Σε δέκατα του δευτερολέπτου η μπάλα βρίσκετε στη κερκίδα. Ο δίμετρος σέντερ τον κοιτάζει σαν να του λέει μη τολμήσεις να ξαναμπείς στη ρακέτα γιατί την κατάληξη την ειδές. Τάπα αυτοκρατορική, τάπα στα μούτρα του και για μια στιγμή τέλος και στον ενθουσιασμό του.

Τώρα σε θέση άμυνας. Έχει αναλάβει τον πιο εύκολο θεωρητικά παίχτη. Τον μοναδικό λευκό των αμερικανών. Δεν έπαιρνε συνήθως πολλές προσπάθειες αλλά με τον καμπαμαρου αντίπαλο αναθάρρεψε. Κάνει μια προσπάθεια να πάρει την εσωτερική, ο καμπαμαρου κάνει να τον ακολουθησει.... μάταια. Πρώτο καλάθι και 2-0.

Το παιχνίδι εξελίσσετε. Είναι προσυμφωνημένο να τελειώσει στους 30 πόντους. Ο καμπαμαρου υποκύπτει στο ένα λάθος μετά το άλλο. Είναι η ευτυχία προσωποποιημένη για κάθε αντίπαλο και η κατάρα για κάθε συμπαίκτη του. Είναι απογοητευμένος. Θέλει να τελειώσει το μαρτύριο. Μένει από δυνάμεις. Το σκορ στο 15-8 για τους αντιπάλους και διάλειμμα για κάποιες ανάσες. Λυγίζει τα γόνατα του από την κούραση. Προσπαθεί να βρει την ανάπνοη του. Ο ιδρώτας στάζει στο πρόσωπο του. Σκουπίζετε και κάθετε στο πάγκο.

Το παιχνίδι ξαναρχίζει. Το σκορ στο 20-10. Μια εύκολη επικράτηση για τους αντιπάλους διαγράφετε. Η μπάλα είναι στα χέρια του. Είναι ελεύθερος έξω από την γραμμή του τρίποντου. Είναι η ευκαιρία να κάνει αισθητή την παρουσία του. Συγκεντρώνετε και σουτάρει. Η μπάλα διαγράφει πορεία προς το καλάθι. Μέσα. Το χαμόγελο επιστρέφει δειλά. Οι παραινέσεις από τους συμπαίκτες του δίνουν τη δύναμη να συνεχίσει. Αναθάρρεψε. Στέκετε στα πόδια του. Ένα σουτ ακόμα και αλλαγή της ψυχολογίας προς το καλύτερο. Πάλι μέσα. Αυτό είναι. Έχει πια επιστρέψει. Νιώθει έτοιμος για όλα. Ξαφνικά νιώθει το χέρι του "καυτό". Σίγουρος ότι η ευστοχία του δεν θα τον εγκαταλείψει. Ακούει μονό την ανάσα του. Έχει τα αυτιά του κλειστά στο θόρυβο που δημιουργούν οι παραβρισκόμενοι. Είναι συγκεντρωμένος στο παιχνιδι 100% και με ανεβασμένη ψυχολογία βελτιώνει το παιχνίδι του συνολικά, σε άμυνα και σε επίθεση.

Τελευταία επίθεση. Μαζί του έχει ανέβει και η ομάδα ροκανίζοντας την διάφορα. Το σκορ στο 29-27. Ένα τρίποντο και θα έφταναν πρώτοι στους τριάντα πόντους. Η μπάλα στα χεριά του τζερρυ. Ένας άκρως αθλητικός τύπος με μπασκετικη ιδιοφυΐα και εκνευριστική αποτελεσματικότητα. Η τελευταία φάση είναι για τους καλύτερους και αυτός που θα πάρει την προσπάθεια ήταν ο τζερρυ. Μαρκάρετε καλά και δεν έχει χώρο να κινηθεί προς την αντίπαλη μπασκετα. Το μαρκάρισμα ασφυκτικό. Ψάχνει κάποιον ελεύθερο. Πάσα στον καμπαμαρου

Τα σκριν έχουν δουλέψει και είναι αμαρκάριστος. Τελευταία επίθεση και είναι φάτσα με την προοπτική να γίνει ο μαν οφ δε ματς. Σηκώνετε χωρίς δεύτερη σκέψη. Νιώθει σίγουρος όσο ποτέ. Νιώθει βασιλιάς. Τώρα αυτός είναι ο πρωταγωνιστής και θα κάνει θριαμβευτικό φινάλε. Δεν θα αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη. Η μπάλα φεύγει από τα χέρια του γλυκά…..

