Σκύλα Μαρία Χουακίνα!

Καιρό έχω να ανεβάσω ποστ και αυτή η φάτσα του Γιαννου είναι ανυποφορη. Είναι και οι ζέστες, είναι και η βαρεμάρα μου, βαλε και την φάση αντικοινωνικότητας που περνώ τώρα τελευταία και που όρεξη για κάποιο αριστούργημα συγγραφής. Να φανταστείτε αδιαφορούσα και για τα χιλιάδες ερωτηματικά των θαυμαστών μου ως προς την αποχή μου που λάμβανα καθημερινός.

Στο μετρό τις προάλλες ένα κοριτσάκι βουρκωμένο ρώτησε την μανούλα του που βρίσκεται ο καβαμαρων και εκείνη προσπαθώντας να πνίξει τους λυγμούς της το αγκάλιασε για να το παρηγορήσει. Αυτή η σκηνή με άγγιξε και με συγκίνησε τόσο βαθιά όσο η σκηνή που η δασκάλα Χιμένα (τα καθίσματα και τα σκαλιά) αγκάλιασε για τελευταία φορά τους αγαπημένους της μαθητές μιας και είχε αναγκαστεί σε παραίτηση από την κακιά διευθύντρια του σχολείου με αιτία την έλλειψη πειθαρχίας στην τάξη. Δε θα ξεχάσω ποτέ τα πρησμένα από το κλάμα μάτια του Χαιμε παλιγιο στον αποχαιρετισμό. Περνώντας μια βόλτα από το vamvax διάβασα το όνομα Μαρία Χουακίνα. Την Σκύλα αναφώνησα και ξύπνησαν μνήμες. Θυμήθηκα που κορόιδευε τον μαυρουκο τον σιριλο ο οποίος ήταν ερωτευμένος μαζί της αλλά εκείνη προτιμούσε τον χορχε δελ σάλτο που ήταν πλούσιος και είχε ένα παιδικό αμαξίδιο με πετάλια σε σχήμα Πόρσε Καρέρα.

Πάντως εδώ που τα λέμε καλό το καρουζελ αλλά αυτό που τα έσπαγε πραγματικά ήταν το μικρό σπίτι στο λιβάδι και οι περιπέτειες της λορα ινγκλις, η χριστιανική σειρά του κατηχητικού που μεγάλωσε γενεές παιδιών του θεού. Γι αυτή θα μιλήσουμε σε άλλο ποστ οταν ξεβαρεθώ

Τα λέμε