Τα φωτά σβήνουν στο επιβλητικό γήπεδο. Δεν είναι πια μόνος. Είναι περιτριγυρισμένος από του συμπαίκτες του. Ένα χαμόγελο έχει σχηματιστεί στα χείλη του από την τελευταία φάση και δε λέει να φύγει. Οι φιλοφρονήσεις προς το πρόσωπο του διαδέχονται η μια μετά την άλλη. Ήταν ο ήρωας της μιας στιγμής, του ενός σουτ. Από δικό του καλάθι ήρθε η νίκη. Ο σέντερ την αντίπαλης ομάδας που του έκρυψε το φως στη πρώτη προσπάθεια του παιχνιδιού τον πλησιάζει. « Great game man, I hope next time we ll be on the same team… you are the GREEK LARRY BIRD!!!”

Ο καμπαμαρου ποτέ δεν ξαναέπαιξε μαζί τους. Δεν ήταν χαζός. Είχε κάνει το παιχνίδι της ζωής του. Μόνο μια φορά κοιμάται ο θεός και σε κάνει κατά λάθος ήρωα. Σαν σήμερα πριν από ένα χρόνο έλαμψε στα γήπεδα της Ολλανδίας ο έλληνας Λάρρυ Μπέρντ και ο μύθος του ζει και βασιλεύει.

Γυμνοί τροχονόμοι

2006-12-08T14:43:00.001+02:00

Επειδή και λόγω σπουδών είμαι ευαίσθητος ως αναφορά την τήρηση των κανόνων του οδικού κώδικα καλώ τον αρμόδιο υπουργό να εφαρμόσει το πρωτότυπο αλλά άκρως αποτελεσματικό μετρό των Δανών και στην Ελλάδα( δείτε σχετικό βίντεο). Τώρα υπάρχει βέβαια και ο κίνδυνος μποτιλιαρίσματος και ατυχημάτων για λόγους που ευκόλως εννοούνται αλλά σκεφτείτε τι πολλαπλές θετικές συνέπειες θα έχει για την χωρά μας. Προάγουμε την «ομορφιά» της πατρίδας, κάνουμε την οδήγηση ευχάριστη σε ώρες συμφόρησης, καταπολεμούσε την ανεργία στο χώρο του μοντελινγκ, ηρεμούμε τα νεύρα των οδηγών και προσφέρουμε ένα χάπενινγκ για τους τουρίστες. Δε ξέρω αλλά νομίζω ότι όλοι συμφωνείτε.

Μα τι γίνεται με αυτό το λοστ?

2006-12-05T13:59:00.000+02:00

Μα τι γίνεται με αυτό το λοστ? Θυμάμαι πέρσι το συγκάτοικο μου να κατεβάζει μανιωδώς στον υπολογιστή του επεισόδια και να τα καταβροχθίζει κάθε βράδυ το ένα μετά το άλλο. Στην αρχή δεν παραδεχόταν τι κόλλημα είχε φάει με αυτό το πράγμα.

Ερχόταν το βραδύ, έλα ρε Γ. να πάμε για καμιά μπύρα, τον παρότρυνα. Όχι καμπαμαρου βαριέμαι, θα αράξω να δω κάνα επεισόδιο λοστ και μετά θα την πέσω μου απαντούσε. Δεν έδινα σημασία στην αρχή. Μετά όμως αυτό επαναλαμβάνονταν σχεδόν καθημερινά. Κλεισμένος μέσα στο δωμάτιο ο Γ. ναυαγός και αυτός στο χαμένο νησί κατανάλωνε κάθε στιγμή, κάθε χαρακτήρα, κάθε ανατροπή της αμερικανικής υπερπαραγωγής με ιδιαίτερη ευχαρίστηση. Τον παρατηρούσα κάθε φορά να παρακολουθεί αποσβολωμένος την πλοκή του σίριαλ και διέκρινα μια ιδιαίτερη εκφραστικότητα στο σώμα του, στο βλέμμα του σαν να ένιωθε με όλο του το είναι ό,τι και αν συνέβαινε σε αυτό το, πώς να το χαρακτηρίσω τώρα, φανταστικό κοινωνικό δράμα. Μια φορά θυμάμαι να έχει κολλήσει μπροστά στο λαπτοπι του σχεδόν ένα 14 ώρα ολοκληρώνοντας σχεδόν μίση season. Άρχιζα να ανησυχώ. Όποτε κουράζονταν να βλέπει , όταν δηλαδή τα μάτια του είχαν κοκκινίσει μετά από τόση έκθεση στον υπολογιστή και δεν άντεχε άλλο, ερχόταν μέσα στο δωμάτιο μου εκστασιασμένος και συνάμα άδειος και κουρασμένος λες και είχε υποστεί πολλαπλούς οργασμούς πριν λίγα λεπτά, να μου διηγηθεί τι καινούργια πλοκή είχε πάρει το σήριαλ. Ποπό μλκ εμφανιστήκαν και άλλοι στο νησί και έγινε αυτό και μετά το άλλο και μετά ήρθε η άνοιξη και μαζί της οι εξωγήινοι, και … και.. μονολογούσε με ένταση.

Προσπαθούσα να τον συνετίσω αλλά μάταια. Η κατάσταση του χειροτέρευε κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Όλη του η ζωή περιστρεφόταν γύρω από το λοστ. Μάλιστα είχε κολλήσει και το μικρόβιο σε πολλούς άλλους και περιττό να σας πω ότι σε όλες τις συνεστιάσεις μας η συζήτηση αναλώνονταν στη ζωή των αγνοουμένων.

Ποτέ δεν παρακολούθησα το σήριαλ αυτό. Θυμάμαι κάποτε το έπαιζε το φιλμνετ, είχα δει κάνα δυο τρία επεισόδια αλλά δε με άγγιξε. Βλέποντας και το φίλο μου σε αυτή την εθιστική κατάσταση, κράτησα τον εαυτό μου μακριά από αυτή τη λαίλαπα.

Κάποια μέρα όμως, έγινε το αναπάντεχο . Είδα τον Γ. να παίρνει θέση για να δει άλλη μια σεζόν. Άνοιξε το πισι και αδημονούσε να φορτώσει το σύστημα να ανοίξει το αρχείο και να απολαύσει το επεισόδιο. Πάντα ακολουθούσε ευλαβικά και τελετουργικά τις ίδιες συνήθειες καθώς έβλεπε το λοστ. Έφτιαχνε ένα καφέ, ενίοτε σε πιο προχωρημένες ώρες άνοιγε ένα μπουκάλι μπύρα, έστριβε ένα τσιγάρο , έβαζε το λαπτοπι στο κρεβάτι, άναβε το τσιγάρο, έπινε μια γουλιά από το ρούφηγμα και ξάπλωνε αναπαυτικά για να ταξιδεύσει στο κόσμο του λοστ. Εκείνη τη μέρα όμως, δεν είχαν περάσει ούτε πάνω από 30 λεπτά και με μια απότομη κίνηση έκλεισε το πισι. Σηκώθηκε νωχελικά, είχε μια περίεργη έκφραση θύμου και σιχαμάρας ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του. Πάμε για κάνα ποτάκι ρε καμπαμαρου σαν να ήθελε να πνίξει το πόνο του. Έτσι ξαφνικά το λοστ τον πρόδωσε. Δεν ξαναείδε ούτε ασχολήθηκε με το σήριαλ. Ύστερα από μέρες τον ρώτησα τι έγινε και σταμάτησε να το βλέπει. Δεν μου έδωσε σαφή απάντηση. Υπέθεσα ότι κάπου έγινε αρκετά αμερικανιά η σειρά και η πλοκή της άρχιζε να κουράζει. Ήταν μια συνήθεια που φυσιολογικά ξεφούσκωσε αναρωτήθηκα. Βεβαία ποτέ δε θα ξεχάσω την χαρά μικρού παιδιού που έπαιρνε στη θέαση κάθε επεισοδίου, όσο αυτή κράτησε.

Σίγουρα έχει κάτι ιδιαίτερο αυτή η σειρά. Τέτοιο εθισμό δεν έχω ξαναδεί σε άνθρωπο και σίγουρα ο φίλος δεν είναι και η μοναδική περίπτωση. Τις προάλλες ο καρπετοπουλος στο ραδιόφωνο προσκαλούσε, σχεδόν ικετεύοντας το κοινό να βγει στο τηλέφωνο της εκπομπής και να του πει τι έγινε στο προηγούμενο επεισόδιο γιατί το είχε χάσει. Οι απανταχού λοσταδες ανταποκρίθηκαν σχεδόν με ένα αίσθημα αλληλεγγύης στο απεγνωσμένο σύντροφο τους και τα τηλεφώνα της εκπομπής έσπασαν. Τώρα βλέπω ότι και ο fight είναι ένας λοστακιας φανατικός. Η λοστακιαση εξαπλώνετε επικίνδυνα, απλώνετε σε όλη τη βλογκοσφαιρα.

Λέτε να αναθεωρήσω και να κάτσω να δω κάνα επεισόδιο να δω τι στο καλό κρύβετε σε αυτή τη σειρά που την κάνει τόσο εθιστική ?

I am fat

2006-11-29T17:23:00.001+02:00

Σήμερα έκανα το μεγάλο βήμα. Ξύπνησα αποφασισμένος όσο ποτέ. Ένα μέρος του εαυτού μου έκανε την τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να με αποτρέψει. Για μια στιγμή τα κατάφερε, να με αποπροσανατολίσει. Για άλλη μια φορά φάνηκε ότι θα αναλώσω το χρόνο μου σε καθημερινές ανούσιες ανησυχίες που δήθεν μέρες τώρα με βασανίζουν.
Θα στρατευτώ με την Ελένη Λουκά στον Αγώνα κατά του Πιθηκάνθρωπου , Αναρχοκομουνιστη και αντίχριστου Λαζόπουλου?
Ο Πρεκας είναι ακροδεξιός ,η ο σωτήρας αυτού του έθνους?
Η Λαμπέτη στο σήριαλ του άλφα πόσους θα χάσει ακόμα από καρκίνο? Αμάν τέτοια μοίρα το κορίτσι. Στο χθεσινό επεισόδιο, έχασε τα 3/5 από το σοι της.
Η παναθα θέλει ενίσχυση στο κέντρο, έξω δεξιά, μέσα αριστερά, παντού?
Η μισιρλου είναι η μεγαλύτερη ατακαδορισα μετά τον Τσόρτσιλ?

Είναι μερικά από τα ερωτήματα που με βασανίζουν αυτό το καιρό.

Σήμερα όμως κάτι φάνηκε να αλλάζει. Όλα έδειχναν ότι ήμουν ένα βήμα πριν την αποκάλυψη. Πολλές φορές πρέπει μηχανικά και αυθόρμητα με μια ανεξήγητη εσωτερική ώθηση να προχωρείς σε κάποιες κινήσεις που άμα καθόσουν να τις πολυσκεφτείς σίγουρα θα έκανες πίσω. Για παράδειγμα όταν πας να κόψεις την αναβολή του στρατού, όταν στο μπαντζιν τζαμπινγκ είσαι στο τελευταίο βήμα πριν πέσεις από την πλατφόρμα στο κενό. Επειδή δεν έχω κάνει τίποτα από τα προαναφερθεντα,τουλάχιστον ακόμα, παίρνω ένα ακόμα πόντο θάρρους για σήμερα. Και αυτό είναι το μόνο που κρατώ. Έτρεξα λοιπόν στη τουαλέτα, με μια απότομη κίνηση έβγαλα την ζυγαριά που αναπαύονταν σκονισμένη και σιωπηλή κάτω από τον νεροχύτη. Ανέβηκα πάνω της έτοιμος να την τιθασεύσω. Έκλεισα τα μάτια μου μη μπορώντας να αντικρύσω το νούμερο.

Έλα καμπαμαρου μη κωλώσεις τώρα ένα μόνο κλικ πριν την αποκάλυψη. Κάθισα εκεί ακίνητος για κάποια δευτερόλεπτα που φάνηκαν ώρες. Η σκέψη να υποχωρήσω περνούσε περαστική από το μυαλό μου προσπαθώντας να κάμψει τις αντιστάσεις μου που έδειχναν έτοιμες να της παραδοθούν λυτρωτικά. Πήρα βαθιά ανάσα. Έλα δεν θα είναι και πολύ άσχημα σκέφτηκα, δε μπορεί να είναι.

Οι ενδείξεις είχαν κάνει την εμφάνιση τους από μέρες τώρα, αλλά προσπαθούσα να τις ξεγελάσω. Καθόμουν πάντα με την πλάτη κάθετα ή με μια κάποια ελαφριά κλίση προς τα πίσω, τεντωμένος όσο δε πάει άλλο, για να μην ξεπροβάλει ο Όλυμπος κάτω από το στέρνο μου. Όταν αντίκριζα γυμνός την κοιλιά μου την ρουφούσα απότομα για να μην τρομοκρατηθώ. Αποφεύγω να φορώ λεπτές μπλούζες που σχηματίζουν το σουλούπι μου. Τις προάλλες είχε 20 βαθμούς έξω και βγήκα με πουλόβερ ξέχειλο και μπουφάν. Άλλες φόρες όταν δε πιάνει κανένα τέχνασμα, σκέπτομαι παρηγορητικά τα παρωχημένα και κλασσικά του γεματούλη ανήρ όπως «έχω κοιλίτσα είναι γοητεία», «την προτιμούν οι περισσότερες των γυναικών», «έλα μωρέ εγώ είμαι άνθρωπος του πνεύματος δε με ενδιαφέρει ο καλλωπισμός» και κάτι τέτοια.

Όμως προχθές, δέχτηκα το τελειωτικό χτύπημα. Προσπάθησα να φορέσω το αγαπημένο μου τζιν. Με δυσκολία το έφτανα πάνω από τους γοφούς μου. Πιέστηκα, οι φλέβες πετάχτηκαν έξω από την υπερπροσπάθεια, τελικά τα κατάφερα. Κούμπωσα και το τελευταίο κουμπί με δυσκολία. Βγήκα έξω. Δεν άργησαν τα πρώτα συναισθήματα δυσφορίας να κάνουν την εμφάνιση τους. Ένιωθα αφόρητη πίεση. Άρχιζα να ιδρώνω πρώτα στα πόδια και ύστερα σε όλο μου το σώμα. ένιωθα ένα πράγμα σαν τον χουλκ όταν νευριάζει και καθώς πρήζετε απελευθερώνετε από τα ρούχα του. Έτσι και εγώ ξεκούμπωσα κάνα δυο κουμπιά για να ανασάνω. Γύρισα σπίτι. Απελευθέρωσα τον εαυτό μου από τα δεσμά του παντελονιού, έβαλα το ράδιο να παίζει και πήγα να ετοιμάσω ένα λαχταριστό σάντουιτς. Μια φωνή αιχμάλωτη μέχρι τότε στα εσωτερικά κελία του εγκεφάλου, μου ψιθύρισε το ερώτημα που πεισματικά αρνιούμουνα να τεθώ αντιμέτωπος. Μήπως πρέπει να σταματήσεις να τρως καμπαμαρου, μήπως το έχεις παρακάνει με τα σάντουιτς , τις σοκολάτες, τα πατατάκια, τις εκαστοτε λιχουδιές που καταναλώνεις κάθε μέρα. Μήπως από τότε που γύρισες από την Ολλανδία 69 κιλά και η μάνα σου τρομοκρατήθηκε και άρχισε να σου προσφέρει όλες τις λιχουδιές που στερήθηκες για ένα χρόνο ξέχασες να φωνάξεις στο εαυτό σου cease-fire στις αλλεπάλληλες επιδρομές σου στο ψυγείο. Μήπως είσαι ΧΟΝ….?

ΣΤΑΜΑΤΑ φώναξα σε εκείνο το διάολο που πήγε να με συνετίσει και καταβρόχθισα το λαχταριστό πολυεπιπεδο σάντουιτς. Εκείνη την νύχτα την πέρασα εφιαλτικά, αναδιπλωνόμουν, στριφογύριζα στο κρεβάτι. Είχα φαντασιώσεις με την Μυρτώ την ηρωίδα του λεξ στο "τριπλο αξελ" .Εκείνη η σιχαμένη φωνή έκανε πάλι την εμφάνιση της . Μήπως είσαι ΧΟΝΔ..? Σηκώθηκα πήγα στο ψυγείο και κατανάλωσα λαίμαργα τρία σοκολατακια, έτσι σαν μια μορφή αντίδρασης σε εκείνο τον σατανά που δε με αφήνει να ησυχάσω. Διάολε , καταραμένε δε θα σου περάσει, σκέφτηκα.

Σήμερα το πρωί όμως όλα ήταν διαφορετικά. Έπρεπε να φανώ θαρραλέος, Θα ανέβαινα σε εκείνη την παλιοζυγαρια και θα διέψευδα πανηγυρικά την γαμημένη εκείνη εσωτερική βοή που δεν με αφήνει στην ησυχία μου. Όχι δεν είμαι ΧΟΝΔΡ.. Σιώπα δεν θέλω ούτε να το πω. Και να σου τώρα εκεί να στέκομαι πάνω στη ζυγαριά με τα μάτια κλειστά ένα βήμα πριν από την σκληρή θεά της αλήθειας. ένα μικρό βήμα για την ανθρωπότητα ένα μεγάλο για μένα σκέφτηκα. Άνοιξα τα μάτια απότομα και κοίταξα χωρίς δεύτερη σκέψη στο ταμπλό όπου σχηματίζονταν το νούμερο με τα κιλά μου. Κοκάλωσα, όχι αυτό δε το περίμενα. Δεν είναι δυνατόν. Η καρδιά μου άρχιζε να πάλετε δυνατά. Ταχυπαλμία, ίδρωσα, έτρεμα πήγα να καταρρεύσω. Ενεργοποίησα τις όποιες αντιδράσεις μου για να αντιμετωπίσω το σοκ. Όχι!!! έλα τώρα βρες μια δικαιολογία, κάνε πάλι μια θετική σκέψη. Μήπως φοράς παπούτσια.? ΟΧΙ! Μήπως δεν είχες κατουρήσει πριν? ΟΧΙ!. Αυτό είναι , απλά η σκατοζυγαρια είναι από αυτές τις καινούργιες τις ψηφιακές που μια σε δείχνουν 80 και την άλλη 50. Και όμως αυτή τη φορά δεν είχα καμία ανταπόδειξη. Είχα ηττηθεί και το ήξερα καλά. Παραδόθηκα. Πες ότι έχεις να πεις φωνή της αλήθειας αλλά πες το γρήγορα.

Η φωνή θα με τιμωρούσε σαδιστικά. Ήταν ένα γκραν φινάλε και δε θα το άφηνε έτσι. Με είχε στα σχοινιά παραδομένο. Τα αποδεικτικά στοιχειά που είχα αντικρύσει πριν λίγο ήταν τρανταχτά και δεν άφηναν περιθώρια για αιτιολογίες του κώλου. ΕΒΑΛΑ Ο ΣΙΧΑΜΕΝΟΣ 12 ΚΙΛΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΞΩ ΚΑΙ ΣΤΥΛΑΚΙ. Τώρα ακούστηκε πιο δυνατή από ποτέ, ούρλιαξε μέσα στα αυτιά μου σπάζοντας την λογοκρισία που της είχα επιβάλει, ξεστομίζοντας το μέχρι τότε απαγορευμένο.

ΕΙΣΑΙ ΧΟΝΔΡΟΣ!!!

The musical box

2006-11-24T13:17:00.001+02:00

While Henry Hamilton-Smythe minor was playing croquet with Cynthia Jane De Blaise-William sweet-smiling Cynthia raised her mallet high and gracefully removed Henry's head. Two weeks later, in Henry's nursery, she discovered his treasured musical box. Eagerly she opened it and as "old king cole" began to play , a small spirit-figure appeared. Henry had returned- but not for long, for as he stood in the room his body began ageing rapidly, leaving a child's mind inside. A lifetime's desires surged through him. Unfortunately, the attempt to persuade Cynthia Jane to fullfil his romantic desire led his nurse to the nursery to inestigate the noise.Instinctively Nanny hurled the musical box at the bearded child , destroying both. ( Sourse: Genesis,album "Nursery cryme",1971)